คือเราต้องดูแลยายอายุ90กว่าๆแล้วยายเราเดินไม่ได้และขยับมือไม่ได้1ข้างค่ะ ช่วงปิดเทอมก็ไม่ได้มีปัญหาอะไรเพราะตอนนั้นแม่เราอยู่บ้านเลยแบ่งเวรกันเราก็เหนื่อยบ้างแต่ก็รู้สึกว่าไม่ได้เป็นภาระอะไรเพราะยายก็เคยเลี้ยงเรามาตอนเด็กๆ แต่พอเปิดเทอมแม่เรากลับไปทำงานป้าเราก็จะมาช่วยดูแลยายแทนบ้างค่ะ แต่ยายชอบบ่นว่าตอนกลางวันป้าไปทำงานที่บ้านไม่ได้อยู่กับยายตลอด คือยายน่าจะเหงาค่ะเพราะยายอยู่บ้านน้าน้าสะใภ้ก็ขายของแล้วน้าสะใภ้ก็ป่วยด้วยส่วนน้าแท้ๆของเราก็ต้องทำงานเหมือนกันค่ะ ยายติดเรามากขนาดเราไปเรียนยายยังไม่อยากให้ไปเคยมีปัญหาเรื่องนี้แต่เราก็ฝืนจนได้ต่อม.ปลาย  เรานั่งรถรับส่งต้องตื่นตี4ทุกวันเพื่อที่จะได้แต่งตัให้เสร็จจเวลาตี5ครึ่งแล้วมาเตรียมกับข้าวและล้างหน้า ชงนมให้ยายตอน6โมงครึ่ง คือป้าเราก็มานอนเฝ้ายายนะคะเพราะว่าน้าบอกเราไปเรียนจะได้ไม่ต้องตื่นกลางดึกเผื่อยายเข้าห้องน้ำ แต่เรามีโรคประจำตัวอยู่แต่ที่บ้านเรายอมรับไม่ได้เลยไม่ได้รักษาต่อค่ะเราหยุดยาเองเพราะยามันมีผลให้เราเพลียตอนกลางวันด้วยแต่เราต้องดูแลคนในบ้านไปเรียนและทำงานบ้านเกือบตลอด คือตอนนั้นเราอยู่ที่อื่นพอย้ายมาก็ไม่ได้รักษาต่อคนในบ้านเราตอนนี้ไม่มีใครรู้เรื่องนี้นะคะมีแค่แม่เราที่รู้ พอเราไม่ได้กินยาเราเลยไม่สามารถนอนได้ตอนกลางคืนเลยค่ะก็มีนอนได้บ้างแต่เพลียมากๆเพราะเราอยู่ที่นี้ต้องสแตนบายตลอดเวลาเผื่อมีคนเรียกใช้ วันที่เราไปเรียนเรากลับประมาณ5โมงครึ่งเพราะรถวนส่งหลายที่ ยายเราไม่ยอมให้ป้าอาบน้ำให้เลยค่ะเขารอเราคนเดียวแล้วเขาก็ร้องไห้ทุกครั้งที่เรากลับบ้านช้า เมื่อวันก่อนเราไปซื้อของทำงานแต่ด้วยเหตุสุดวิสัยทำให้กลับบ้านช้าเราทั้งโทรบอกน้าส่งรูปให้ดูแต่ยายเราไม่ยอมกินข้าวบอกว่าจะตายให้ได้ถ้าเราไม่กลับมา เราไม่ได้ออกไปไหนเลยเพราะเพื่อนเราก็กลัวคนที่บ้านเรามากเรารู้ว่าน้าเราไม่เหมือนคนอื่นเขาชอบตามเรารู้ว่าเพื่อนเราจะอึดอัดเลยห่างๆกับเพื่อนมาบ้างตอนนี้เราเลยไม่มีเพื่อนเลยค่ะ แม่เราทำงานตอดต่อไม่ค่อยได้กลายเป็นว่าตอนนี้เหมือนตัวคนเดียว วันหยุดเราก็ต้องตื่นเช้าอยู่ดีเรามีโรคประจำตัวอยู่แล้ว เราไม่รู้ว่าเวลาอาการกำเริบมันแย่แค่ไหนเราพยายามอยู่ในห้องช่วงที่รู้สึกว่าอาการจะกำเริบ มันฝืนยากมากๆเรากลัวคนที่บ้านจะรู้มากเลยค่ะ  ยายเราไม่ชอบให้เราอยู่ในห้อง ไม่ชอบให้ล็อคประตูห้อง  ถ้าเราหายไปไหนก็จะร้องไห้ตลอด วันหยุดเราต้องนอนกับยายด้วยค่ะวันศุกร์กับวันเสาร์เราตั้งนาฬิกาปลุกเพื่อตื่นมาดูยายทุกชั่วโมงเพราะยายเราแอบลุกเองตอนกลางคืนแล้วคนที่บ้านเรามาเห็นแล้วกลัวยายล้มเรากังวลเลยต้องตื่นมาทุกเช็คชั่วโมงค่ะ ช่วงนี้เราปวดหัวแทบทุกวันเลยบางทีมันก็จี้ดขึ้นมาเรากินยาพาราเม็ดเดียวก็ไม่ค่อยอยู่ต้องกิน2เม็ด เราเคยปรึกษาพี่เรื่องนี้พี่เราบอกว่ามันเป้นเพราะเราเคยกินยาเกินขนาดมารึเปล่าแต่มันก็ผ่านมาหลายเดือนมากแล้วยังเป็นไปได้หรอคะเราพยายามไม่ใช้พาราบ่อยแต่เราก็ต้องทำทุกอย่างเหมือนเดิมถ้าเรา
ไม่กินเราก็จะปวดหัวมากๆเรานอนไพักไม่ได้ด้วยตอนกลางวัน บางทีก็หน้ามืดเรากลัวทุกครั้งที่เราพยุงยายเข้าห้องน้ำกลัวว่าเราจะล้ม เราจะทำยังไงดีคะ