สวัสดีค่ะทุกคน ตอนนี้เราอึดอัดและเสียความรู้สึกกับคนในบ้านมาก อยากถามความเห็นตรง ๆ ว่าเรื่องนี้เราผิดอะไรไหมคะ
เราเป็นลูกคนกลางค่ะ ก่อนหน้านี้เราเคยพูดในบ้านชัดเจนแล้วว่าเราจะไปทำงาน และต้องใช้เงินซื้ออุปกรณ์การเรียนก่อนวิทยาลัยเปิดเทอม ช่วงนี้ยังไม่ให้ใครยืมเงินนะ ซึ่งแม่ก็นั่งฟังและรับทราบเรื่องนี้แล้ว ในใจเราคิดไว้ตั้งแต่แรกเลยค่ะว่าถ้าเราได้เงินมา มันต้องเกิดเรื่องน่าปวดหัวแบบนี้แน่ ๆ แล้วมันก็เกิดจริง ๆ
เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อเช้าแม่เดินมาพูดดีกับเรามาก บอกว่า "ลูกขอเงินหน่อย เอาให้น้อง (ลูกคนที่ 3) ไปโรงเรียน" ตอนแรกเราปฏิเสธทันทีว่าไม่ให้ ไม่มีก็ไม่ต้องเอาไป แต่แม่กับน้องก็ตื้อไม่หยุด สุดท้ายเราเลยใจอ่อน ยอมให้ยืมเพราะเห็นแก่แม่และน้อง คิดในใจว่าแค่ 30 บาทไม่เป็นไรหรอก ในกระเป๋าเราตอนนั้นมีเงินอยู่ 450 บาท (ไม่มีแบงค์ย่อย) เราเลยให้แม่ยืมไป
พอตอนเที่ยงเราตื่นมาเปิดกระเป๋าดู ปรากฏว่าเงินเหลืออยู่ 400 บาทถ้วน! คือหายไป 50 บาท ทั้งที่ตกลงกันไว้แค่ 30 บาท เราโมโหมากเลยไปถาม แม่ก็โมโหกลับแล้วบอกว่า เงินอยู่กับพี่สาว (ลูกคนโต) เพราะพี่สาวไปส่งน้อง แม่เลยให้พี่สาวเอาแบงค์ 50 ไปแลกและซื้อน้ำแข็งด้วย
เราก็เอะใจแล้วว่า ถ้าน้ำแข็ง 10 บาท รวมกับที่น้องยืม 30 บาท มันเป็น 40 บาท มันต้องมีเงินทอนกลับมาคืนเรา 10 บาทถูกไหมคะ? แต่นี่ไม่มีเงินทอนกลับมาเลยสักบาทเดียว! เราเลยเดินไปถามพี่สาว พี่สาวบอกว่า "แลกตังค์ให้น้องไปโรงเรียนแล้ว ที่เหลือแม่บอกว่าให้เอาไปซื้อของกินเลย" เราเลยเดินกลับมาถามแม่ คำตอบคือแม่บอกว่า "แม่บอกให้มันเอาไปแลก ส่วนที่เหลือให้เอามาทอน" สรุปคือสองคนนี้พูดไม่ตรงกัน โยนความผิดกันไปมา และยืนด่ากันไปมาเอง
แต่กลายเป็นว่า พอเราทวงสิทธิ์และโกรธที่เงินหายไปไม่ตรงตามที่ตกลง ทั้งแม่และพี่สาวกลับหยุดด่ากันเอง แล้วหันมารุมด่าเราชุดใหญ่ หาว่าเราเห็นแก่ตัว ใจแคบ เงินแค่นี้หวงทำไม คิดว่าเงินแค่นี้จะอยู่กับเราไปตลอดชีวิตเหรอ ทำงานเพื่อตัวเองคนเดียวใช่ไหม แถมแม่ยังขุดเรื่องบุญคุณมาอ้างว่า "เลี้ยงมาตั้งแต่เด็กไม่เคยทวง ทำงานให้พวก"
หลังจากที่พี่สาวด่าจบและจนมุม พี่สาวก็พูดประชดและข่มขู่เราเสียงดังว่า "หวงมากใช่ไหม 10 บาทเนี่ย! เดี๋ยวโอนคืนให้เลย เดี๋ยวคืนให้เดี๋ยวนี้เลย แล้วจำไว้!" ส่วนแม่ก็พูดสมทบประชดเราขึ้นมาต่อกันเลยว่า "เงินแค่นี้ทำเป็นหวง เดี๋ยวกูไปยืมคนอื่นมาคืนให้เลย!" เราเลยสวนกลับไปตรง ๆ ด้วยความอัดอั้นว่า "ก็ไม่อยากให้ใครยืมไง บอกไปแล้วว่าจะเก็บไว้ซื้อของเรียน" พอได้ยินแม่ประชดแบบนั้น ช็อตนั้นน้ำตาเราไหลออกมาเลยค่ะ มันจุก มันเสียใจจนพูดอะไรไม่ออก
ที่เจ็บใจกว่านั้นคือ แม่เอาเรื่องนี้ไปพูดบิดเบือนประชดกับคนอื่นในบ้าน แอบได้ยินแม่พูดพาดพิงเราว่า "มันไม่ให้เงินกู มันเลยไม่คุยกับกู" แถมตอนที่น้องโทรหาแม่ แม่ก็ใส่ร้ายเราให้บรรดาพี่น้องฟังว่า "พี่เฟียไม่ให้เงินแม่ หวงเงิน พี่เฟียเลยงอนไม่คุยด้วย" พอตอนเย็นเราไปถามพี่สาวว่าแม่พูดอะไรบ้าง พี่สาวบอกว่าแม่พูดประชดเราว่า "เงินแค่นี้ให้ไม่ได้ ใจแคบ คิดว่า 450 จะอยู่ไปได้ตลอดชีวิตไหม งั้นก็พึ่งพาเงินตัวเองเลย ทำงานเพื่อตัวเองใช่ไหม จะไม่ให้ใครยืม แม่ก็จะทำงานเพื่อตัวเองบ้าง"
เกิดมาเรายังไม่เคยทวงบุญคุณใคร ไม่เคยขอเงินใครแม้แต่บาทเดียว (เงินในกระเป๋าคือเงินที่เราทำงานหามาเอง) ตอนนี้แม่กับพี่สาวกลับไปนั่งคุยเล่นกันหน้าตาเฉย ปล่อยให้เราโดนเมินกลายเป็นคนผิดอยู่คนเดียว ทั้งที่เมื่อวานเวลาแม่สั่งให้ช่วยงานในบ้าน เช่น เด็ดใบกะเพรา ตำพริกกระเทียม หรือตากผ้า เราก็ยอมทำตามหน้าที่ทุกอย่างนะคะ แค่ทำแบบไม่พูดไม่จาเฉย ๆ แถมตอนที่เรายืนทำขนมปิ้งกินอยู่ แล้วน้องเดินมาขอกินด้วย ในใจเราก็ยังคิดถึงแม่ เจียดทำเผื่อแม่ไปแผ่นนึงด้วยซ้ำ แต่ฝากให้น้องถือเอาไปให้แทน แล้วแม่ก็นั่งกินจนหมด แต่แม่ก็ยังไม่หยุดพูดแซะ ขุดเรื่องเลี้ยงดูมาด่าเราว่าเห็นแก่ตัวไม่เลิก
จนกระทั่งเมื่อเช้าวันนี้ เราพยายามจะนอนพักผ่อน แต่คนในบ้านเสียงดังมากจนเรานอนไม่ได้ เราเลยเผลอทำเสียงจิกปากและแสดงอาการฟึดฟัดออกมา แม่เห็นท่าไม่ดีเลยหันไปบอกพ่อว่า "เฟียนอนอยู่ เบา ๆ หน่อย" หลังจากนั้นเสียงเกมยอมเบาลงค่ะ แต่เสียงแม่กับพ่อนั่งคุยกันยังดังเหมือนเดิม สรุปคือเราก็นอนไม่ได้อยู่ดี ด้วยความโมโหและอึดอัด เราเลยตัดสินใจหอบหมอนเดินออกไปนอนหน้าบ้านประชดซะเลย พอแม่เห็นเราเดินออกไป แม่ก็พูดขึ้นมาว่า "เห็นไหม ลูกออกไปแล้วน่ะ" จนพ่อทำหน้าซื่อ ๆ แล้วบ่นว่า "เอ้า กูผิดอะไร?" (แต่จริง ๆ ทั้งเราและพี่สาวก็ยังเรียนอยู่ และแม่ก็ยังเป็นคนจ่ายค่าเทอมและให้ค่าขนมไปวิทยาลัยอยู่ค่ะ)
ตอนนี้เราเสียความรู้สึกจนไม่คุยกับใครในบ้านมาสองวันแล้วค่ะ รู้สึกแย่มาก ๆ รู้สึกว่าถ้าฝืนคุยตอนนี้คงจะขยะแขยงปากตัวเอง เราตั้งใจว่าจะให้โอกาสและดูท่าทีจนถึงสิ้นเดือน (วันที่ 31 นี้) ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็จะคุยเฉพาะเรื่องจำเป็นเรื่องเงินเท่านั้น คนในบ้านพูดเหมือนเราผิดไปหมดเลย
ทุกคนคิดว่าเรื่องนี้เราผิดตรงไหนไหมคะ? เราใจแคบเกินไปจริงๆ หรือเรามีสิทธิ์ที่จะโกรธคะ? ขอความคิดเห็นตรง ๆ หน่อยค่ะ ขอบคุณค่ะ
แม่ขอยืมเงิน 30 บาทให้น้อง แต่หยิบแบงค์ 50 ไปไม่คืนทอน พอทวงถามกลับโดนรุมด่าว่าใจแคบและบิดเบือนความจริง
เราเป็นลูกคนกลางค่ะ ก่อนหน้านี้เราเคยพูดในบ้านชัดเจนแล้วว่าเราจะไปทำงาน และต้องใช้เงินซื้ออุปกรณ์การเรียนก่อนวิทยาลัยเปิดเทอม ช่วงนี้ยังไม่ให้ใครยืมเงินนะ ซึ่งแม่ก็นั่งฟังและรับทราบเรื่องนี้แล้ว ในใจเราคิดไว้ตั้งแต่แรกเลยค่ะว่าถ้าเราได้เงินมา มันต้องเกิดเรื่องน่าปวดหัวแบบนี้แน่ ๆ แล้วมันก็เกิดจริง ๆ
เรื่องมีอยู่ว่า เมื่อเช้าแม่เดินมาพูดดีกับเรามาก บอกว่า "ลูกขอเงินหน่อย เอาให้น้อง (ลูกคนที่ 3) ไปโรงเรียน" ตอนแรกเราปฏิเสธทันทีว่าไม่ให้ ไม่มีก็ไม่ต้องเอาไป แต่แม่กับน้องก็ตื้อไม่หยุด สุดท้ายเราเลยใจอ่อน ยอมให้ยืมเพราะเห็นแก่แม่และน้อง คิดในใจว่าแค่ 30 บาทไม่เป็นไรหรอก ในกระเป๋าเราตอนนั้นมีเงินอยู่ 450 บาท (ไม่มีแบงค์ย่อย) เราเลยให้แม่ยืมไป
พอตอนเที่ยงเราตื่นมาเปิดกระเป๋าดู ปรากฏว่าเงินเหลืออยู่ 400 บาทถ้วน! คือหายไป 50 บาท ทั้งที่ตกลงกันไว้แค่ 30 บาท เราโมโหมากเลยไปถาม แม่ก็โมโหกลับแล้วบอกว่า เงินอยู่กับพี่สาว (ลูกคนโต) เพราะพี่สาวไปส่งน้อง แม่เลยให้พี่สาวเอาแบงค์ 50 ไปแลกและซื้อน้ำแข็งด้วย
เราก็เอะใจแล้วว่า ถ้าน้ำแข็ง 10 บาท รวมกับที่น้องยืม 30 บาท มันเป็น 40 บาท มันต้องมีเงินทอนกลับมาคืนเรา 10 บาทถูกไหมคะ? แต่นี่ไม่มีเงินทอนกลับมาเลยสักบาทเดียว! เราเลยเดินไปถามพี่สาว พี่สาวบอกว่า "แลกตังค์ให้น้องไปโรงเรียนแล้ว ที่เหลือแม่บอกว่าให้เอาไปซื้อของกินเลย" เราเลยเดินกลับมาถามแม่ คำตอบคือแม่บอกว่า "แม่บอกให้มันเอาไปแลก ส่วนที่เหลือให้เอามาทอน" สรุปคือสองคนนี้พูดไม่ตรงกัน โยนความผิดกันไปมา และยืนด่ากันไปมาเอง
แต่กลายเป็นว่า พอเราทวงสิทธิ์และโกรธที่เงินหายไปไม่ตรงตามที่ตกลง ทั้งแม่และพี่สาวกลับหยุดด่ากันเอง แล้วหันมารุมด่าเราชุดใหญ่ หาว่าเราเห็นแก่ตัว ใจแคบ เงินแค่นี้หวงทำไม คิดว่าเงินแค่นี้จะอยู่กับเราไปตลอดชีวิตเหรอ ทำงานเพื่อตัวเองคนเดียวใช่ไหม แถมแม่ยังขุดเรื่องบุญคุณมาอ้างว่า "เลี้ยงมาตั้งแต่เด็กไม่เคยทวง ทำงานให้พวก"
หลังจากที่พี่สาวด่าจบและจนมุม พี่สาวก็พูดประชดและข่มขู่เราเสียงดังว่า "หวงมากใช่ไหม 10 บาทเนี่ย! เดี๋ยวโอนคืนให้เลย เดี๋ยวคืนให้เดี๋ยวนี้เลย แล้วจำไว้!" ส่วนแม่ก็พูดสมทบประชดเราขึ้นมาต่อกันเลยว่า "เงินแค่นี้ทำเป็นหวง เดี๋ยวกูไปยืมคนอื่นมาคืนให้เลย!" เราเลยสวนกลับไปตรง ๆ ด้วยความอัดอั้นว่า "ก็ไม่อยากให้ใครยืมไง บอกไปแล้วว่าจะเก็บไว้ซื้อของเรียน" พอได้ยินแม่ประชดแบบนั้น ช็อตนั้นน้ำตาเราไหลออกมาเลยค่ะ มันจุก มันเสียใจจนพูดอะไรไม่ออก
ที่เจ็บใจกว่านั้นคือ แม่เอาเรื่องนี้ไปพูดบิดเบือนประชดกับคนอื่นในบ้าน แอบได้ยินแม่พูดพาดพิงเราว่า "มันไม่ให้เงินกู มันเลยไม่คุยกับกู" แถมตอนที่น้องโทรหาแม่ แม่ก็ใส่ร้ายเราให้บรรดาพี่น้องฟังว่า "พี่เฟียไม่ให้เงินแม่ หวงเงิน พี่เฟียเลยงอนไม่คุยด้วย" พอตอนเย็นเราไปถามพี่สาวว่าแม่พูดอะไรบ้าง พี่สาวบอกว่าแม่พูดประชดเราว่า "เงินแค่นี้ให้ไม่ได้ ใจแคบ คิดว่า 450 จะอยู่ไปได้ตลอดชีวิตไหม งั้นก็พึ่งพาเงินตัวเองเลย ทำงานเพื่อตัวเองใช่ไหม จะไม่ให้ใครยืม แม่ก็จะทำงานเพื่อตัวเองบ้าง"
เกิดมาเรายังไม่เคยทวงบุญคุณใคร ไม่เคยขอเงินใครแม้แต่บาทเดียว (เงินในกระเป๋าคือเงินที่เราทำงานหามาเอง) ตอนนี้แม่กับพี่สาวกลับไปนั่งคุยเล่นกันหน้าตาเฉย ปล่อยให้เราโดนเมินกลายเป็นคนผิดอยู่คนเดียว ทั้งที่เมื่อวานเวลาแม่สั่งให้ช่วยงานในบ้าน เช่น เด็ดใบกะเพรา ตำพริกกระเทียม หรือตากผ้า เราก็ยอมทำตามหน้าที่ทุกอย่างนะคะ แค่ทำแบบไม่พูดไม่จาเฉย ๆ แถมตอนที่เรายืนทำขนมปิ้งกินอยู่ แล้วน้องเดินมาขอกินด้วย ในใจเราก็ยังคิดถึงแม่ เจียดทำเผื่อแม่ไปแผ่นนึงด้วยซ้ำ แต่ฝากให้น้องถือเอาไปให้แทน แล้วแม่ก็นั่งกินจนหมด แต่แม่ก็ยังไม่หยุดพูดแซะ ขุดเรื่องเลี้ยงดูมาด่าเราว่าเห็นแก่ตัวไม่เลิก
จนกระทั่งเมื่อเช้าวันนี้ เราพยายามจะนอนพักผ่อน แต่คนในบ้านเสียงดังมากจนเรานอนไม่ได้ เราเลยเผลอทำเสียงจิกปากและแสดงอาการฟึดฟัดออกมา แม่เห็นท่าไม่ดีเลยหันไปบอกพ่อว่า "เฟียนอนอยู่ เบา ๆ หน่อย" หลังจากนั้นเสียงเกมยอมเบาลงค่ะ แต่เสียงแม่กับพ่อนั่งคุยกันยังดังเหมือนเดิม สรุปคือเราก็นอนไม่ได้อยู่ดี ด้วยความโมโหและอึดอัด เราเลยตัดสินใจหอบหมอนเดินออกไปนอนหน้าบ้านประชดซะเลย พอแม่เห็นเราเดินออกไป แม่ก็พูดขึ้นมาว่า "เห็นไหม ลูกออกไปแล้วน่ะ" จนพ่อทำหน้าซื่อ ๆ แล้วบ่นว่า "เอ้า กูผิดอะไร?" (แต่จริง ๆ ทั้งเราและพี่สาวก็ยังเรียนอยู่ และแม่ก็ยังเป็นคนจ่ายค่าเทอมและให้ค่าขนมไปวิทยาลัยอยู่ค่ะ)
ตอนนี้เราเสียความรู้สึกจนไม่คุยกับใครในบ้านมาสองวันแล้วค่ะ รู้สึกแย่มาก ๆ รู้สึกว่าถ้าฝืนคุยตอนนี้คงจะขยะแขยงปากตัวเอง เราตั้งใจว่าจะให้โอกาสและดูท่าทีจนถึงสิ้นเดือน (วันที่ 31 นี้) ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็จะคุยเฉพาะเรื่องจำเป็นเรื่องเงินเท่านั้น คนในบ้านพูดเหมือนเราผิดไปหมดเลย
ทุกคนคิดว่าเรื่องนี้เราผิดตรงไหนไหมคะ? เราใจแคบเกินไปจริงๆ หรือเรามีสิทธิ์ที่จะโกรธคะ? ขอความคิดเห็นตรง ๆ หน่อยค่ะ ขอบคุณค่ะ