เรื่องมันเกิดขึ้นหลายเดือนแล้วค่ะ เมื่อก่อนเวลาเราเครียดเรามักจะทำร้ายตัวเองโดยมีแผลตามแขนและขา และเราก็ชอบโทษตัวเองกับสิ่งที่เกิดขึ้นหรือที่เราทำลงไป จนพ่อรู้และก็ขอไม่ให้เราทำอีก ผ่านไปเดือนนึงในคาบนาฏศิลป์ เราเป็นไม่ชอบการโดนจ้องและการทำผิดพลาดมากๆ วันนั้นเราตัวสั่นตลอดตอนรำจนเราร้องไห้ เพื่อนๆบางคนที่ดูเรารำเหมือนพวกเขาจะนินทาเราไม่ก็หัวเราะ ถึงแม้ว่าพวกเขาจะไม่ำเ้ทำจริงๆ แต่วันนั้นเราเสียใจและเกลียดตัวเองมากๆ จนทำร้ายตัวเองอีก พอพ่อรู้พ่อก็ด่าเราแล้วบังคับให้เราพูดว่าทำไมเราเป็นแบบนี้ พอเราอธิบายทุกอย่างไปว่าเรารู้สึกยังไง เขาก็บอกว่าเราไม่รู้จักแก้ปัญหาและขี้แพ้ จากนั้นเขาก็พังคอม (แล็ปท็อป) ของเราที่พ่อให้เมื่อหลายปีมาแล้ว ตอนนั้นใจเราสลายไปเลยค่ะ แต่เราสนใจความรู้สึกพ่อมากกว่าเพราะเรื่องที่เราทะเลาะกับพ่อเราผิดเต็มๆเลยค่ะ ทุกวันนี้บางครั้งที่ทะเลาะกับพ่อ เขามักจะยกเรื่องที่เราทำร้ายตัวเองมาให้เรารู้สึกผิดจนเราร้องไห้หลังทะเลาะกันเสร็จ เราเป็นคนรักครอบครัวมากๆแต่บางทีคำพูดพวกเขาทำให้เราเอามาเก็บไปคิดและโทษตัวเอง
เรากำลังพัฒนาตัวเองอยู่ค่ะ อยากให้สุขภาพจิตตัวเองดีขึ้นค่ะ

แต่ตอนนี้ยังไม่อยากจะยกโทษตัวเองและยังคงรู้สึกผิดกับสิ่งที่เราทำลงไปค่ะ

ขอบคุณที่รับฟังนะคะ