ขอให้ทุกท่านมีวิจารณญาณในการอ่านนะคะ
เรื่องมันมีอยู่ว่า
ฉันและรุ่นน้องที่ทำงานฉันและรุ่นน้องที่ทำงานเคยมีปากเสียงกันด้วยความที่ฉันเป็นหัวหน้าฉันค่อนข้างจะซีเรียสเรื่องระเบียบวินัยแต่กลับเด็กใหม่ที่เข้ามา ไม่ได้ตั้งใจในการทำงานไม่ได้ตั้งใจในการทำงานฉันเห็นแบบนี้มาเกือบปีและนิสัยนางเริ่มออกมาเรื่อยเรื่อยจนกระทั่งมีปากเสียงกัน
วันจันทร์ที่ผ่านมานี่เองฉันมีอาการใจสั่นสั่นปวดหัว เวียนหัว
ใจวิวคลื่นไส้ นั่งไม่ได้จำเป็นต้องนอนราบ ณตอนนั้นแล้วรีบโทรหาแม่ทันทีฉันเหมือนคนจะชักทั้งทั้งที่ฉันไม่เคยมีโรคประจำตัวนี้มาก่อน มันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อนะตอนแรกฉันก็คิดเป็นแค่เรื่องสุขภาพฉัน ฉันไปโรงพยาบาลรอบแรกหมอบอกไม่เจออะไรเพราะฉันไปเมื่อวันพุธที่ผ่านมาหมอก็เจาะเลือดตรวจทุกอย่างก็ไม่เจออะไรแต่ทั้งที่ร่างกายฉันยังอ่อนแออยู่นะฉันรู้สึกตัวฉัน
จนกระทั่งฉันได้ดูร่างทรงเราส่งก็บอกว่าเจอคนทำของใส่เป็นคนกะเหรี่ยงเค้าค่อนข้างเกลียดฉันและไม่อยากให้ฉันทำงานที่นี่จะเอาฉันให้อยู่ที่นี่ไม่ได้เลยเพราะฉันรู้ฉันก็รู้สึกโกรธมากนะไม่เคยคิดว่าครั้งหนึ่งในชีวิตจะโดนแบบนี้ ด้วยความที่ฉันพึ่งหมอไม่ได้
ฉันเลยหันมาพึ่งทางนี้แต่ใช่ตลอดระยะเวลาที่ฉันเป็นอาการแบบนี้ฉันก็สวดมนต์นอนทุกคืนเหมือนจะดีขึ้นมาแต่ก็ก็ยังเป็นแบบนี้ซ้ำฉันเลยหันมาพึ่งทางนี้ แต่ใช่ตลอดระยะเวลาที่ฉันเป็นอาการแบบนี้ฉันก็สวดมนต์นอนทุกคืนเหมือนจะดีขึ้นมาแต่ก็ยังเป็นแบบนี้ซ้ำๆจนกระทั่งร่างทรงทำการปัดเป่าฉันฉันก็รู้สึกไม่ได้ปวดหัวไม่ได้คลื่นไส้ไม่ได้ใจสั่นแล้วตอนแรกตกใจมากคือเป็นมาหลายวันกินยาก็แล้วไม่ให้เรื่องแบบนี้ควรใช้วิจารณญาณนะคะทุกคน
แต่สุดท้ายนี้อยากเป็นฝากเป็นข้อคิดให้ทุกคนบ้างการทำงาน เรื่องแบบนี้ควรใช้วิจารณญาณนะคะทุกคน
การทำงานกับคนอื่นถึงเราจะไม่ชอบคนแค่ไหนก็ไม่ควรทำแบบนี้ใส่กันมันเป็นบาปมาก
เรารู้สึกโกรธแค้นมากนะ แต่เราก็ไม่เคยคิดที่จะทำแบบนี้เลยเราเชื่อว่าของที่เค้าทำใส่เราวันนึงก็ต้องย้อนกลับไปหาเค้าอีก
โดนของ คนกะเหรี่ยง
เรื่องมันมีอยู่ว่า
ฉันและรุ่นน้องที่ทำงานฉันและรุ่นน้องที่ทำงานเคยมีปากเสียงกันด้วยความที่ฉันเป็นหัวหน้าฉันค่อนข้างจะซีเรียสเรื่องระเบียบวินัยแต่กลับเด็กใหม่ที่เข้ามา ไม่ได้ตั้งใจในการทำงานไม่ได้ตั้งใจในการทำงานฉันเห็นแบบนี้มาเกือบปีและนิสัยนางเริ่มออกมาเรื่อยเรื่อยจนกระทั่งมีปากเสียงกัน
วันจันทร์ที่ผ่านมานี่เองฉันมีอาการใจสั่นสั่นปวดหัว เวียนหัว
ใจวิวคลื่นไส้ นั่งไม่ได้จำเป็นต้องนอนราบ ณตอนนั้นแล้วรีบโทรหาแม่ทันทีฉันเหมือนคนจะชักทั้งทั้งที่ฉันไม่เคยมีโรคประจำตัวนี้มาก่อน มันเป็นเรื่องที่เหลือเชื่อนะตอนแรกฉันก็คิดเป็นแค่เรื่องสุขภาพฉัน ฉันไปโรงพยาบาลรอบแรกหมอบอกไม่เจออะไรเพราะฉันไปเมื่อวันพุธที่ผ่านมาหมอก็เจาะเลือดตรวจทุกอย่างก็ไม่เจออะไรแต่ทั้งที่ร่างกายฉันยังอ่อนแออยู่นะฉันรู้สึกตัวฉัน
จนกระทั่งฉันได้ดูร่างทรงเราส่งก็บอกว่าเจอคนทำของใส่เป็นคนกะเหรี่ยงเค้าค่อนข้างเกลียดฉันและไม่อยากให้ฉันทำงานที่นี่จะเอาฉันให้อยู่ที่นี่ไม่ได้เลยเพราะฉันรู้ฉันก็รู้สึกโกรธมากนะไม่เคยคิดว่าครั้งหนึ่งในชีวิตจะโดนแบบนี้ ด้วยความที่ฉันพึ่งหมอไม่ได้
ฉันเลยหันมาพึ่งทางนี้แต่ใช่ตลอดระยะเวลาที่ฉันเป็นอาการแบบนี้ฉันก็สวดมนต์นอนทุกคืนเหมือนจะดีขึ้นมาแต่ก็ก็ยังเป็นแบบนี้ซ้ำฉันเลยหันมาพึ่งทางนี้ แต่ใช่ตลอดระยะเวลาที่ฉันเป็นอาการแบบนี้ฉันก็สวดมนต์นอนทุกคืนเหมือนจะดีขึ้นมาแต่ก็ยังเป็นแบบนี้ซ้ำๆจนกระทั่งร่างทรงทำการปัดเป่าฉันฉันก็รู้สึกไม่ได้ปวดหัวไม่ได้คลื่นไส้ไม่ได้ใจสั่นแล้วตอนแรกตกใจมากคือเป็นมาหลายวันกินยาก็แล้วไม่ให้เรื่องแบบนี้ควรใช้วิจารณญาณนะคะทุกคน
แต่สุดท้ายนี้อยากเป็นฝากเป็นข้อคิดให้ทุกคนบ้างการทำงาน เรื่องแบบนี้ควรใช้วิจารณญาณนะคะทุกคน
การทำงานกับคนอื่นถึงเราจะไม่ชอบคนแค่ไหนก็ไม่ควรทำแบบนี้ใส่กันมันเป็นบาปมาก
เรารู้สึกโกรธแค้นมากนะ แต่เราก็ไม่เคยคิดที่จะทำแบบนี้เลยเราเชื่อว่าของที่เค้าทำใส่เราวันนึงก็ต้องย้อนกลับไปหาเค้าอีก