เราก็เหนื่อยมากเลยในสิ่งที่ทำอยู่ทุกวัน
แต่ที่เหนื่อยยิ่งกว่าคือคนไกล้ตัวไม่เพียงไม่เห็นค่า
มีแต่ชอบพูดใส่ พอเราทำในสิ่งที่เรามีความสุขบ้างหาว่าเป็นบ้าอะไร ไม่ถ้าใส่เสื้อผ้าที่ชอบก็ถามจะไปไหนโดนแบบนี้ทุกครั้ง โดนจนไม่เข้าใจเพราะกับคนอื่นไม่ว่าอะไรมีแต่เราที่โดน พอเรามีเงินจะซื้อของที่ตัวเราชอบก็โดนถามว่าสั่งอะไรชื้ออะไรชื้อมาทำไม แล้วเป็นอะไรมากไมบางที เราโดนสะสมมาเรือยๆ วันหนึ่งเราหยุดทุกอย่างนั้นบ่อยตัว กับพากันชอบที่เราแบบนั้น จนเราเห็นสีหน้าพวกเขาเล่านั้นมันโคตรบัดชบเลยอะเห็นจนพอ เราเป็นแบบนั้นอยู่หลายเดือนยิ่งบ่อยตัวเองเราไม่เห็นจะมีอะไรดีกับตัวเองเลยในไม่ดี ใบหน้าไม่ดีจิตใจแย่ลงสุดๆ เอาแต่นอนไม่อยากพูดไม่แม้อยากเห็นคนเล่านั้น ไม่อยากได้ยินเสียงพวกเขาด้วยช่ำ จนตัวเองเริ่มไม่ไหวแล้วและพอแล้วดังนั้นวันหนึ่งเราเริ่มต้นใหม่ค่อยๆ ดูแลตัวเองค่อยทำที่ละอย่าง ถึงจะโดนหาเรื่องตลอดเพราะพวกเริ่มเห็นเรากับมาดูแลตัวเอง ตอนนั้นเราใช้ความพยายามมากที่จะไม่สน ทั้งๆที่ในใจสัดจนถึงทุกวันนี้ก็ยังโดนอยู่ ใครแบบเราบ้างแล้วจัดการความรู้สึกเหล่านั้นยังไง