การเตะเจาะยางในมวยไทย มันมีข้อจำกัดทางกติกากลางอะไรอีกหรือไม่ครับ

ก่อนที่คำว่า ลูกเตะคาล์ฟคิก (calf kick) จะดังในไทย แฟนมวย ตจว. อย่างผมมักจะพูดกับมิตรสหายชาวต่างชาติที่สนใจมวยไทยรวมถึงคนที่ขึ้นสังเวียนมวยไทยว่า “ถ้าคิดอะไรไม่ออก ให้เตะตัดเจาะยางคู่ต่อสู้ไปตรงที่ข้อต่อเข่า แถวๆข้อพับขา แถวๆนั้น คู่ต่อสู้ชะงักแน่นอน” และก็จะแนะนำด้วยอีกว่า “จนแต้มจริงๆก็ถีบเข่าคู่ต่อสู้ไปเลย มีเวลาสวนแน่นอน”
ผมไม่ได้พูดอะไรผิด ใช่ไหมครับ

เพราะล่าสุด ผมก็ได้ไปถกกับชาวต่างชาติท่านหนึ่งมา
ที่สงสัย ว่า กติกามวยไทยที่ราชดำเนิน เป็นกติกากลางมวยไทยรึเปล่า หรือเป็นเพียงกติกามวยไทยมาตรฐานที่เพิ่มมาตรการป้องกันความปลอดภัยนักมวยแค่ที่มาชกที่ราชดำเนิน
ส่วนกติกามวยไทยที่ผมคิดว่าเป็นกลางที่สุด ในยุคนี้ คือ ผมไปอ่านของสมาคม IFMA ซึ่งเขาไม่ได้เขียนข้อป้องกันหยุมหยิมแบบที่ราชดำเนินเขียน (แต่เข้าใจอยู่ว่าราชดำเนินจริงจังเรื่องเซฟนักมวยในสนามของตนเองไม่น้อย)
ข้อป้องกันที่ว่า ครอบคลุม เรื่องการโจมตีที่ขา เรื่องการถีบเข่าคู่ต่อสู้ การหลีกเลี่ยงการโจมตีข้อต่อเข่าคู่ชก เห็นว่า IFMA ไม่ได้ห้ามเรื่องพวกนี้ และจากที่ตัวผมรับชมมวยไทยมาตลอดไม่แพ้ฟุตบอล ผมเข้าใจว่า การเตะขาในมวยไทย ทุกส่วนที่เป็นขาคู่ต่อสู้ เตะได้หมด แม้แต่ถีบเข่า พวกมวยทีวีช่องหลากสีตอนเที่ยงๆบ่ายๆ ผมก็เคยเห็นทำกัน กรรมการก็ไม่ได้ว่าอะไร
ชาวต่างชาติก็ถามผมว่า ถ้าเขาจะจัดมวย ให้อิงกติการาชดำเนิน หรือ ของ IFMA ผมจึงบอกเขาไปว่า เอาแบบ IFMA สิเป็นสากลที่สุด และถ้าจะเตะขาท่าไหนก็เตะเลย เจาะยางตรงไหนก็เตะไป เตะตรงไหนก็เตะเลย แต่พยายามอย่าเตะโดนหว่างขา ถึงมันไม่ฟาวล์ก็เถอะ
ผมไม่ได้พูดอะไรผิด ใช่ไหมครับ

แสดงความคิดเห็น
โปรดศึกษาและยอมรับนโยบายข้อมูลส่วนบุคคลก่อนเริ่มใช้งาน อ่านเพิ่มเติมได้ที่นี่