- ดูจบ ชอบการนำเสนอ Concept ที่น่าสนใจจนตื่นตาไปกับ Ideas สุดบรรเจิดว่ามีความผสมระหว่างเรื่อง The Guilty (2018,2021) ด้วยวิธีการเล่าแบบ Single Location ที่เน้นการดำเนินขับเคลื่อนตามเหตุการณ์ในสถานที่เดียวจนนำพาคนดูไปสู่ความกดดันที่ค่อย ๆ กัดกินในใจไม่ต่างจากตัวละคร กับเรื่อง Longlegs (2024) ที่มีกลิ่นอายความเป็น Psychological Horror หรือแนวการสืบสวนเชิงจิตวิทยาที่เล่นกับ “ความรู้สึกอันตรายไม่ปลอดภัย” มากกว่าจะประเคน Jump Scared ใส่คนดูไปตรง ๆ จนเผลอกรี๊ดแตกสุดเสียงออกมา ซึ่งทั้งนี้ชื่นชมตัวหนังว่าสามารถทำให้พื้นที่ธรรมดาอย่างบ้านกลายเป็นสถานที่ที่ชวนอึดอัดหวาดระแวงจนประสาทค่อย ๆ รับประทานตามไปด้วยนี่แหล่ะเลยทำให้ผมคิดถึงกลิ่นอายของ A24 ยุคแรก ๆ ก่อนปี 2020 ที่เน้นวิสัยทัศน์ของผู้กำกับเฉพาะตัวด้วยงบจำกัดจนเสียงในหัวดังขึ้นมาเลยว่า “พรี่ใหญ่ได้กลับมาแล้ว”
- ถึงดูหนังแนวนี้มานักต่อนักจนพอมีภูมิต้านทานในการรับสารก็ไม่ได้เข้าใจในสิ่งที่ผู้กำกับ Ian Tauson ต้องการนำเสนอออกมาทั้งหมด แม้ชื่นชมวิธีการใช้ “เสียง” เป็นแกนหลักในการเล่าที่ไม่ได้เห็นบ่อยนักผ่านตัวละครนำอย่าง Evy นักจัดรายการ Podcast เรื่องลี้ลับเหนือธรรมชาติที่กำลังนั่งจัดร่วมกับ Justin คู่หูพิธีกรที่มาแต่ “เสียง”หลังเสร็จจากการดูแลแม่ที่นอนหลับบนเตียงไม่รู้ว่าจะไปกี่โมง ? จู่ ๆ ได้รับไฟล์เสียงปริศนาจาก FC ท่านหนึ่งส่งเข้ามาก็ตาม ซึ่งทันทีที่ได้เปิดฟังบรรยากาศของหนังค่อย ๆ เปลี่ยนจากโหมดชีวิตลูกกตัญญูมาเป็น Feel รายการเล่าเรื่องผีตามหน้าปัดวิทยุกลางดึก แล้วยิ่งหนังชอบวางกล้องให้เห็น “ด้านหลัง” ของตัว Evy โดยเฉพาะทางขึ้นบันไดที่เธอนั่งหันหลังให้ ยิ่งรู้สึกหวิว ๆ จนตหันไปมองด้านหลังตัวเองเป็นระยะว่ามีใครหรืออะไรยืนเกาเงียบ ๆ อยู่ในเงามืดตรงนั้นหรือเปล่าวะ?
- Run ไปเรื่อย ๆ สังเกตได้ว่าทั้ง 2 ปมที่เล่ามาพร้อมกันค่อย ๆ คาบเกี่ยวเข้าหากันจนเกิดความมึนงงสะสมจนหลุดจากการตกสำรวจไปโดยเฉพาะปมที่มาจากไฟล์เสียงปริศนาที่นึกภาพตามไม่ออกเลยว่า “ใครเป็นใคร” และ “กำลังเกิดอะไรขึ้นในขณะนั้น” พอตามไม่ทันจึงเริ่มปวดกระหม่อมเลยตัดสินใจปล่อยตัวเองไหลไปกับกระบวนการสืบสาวผ่านการแกะรอยเสียงในคอมที่ชื่นชมว่าสามารถนำเสนอออกมาได้น่าติดตาม แม้รู้สึกว่ายังใช้ Idea ทางด้านเทคนิคและวิสัยทัศน์ความเป็น Audit Horror ได้ไม่คุ้มเท่าไหร่ ? คงด้วยเพราะต้องเจียดเวลาไปใส่ใจกับปมชีวิตของ Evy ที่ต้องคอยดูแลแม่ที่ยังคงนอนต่อไปพร้อมกับปมส่วนตัวว่าด้วยการมีลูกที่เริ่มเข้ามามีบทบาท มันเลยกลายเป็นว่าเหมือนหนังกำลัง “จับปลา 2 มือ” ที่ไม่สามารถตัดส่วนใดทิ้งออกจากกันไปได้ในเมื่อต่างฝ่ายคอยเกื้อหนุนและเติมเต็มในจุดบกพร่องกันที่ไม่ว่ายังไงจุดศูนย์กลางก็ต้องวกกลับมาโฟกัสที่ตัว Evy อยู่ดี
- ระหว่างกำลังประติดประต่อตามเบาะแสจนเห็นเป็นรูปเป็นร่างด้วยตาเนื้อ บรรยากาศภายในบ้านเริ่มส่งกลิ่นไม่พึงประสงค์ลอยอบอวลทีละนิดโดยการใช้โทนภาพสีแดงตัดสีน้ำเงินสลับมุมกล้องในลักษณะ เฝ้ามองดูสถานการณ์ผ่าน Activity ของ Evy ที่ Movement จนเป็น Routine ที่เต็มไปด้วยความจำเจจากการดูแลแม่ที่นอนหลับปุ๋ยต่อไปไม่สนโลกและความท้าทายในการพยายามแกะคำพูดจากไฟล์เสียงปริศนาที่ผมเพิ่งทราบทีหลังว่าเป็นเสียงของคู่รักที่อ้างว่าถูกผีสิงร่วมกับ Justin ที่คอยช่วยสืบสาวผ่านทางเสียงไปพร้อมกันจึงยิ่งทำให้บรรยากาศไต่ระดับความหลอนเหมือนกำลังมีอะไรบางอย่างกำลังทักทายด้วยภาพและเสียงในโหมด Psycho จนวิ่งเข้าไปฝังอยู่ในหัวไม่รู้ตัวและพอมีการโยงประเด็นเรื่องของลัทธิ ความเชื่อเกี่ยวกับปีศาจเท่านั้นแหละ ทุกสิ่งเริ่มประดังปั่นป่วนจนแยกขรี้แยกเย่วไม่ออกแล้วว่า อะไรคือความจริง ? อะไรคือสิ่งที่กูหลอนไปเอง ?
- พอถึงช่วงท้ายก่อนจากเท่านั้นแหล่ะกลายเป็นงานปล่อยของในระดับมินิมอลที่พอคาดการณ์ได้คร่าว ๆ ว่าต้องลงประมาณนี้จนไปนึกถึงหนังร่วมค่ายอย่างเรื่อง In Fabric (2018) และ Saint Maud (2019) ที่เล่นกับความบิดเบี้ยวผ่านความคลุ้มคลั่งที่ยากจะควบคุมได้อย่างโดดเด่น ถึงอย่างนั้นการที่หนังตั้งใจให้ตัวละครอยู่ภายในบ้านนอกจากจะช่วยให้คนดูซึมซับ Details อื่นที่แฝงมาเป็นสัญญะได้สะดวกขึ้นแล้ว การที่หนังไม่พาเราออกไปมองภายนอกให้เห็นแม้มีแวะออกไปจึงยิ่งสะท้อนสภาพของตัว Evy ที่ต้องเผชิญทุกสิ่งที่จัดมาเพียงลำพังตลอดระยะเวลากว่า 1 ชั่วโมง 36 นาทีได้อย่างสะพรึงและสะเทือนใจในสารที่ได้รับจนไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหนก่อนดีในเมื่อบางครั้งความน่ากลัวไม่ได้มาในรูปของผี ปีศาจ หรือพลังงานลึกลับเหนือธรรมชาติแต่อาจเป็น “บางสิ่ง” ที่ทำให้เราไม่สามารถหลุดพ้นออกไปได้นี่แหละคือสิ่งที่ตั้งคำถามไม่ใช่ “ที่ไหน ?” แต่เป็น “อะไร ? ” ตังหาก ที่ต้องหาคำตอบว่า “ทำไม” ?
ขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านครับ : EMistique
[CR] No.201 Undertone (2025) : เสียงสยองตอบสนองทุกการสัมผัส
- ดูจบ ชอบการนำเสนอ Concept ที่น่าสนใจจนตื่นตาไปกับ Ideas สุดบรรเจิดว่ามีความผสมระหว่างเรื่อง The Guilty (2018,2021) ด้วยวิธีการเล่าแบบ Single Location ที่เน้นการดำเนินขับเคลื่อนตามเหตุการณ์ในสถานที่เดียวจนนำพาคนดูไปสู่ความกดดันที่ค่อย ๆ กัดกินในใจไม่ต่างจากตัวละคร กับเรื่อง Longlegs (2024) ที่มีกลิ่นอายความเป็น Psychological Horror หรือแนวการสืบสวนเชิงจิตวิทยาที่เล่นกับ “ความรู้สึกอันตรายไม่ปลอดภัย” มากกว่าจะประเคน Jump Scared ใส่คนดูไปตรง ๆ จนเผลอกรี๊ดแตกสุดเสียงออกมา ซึ่งทั้งนี้ชื่นชมตัวหนังว่าสามารถทำให้พื้นที่ธรรมดาอย่างบ้านกลายเป็นสถานที่ที่ชวนอึดอัดหวาดระแวงจนประสาทค่อย ๆ รับประทานตามไปด้วยนี่แหล่ะเลยทำให้ผมคิดถึงกลิ่นอายของ A24 ยุคแรก ๆ ก่อนปี 2020 ที่เน้นวิสัยทัศน์ของผู้กำกับเฉพาะตัวด้วยงบจำกัดจนเสียงในหัวดังขึ้นมาเลยว่า “พรี่ใหญ่ได้กลับมาแล้ว”
- ถึงดูหนังแนวนี้มานักต่อนักจนพอมีภูมิต้านทานในการรับสารก็ไม่ได้เข้าใจในสิ่งที่ผู้กำกับ Ian Tauson ต้องการนำเสนอออกมาทั้งหมด แม้ชื่นชมวิธีการใช้ “เสียง” เป็นแกนหลักในการเล่าที่ไม่ได้เห็นบ่อยนักผ่านตัวละครนำอย่าง Evy นักจัดรายการ Podcast เรื่องลี้ลับเหนือธรรมชาติที่กำลังนั่งจัดร่วมกับ Justin คู่หูพิธีกรที่มาแต่ “เสียง”หลังเสร็จจากการดูแลแม่ที่นอนหลับบนเตียงไม่รู้ว่าจะไปกี่โมง ? จู่ ๆ ได้รับไฟล์เสียงปริศนาจาก FC ท่านหนึ่งส่งเข้ามาก็ตาม ซึ่งทันทีที่ได้เปิดฟังบรรยากาศของหนังค่อย ๆ เปลี่ยนจากโหมดชีวิตลูกกตัญญูมาเป็น Feel รายการเล่าเรื่องผีตามหน้าปัดวิทยุกลางดึก แล้วยิ่งหนังชอบวางกล้องให้เห็น “ด้านหลัง” ของตัว Evy โดยเฉพาะทางขึ้นบันไดที่เธอนั่งหันหลังให้ ยิ่งรู้สึกหวิว ๆ จนตหันไปมองด้านหลังตัวเองเป็นระยะว่ามีใครหรืออะไรยืนเกาเงียบ ๆ อยู่ในเงามืดตรงนั้นหรือเปล่าวะ?
- Run ไปเรื่อย ๆ สังเกตได้ว่าทั้ง 2 ปมที่เล่ามาพร้อมกันค่อย ๆ คาบเกี่ยวเข้าหากันจนเกิดความมึนงงสะสมจนหลุดจากการตกสำรวจไปโดยเฉพาะปมที่มาจากไฟล์เสียงปริศนาที่นึกภาพตามไม่ออกเลยว่า “ใครเป็นใคร” และ “กำลังเกิดอะไรขึ้นในขณะนั้น” พอตามไม่ทันจึงเริ่มปวดกระหม่อมเลยตัดสินใจปล่อยตัวเองไหลไปกับกระบวนการสืบสาวผ่านการแกะรอยเสียงในคอมที่ชื่นชมว่าสามารถนำเสนอออกมาได้น่าติดตาม แม้รู้สึกว่ายังใช้ Idea ทางด้านเทคนิคและวิสัยทัศน์ความเป็น Audit Horror ได้ไม่คุ้มเท่าไหร่ ? คงด้วยเพราะต้องเจียดเวลาไปใส่ใจกับปมชีวิตของ Evy ที่ต้องคอยดูแลแม่ที่ยังคงนอนต่อไปพร้อมกับปมส่วนตัวว่าด้วยการมีลูกที่เริ่มเข้ามามีบทบาท มันเลยกลายเป็นว่าเหมือนหนังกำลัง “จับปลา 2 มือ” ที่ไม่สามารถตัดส่วนใดทิ้งออกจากกันไปได้ในเมื่อต่างฝ่ายคอยเกื้อหนุนและเติมเต็มในจุดบกพร่องกันที่ไม่ว่ายังไงจุดศูนย์กลางก็ต้องวกกลับมาโฟกัสที่ตัว Evy อยู่ดี
- ระหว่างกำลังประติดประต่อตามเบาะแสจนเห็นเป็นรูปเป็นร่างด้วยตาเนื้อ บรรยากาศภายในบ้านเริ่มส่งกลิ่นไม่พึงประสงค์ลอยอบอวลทีละนิดโดยการใช้โทนภาพสีแดงตัดสีน้ำเงินสลับมุมกล้องในลักษณะ เฝ้ามองดูสถานการณ์ผ่าน Activity ของ Evy ที่ Movement จนเป็น Routine ที่เต็มไปด้วยความจำเจจากการดูแลแม่ที่นอนหลับปุ๋ยต่อไปไม่สนโลกและความท้าทายในการพยายามแกะคำพูดจากไฟล์เสียงปริศนาที่ผมเพิ่งทราบทีหลังว่าเป็นเสียงของคู่รักที่อ้างว่าถูกผีสิงร่วมกับ Justin ที่คอยช่วยสืบสาวผ่านทางเสียงไปพร้อมกันจึงยิ่งทำให้บรรยากาศไต่ระดับความหลอนเหมือนกำลังมีอะไรบางอย่างกำลังทักทายด้วยภาพและเสียงในโหมด Psycho จนวิ่งเข้าไปฝังอยู่ในหัวไม่รู้ตัวและพอมีการโยงประเด็นเรื่องของลัทธิ ความเชื่อเกี่ยวกับปีศาจเท่านั้นแหละ ทุกสิ่งเริ่มประดังปั่นป่วนจนแยกขรี้แยกเย่วไม่ออกแล้วว่า อะไรคือความจริง ? อะไรคือสิ่งที่กูหลอนไปเอง ?
- พอถึงช่วงท้ายก่อนจากเท่านั้นแหล่ะกลายเป็นงานปล่อยของในระดับมินิมอลที่พอคาดการณ์ได้คร่าว ๆ ว่าต้องลงประมาณนี้จนไปนึกถึงหนังร่วมค่ายอย่างเรื่อง In Fabric (2018) และ Saint Maud (2019) ที่เล่นกับความบิดเบี้ยวผ่านความคลุ้มคลั่งที่ยากจะควบคุมได้อย่างโดดเด่น ถึงอย่างนั้นการที่หนังตั้งใจให้ตัวละครอยู่ภายในบ้านนอกจากจะช่วยให้คนดูซึมซับ Details อื่นที่แฝงมาเป็นสัญญะได้สะดวกขึ้นแล้ว การที่หนังไม่พาเราออกไปมองภายนอกให้เห็นแม้มีแวะออกไปจึงยิ่งสะท้อนสภาพของตัว Evy ที่ต้องเผชิญทุกสิ่งที่จัดมาเพียงลำพังตลอดระยะเวลากว่า 1 ชั่วโมง 36 นาทีได้อย่างสะพรึงและสะเทือนใจในสารที่ได้รับจนไม่รู้จะเริ่มพูดจากตรงไหนก่อนดีในเมื่อบางครั้งความน่ากลัวไม่ได้มาในรูปของผี ปีศาจ หรือพลังงานลึกลับเหนือธรรมชาติแต่อาจเป็น “บางสิ่ง” ที่ทำให้เราไม่สามารถหลุดพ้นออกไปได้นี่แหละคือสิ่งที่ตั้งคำถามไม่ใช่ “ที่ไหน ?” แต่เป็น “อะไร ? ” ตังหาก ที่ต้องหาคำตอบว่า “ทำไม” ?
ขอขอบคุณผู้อ่านทุกท่านครับ : EMistique
CR - Consumer Review : กระทู้รีวิวนี้เป็นกระทู้ CR โดยที่เจ้าของกระทู้