เราได้ยินคำคำนี้มาตั้งแต่เด็กๆว่า"เราเป็นประเทศกำลังพัฒนา"มากว่า 60 ปีก็ยังคิดว่าต่อไปว่าเราจะต้องเป็น"ประเทศพัฒนา"ตามแบบแระเทศพวกฝรั่งทั้งหลาย จนโตมาก็เพียงแต่รับรู้ในเอเชียก็มีแค่"ญี่ปุ่น"เริ่มเห็นจากสื่อทีวี,หนังสือก็เอ!ดูเขาเจริญบ้านเมืองดูดี หลังจากนั้นมี"เกาหลีใต้,สิงคโปร์"ว่าเป็นประเทศพัฒนาโดยเฉพาะเกาหลีใต้ก็เห็นภาพลักษณ์อะไรเหมือน"ญี่ปุ่น" หันมาดูไทยเราแต่ก่อนย้อนไปสัก 20 ก่วาปีก็ยังคิดว่าประเทศเราจะต้องก้าวข้ามมาเป็นประเทศพัฒนาแน่!..คหสต.แต่ตอนนี้ชักไม่แน่ใจแล้วส่วนตัวเป็นคนระดับกลางๆในสังคมไทยคลุกคลึกับสังคมกลางลงมาล่างเป็นส่วนใหญ่ได้เห็นสภาพ,วิถีความเป็นอยู่ของผู้คนระดับล่างของสังคมซึ่งเป็นสังคมส่วนใหญ่ มันยาก..ถึงยากมากดูดูเหมือนเอาแค่ให้มีชีวิตไปวันเท่านั้นคุณภาพชีวิตมันยังไปไม่ถึงแต่ละครอบครัวมีหนี้สินกันซะเป็นส่วนใหญ่เอาตัวให้รอดให้จบวันจบเดือนก็เพียงพอ มันเป็นคุณภาพที่แตกต่างของผู้คนในสังคมอีกด้านนะดับกลางขึ้นไปหาบนมีกินมีใช้ใช้ชีวิตมีระดับได้(แต่ไม่รู้ว่าสภาพเป็นหนี้สินเอาเงินอนาคตมาใช้หรือไม่) ช่องว่างตรงนี้มันค่อนข้างห่างกันมากและจะพูดภาษาชาวบ้านว่า"รวยกระจุกจนกระจาย"มันยังสภาพจริงๆในสังคมเราก็เลยมาคิดว่ามันยากและยากมากที่"ไทย"เราจะก้าวข้ามจุดนี้ไปได้.
"ประเทศพัฒนา"คิดว่าเราห่างตามเกณฑ์ขนาดไหน?.