ปัญหาช่องแคบฮอร์มุซ สร้างปัญหาด้านพลังงานกับประเทศที่พึ่งพาน้ำมันจากตะวันออกกลางแสนสาหัส แต่นั่นก็เป็นเพียงสิ่งที่ประชาชนทั่วไปรับรู้ได้จากค่าน้ำมันที่ขึ้นราคาเท่านั้น และคิดว่าเพราะค่าขนส่งสูงขึ้น ทำให้ข้าวของราคาแพงมากขึ้น
แต่จริงๆแล้ว ประเทศไทยพึ่งพาวัตถุดิบอื่นๆเพื่อผลิตสินค้าจากตะวันออกกลางอย่างมหาศาลทั้งทางตรงและทางอ้อม
น้ำมันดิบแพงและขาดแคลน ไม่ได้ทำให้น้ำมันสำเร็จรูปราคาสูงและขาดแคลนเท่านั้น
วัตถุดิบอื่นๆที่ตามมาด้วยโดยเฉพาะฝั่งโพลิเมอร์ก็มีการปรับราคาสูงขึ้นแบบกระชากใจ และขาดแคลนแบบแทบขาดใจ
เอาแค่วัตถุดิบประเภทพลาสติกอย่างเดียวก็ทำให้สายการผลิตสินค้าในประเทศเราอัมพาตได้ทั้งระบบ
เพราะสินค้าเกือบทุกประเภทมีพลาสติกเป็นตัวห่อหุ้ม แม้ว่าวัตถุดิบตัวอื่นๆในการผลิตสินค้าจะไม่ขาดแคลน
แต่ถ้าไม่มีพลาสติกในการขึ้นรูปเพื่อมาบรรจุสินค้า ไลน์การผลิตก็จะเดินหน้าต่อไม่ได้
คุณลองนึกภาพน้ำมันพืชที่ผลิตออกมาแล้ว แต่ไม่มีขวดพลาสติกเป็นภาชนะ
ไม่ต้องพูดถึงสินค้าที่ต้องหล่อหลอมละลายขึ้นรูปด้วยพลาสติกโดยตรงเป็นสินค้าจะได้รับผลกระทบแค่ไหน
สารตั้งต้นที่ผลิตพลาสติกจำนวนมาก เรานำเข้าจากตะวันออกกลางโดยตรง
ซึ่งไม่เฉพาะเราเท่านั้น ประเทศอื่นๆรอบๆในภูมิภาคก็ทำเช่นเดียวกัน
การขาดแคลนพลาสติกหรือราคาที่สูงขึ้นมีผลกระทบทางตรงและทางอ้อมต่อราคาสินค้าและการขาดแคลนสินค้า
สีและสารเคลือบ ตั้งแต่วันแรกที่เกิดสงคราม ราคาโซลเว้นท์หรือสารละลายที่ใช้ผลิตสีและสารเคลือบ ก็ทะยานขึ้นไป 100% ทันที
และปรับสูงถึง 2-3 เท่าจากราคาเดิมในเวลาต่อมา ไม่เท่านั้น momomer และสารตั้งต้นต่างๆในการผลิตที่เป็นตัวหลักของเรซิน
ก็มีการปรับราคาสูงขึ้นและขาดแคลน ผู้ผลิตวัตถุดิบหลายรายถึงกับแจ้งกับลูกค้าว่า ไม่มีแพลนที่จะผลิตสินค้าวัตถุดิบบางตัว
และคุณลองคิดภาพสินค้าที่ไม่มีสีสิครับว่ามันจะขายได้มั้ย
สีและสารเคลือบเป็นตัวจบกระบวนการผลิตก่อนที่มันจะบรรจุหีบห่อต่อไป
สงครามไม่ได้ทำลายเส้นทางการเดินเรือ การขนส่ง และแหล่งผลิตน้ำมันเท่านั้น
แต่ทำลายโรงงานผลิตวัตถุดิบอื่นๆ ที่ประเทศไทยนำเข้ามาเพื่อผลิตสินค้าอย่างมหาศาลด้วย
ประเทศไทยอยู่ในดงวิกฤตที่หนักมาก เป็นวิกฤตที่ยากที่รัฐจะแก้ไขได้ เพราะเป็นปัจจัยภายนอกล้วนๆแต่กวนนะ
ทำได้แต่เพียงลดผลกระทบ ประคองตัว และอัดฉีดเม็ดเงินเข้าระบบเท่านั้น
ทุกๆอย่างในตอนนี้ที่คุณเห็นว่ามันยังปกติดี อยากได้อะไรก็ซื้อได้ แม้จะราคาสูงขึ้นก็ตาม
แต่ความจริงแล้วหลายอย่างกำลังอยู่ในขั้นตอนการผลิตและขายของในสต็อกเท่านั้น
ไม่มีวัตถุดิบ ก็ไม่มีสินค้า โรงงานก็อยู่ไม่ได้ ปัญหาการตกงานจะมีตามมา
พฤษภาคม มิถุนายน กำลังเป็นเดือนที่สะท้อนความเป็นจริงในเรื่องนี้
แม้แต่คนงานในโรงงานก็อาจจะยังไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
แต่ฝ่ายบริหารการจัดการนั้น เอาตีนมาก่ายหน้าผากกันหมดแล้ว
แน่นอนว่าสุดท้ายแล้ว โรงงานก็จะต้องพยายามหาของมาผลิตจนได้ แต่ราคาไม่ต้องพูดถึง
และความแข็งแกร่งทางการเงินของฝ่ายผลิตจะมีมากแค่ไหน นี่ก็เป็นอีกบททดสอบหนึ่งของเศรษฐกิจไทย
ที่ความจริงก็คือ เรายังฟื้นจากการเมาหมัดของโควิดได้แค่ลมหายใจไม่กี่เฮือกเอง
หวังว่าเราจะร่วมแรงร่วมใจกันฟันฝ่าวิกฤตนี้ไปกันได้ทุกคน
ผู้ประกอบด้านการผลิตรู้กันแล้วว่าเราอยู่ในวิกฤต
แต่จริงๆแล้ว ประเทศไทยพึ่งพาวัตถุดิบอื่นๆเพื่อผลิตสินค้าจากตะวันออกกลางอย่างมหาศาลทั้งทางตรงและทางอ้อม
น้ำมันดิบแพงและขาดแคลน ไม่ได้ทำให้น้ำมันสำเร็จรูปราคาสูงและขาดแคลนเท่านั้น
วัตถุดิบอื่นๆที่ตามมาด้วยโดยเฉพาะฝั่งโพลิเมอร์ก็มีการปรับราคาสูงขึ้นแบบกระชากใจ และขาดแคลนแบบแทบขาดใจ
เอาแค่วัตถุดิบประเภทพลาสติกอย่างเดียวก็ทำให้สายการผลิตสินค้าในประเทศเราอัมพาตได้ทั้งระบบ
เพราะสินค้าเกือบทุกประเภทมีพลาสติกเป็นตัวห่อหุ้ม แม้ว่าวัตถุดิบตัวอื่นๆในการผลิตสินค้าจะไม่ขาดแคลน
แต่ถ้าไม่มีพลาสติกในการขึ้นรูปเพื่อมาบรรจุสินค้า ไลน์การผลิตก็จะเดินหน้าต่อไม่ได้
คุณลองนึกภาพน้ำมันพืชที่ผลิตออกมาแล้ว แต่ไม่มีขวดพลาสติกเป็นภาชนะ
ไม่ต้องพูดถึงสินค้าที่ต้องหล่อหลอมละลายขึ้นรูปด้วยพลาสติกโดยตรงเป็นสินค้าจะได้รับผลกระทบแค่ไหน
สารตั้งต้นที่ผลิตพลาสติกจำนวนมาก เรานำเข้าจากตะวันออกกลางโดยตรง
ซึ่งไม่เฉพาะเราเท่านั้น ประเทศอื่นๆรอบๆในภูมิภาคก็ทำเช่นเดียวกัน
การขาดแคลนพลาสติกหรือราคาที่สูงขึ้นมีผลกระทบทางตรงและทางอ้อมต่อราคาสินค้าและการขาดแคลนสินค้า
สีและสารเคลือบ ตั้งแต่วันแรกที่เกิดสงคราม ราคาโซลเว้นท์หรือสารละลายที่ใช้ผลิตสีและสารเคลือบ ก็ทะยานขึ้นไป 100% ทันที
และปรับสูงถึง 2-3 เท่าจากราคาเดิมในเวลาต่อมา ไม่เท่านั้น momomer และสารตั้งต้นต่างๆในการผลิตที่เป็นตัวหลักของเรซิน
ก็มีการปรับราคาสูงขึ้นและขาดแคลน ผู้ผลิตวัตถุดิบหลายรายถึงกับแจ้งกับลูกค้าว่า ไม่มีแพลนที่จะผลิตสินค้าวัตถุดิบบางตัว
และคุณลองคิดภาพสินค้าที่ไม่มีสีสิครับว่ามันจะขายได้มั้ย
สีและสารเคลือบเป็นตัวจบกระบวนการผลิตก่อนที่มันจะบรรจุหีบห่อต่อไป
สงครามไม่ได้ทำลายเส้นทางการเดินเรือ การขนส่ง และแหล่งผลิตน้ำมันเท่านั้น
แต่ทำลายโรงงานผลิตวัตถุดิบอื่นๆ ที่ประเทศไทยนำเข้ามาเพื่อผลิตสินค้าอย่างมหาศาลด้วย
ประเทศไทยอยู่ในดงวิกฤตที่หนักมาก เป็นวิกฤตที่ยากที่รัฐจะแก้ไขได้ เพราะเป็นปัจจัยภายนอกล้วนๆแต่กวนนะ
ทำได้แต่เพียงลดผลกระทบ ประคองตัว และอัดฉีดเม็ดเงินเข้าระบบเท่านั้น
ทุกๆอย่างในตอนนี้ที่คุณเห็นว่ามันยังปกติดี อยากได้อะไรก็ซื้อได้ แม้จะราคาสูงขึ้นก็ตาม
แต่ความจริงแล้วหลายอย่างกำลังอยู่ในขั้นตอนการผลิตและขายของในสต็อกเท่านั้น
ไม่มีวัตถุดิบ ก็ไม่มีสินค้า โรงงานก็อยู่ไม่ได้ ปัญหาการตกงานจะมีตามมา
พฤษภาคม มิถุนายน กำลังเป็นเดือนที่สะท้อนความเป็นจริงในเรื่องนี้
แม้แต่คนงานในโรงงานก็อาจจะยังไม่รู้ว่ากำลังเกิดอะไรขึ้น
แต่ฝ่ายบริหารการจัดการนั้น เอาตีนมาก่ายหน้าผากกันหมดแล้ว
แน่นอนว่าสุดท้ายแล้ว โรงงานก็จะต้องพยายามหาของมาผลิตจนได้ แต่ราคาไม่ต้องพูดถึง
และความแข็งแกร่งทางการเงินของฝ่ายผลิตจะมีมากแค่ไหน นี่ก็เป็นอีกบททดสอบหนึ่งของเศรษฐกิจไทย
ที่ความจริงก็คือ เรายังฟื้นจากการเมาหมัดของโควิดได้แค่ลมหายใจไม่กี่เฮือกเอง
หวังว่าเราจะร่วมแรงร่วมใจกันฟันฝ่าวิกฤตนี้ไปกันได้ทุกคน