ปกติผมเป็นคนขี้กลัวอาจจะมีระแวงหรือคิดไปเองบ้าง แต่ที่ผมมั่นใจเลยว่าเจอจริงๆอ่ะมี3ครั้งด้วยกันบอกเลยว่ามันให้ความรู้สึกต่างจากตอนที่เราคิดไปเองมาก
-ครั้งที่1 ตอนประถมน่าจะป.5ไม่ก็ป.6วันนั้นเป็นวันจันทร์สัปดาห์นั้นพ่อทำงานโรงงานเข้ากะดึก ส่วนผมมีเรียนพิเศษตอนเย็นในตัวเมืองแล้วเลิกมืดแม่ก็เลยเลือกจะค้างที่บ้านพักข้าราชการ(แม่เป็นพยาบาล)เพราะตัวแม่ผมเองขับรถยนต์ไม่เป็นถ้าจะกลับบ้านที่อยู่ต่างอำเภอก็ต้องขับมอเตอร์ไซค์กลับกัน2คนซึ่งระยะทางร่วม20กิโลแม่จึงเลือกที่จะไม่กลับดีกว่าเพราะกลัวอันตรายแต่ด้วยจะเป็นโชคร้ายหรืออะไรไม่รู้ช่วงซัก2ทุ่มครึ่งแม่โดนโทรตามว่ามีเคสด่วน(อธิบายก่อนว่าแม่ผมเป็นวิสัญญีพยาบาล)เวรบ่าย หรือ เวรดึก จะมีวิสัญญีพยาบาลประจำอยู่แค่2คนถ้ามีเคสเยอะเขาจะโทรตามคนที่อยู่ใกล้มาช่วยซึ่งแม่ผมก็ต้องไปไอ้เราก็ขี้กลัวอยู่แล้วอยู่คนเดียวแถมแปลกที่เพราะไม่ค่อยได้มาอยู่บ้านพักมันก็ยิ่งฟุ้งซ่านไปใหญ่แต่เหตุการณ์มันก็สงบดีจนกระทั่งประมาณเกือบๆเที่ยงคืนแม่ใกล้ลงเวร(ปกติผมจะนอนประมาณ4ทุ่มแต่วันนั้นอยู่คนเดียวกลัวไม่กล้านอนเลยคิดว่ายอมนอนดึกอีกหน่อยรอแม่กลับมาก่อนค่อยนอนพร้อมกัน)ผมก็นั่งเล่นแท็บเลตอยู่ตอนนั้นใกล้จะเที่ยงคืนแล้วล่ะผมได้ยินเสียงเคาะประตูปึ้ง!ปึ้ง!ผมก็คิดว่าแม่คงลงเวรเร็วกว่าปกติเพราะโดนโทรตามให้ไปช่วยเลยเช็คเพื่อความชัวร์จะได้ไม่เดินไปเปิดประตูเสียเที่ยวเลยตะโกนไปว่าแม่หรอปรากว่าาเงียบไม่มีเสียงตอบกลับผมก็คิดว่าหูฝาดก็เลยไม่ได้อะไรปรากฎว่ามีเสียงเคาะประตูดังอีกรอบนึงปึ้ง!ปึ้งผมก็ตะโกนไปอีกว่าแม่หรอไม่เล่นนะยิ่งกลัวอยู่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาอีกผมจึงตัดสินใจรวบรวมความกล้าไปเปิดประตูบ้านปรากฎว่าว่างเปล่าใจผมตอนนั้น
ตกลงไปตาตุ่ม ตัวเย็นเฉียบทำอะไรไม่ถูกเลย พอรวบรวมสติได้จึงรีบปิดประตูแล้วลงกลอนอย่างรวดเร็วกลับไปนั่งเล่นแท็บเลตเปิดอะไรฟังให้หายกลัวเดชะบุญหลังจากนั้นไม่นานแม่ผมมาพอดีไม่งั้นวันนั้นสติแตกแน่ๆ
-ครั้งที่2 อันนี้จำได้แม่นเลยเพราะมันคือที่สุดที่ผมเจอมาละเป็นตอนอยู่ม.6 วันนั้นน้องชายผมมันจะไปทัศนศึกษาของโรงเรียนไปสิงคโปร์(ต้องอธิบายก่อนว่าน้องชายผมมันอยู่ห้องMEPของโรงเรียนค่าเทอมมันจะแพงกว่าห้องอื่นๆเพราะเขาจะเอาเงินค่าเทอมเนี่ยพานักเรียนไปเที่ยวยะโฮร์(มาเล)กับสิงคโปร์)ซึ่งเขานัดให้ไปส่งที่โรงเรียนไม่เกินตี3.45ก็เลยต้องออกจากบ้านเพื่อไปส่งน้องตั้งแต่ประมาณตี3เพราะน้องไม่อยากไปถึงคนท้ายๆแล้วจะต้องฉุกละหุกอาจจะลืมของได้ผมก็เลยต้องไปด้วยเพื่อที่ว่าขากลับจะได้นั่งมาเป็นเพื่อนพ่อในรถซึ่งจุดเริ่มต้นของเรื่ิองมันเกิดขึ้นตอนขาไปพ่อขับผ่านศาลารอรถข้างทางแห่งหนึ่งผมหันไปมองแล้วเห็นว่ามีคนมานั่งรอรถที่ศาลาประมาณ2-3คนซึ่งผมเห็นชัดเจนว่าเป็นคนนั่งอยู่เพราะในศาลามันมีไฟเปิดอยู่ชัดเจนแล้วอะไรดลใจไม่รู้ให้ผมพูดออกไปถามพ่อกับน้องว่าเมื่อกี้เห็นที่ศาลาป่ะมีคนมานั่งรอรถด้วยเขาจะไปไหนกันตอนตี3พ่อผมเงียบไม่ได้พูดอะไรแต่น้องผมมันบอกว่าไม่มีนะผมก็งงๆแล้วก็คิดว่าเออตัวเองอาจจะตาฝาดแหละเพราะง่วงหรือไม่น้องก็อาจจะไม่ได้มองเลยพูดมาแบบนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรแต่จุดพีคมันอยู่ที่ขากลับตอนผ่านจุดเดิมผมหันกลับไปมองอีกทีปรากฏว่าในศาลาไม่มีคน(ก็แน่หละเวลามันผ่านไปซักพักแล้วนี่เขาคงขึ้นรถไปแล้ว)แต่ดวงตาผมมันไม่ได้หยุดแค่นั้นมันดันมองไปที่ถนนตรงที่ศาลานั้นตั้งอยู่ปรากฏว่าแจ็คพอตเลยครับผมเห็นเงาดำ2-3เงายืนอยู่หน้าศาลาทั้งที่ตรงนั้นก็มีไฟถนนผมนี่ขนลุกทั้งตัว ตัวแข็งทื่อ เหงื่อออก ทำตัวไม่ถูกเลย คือมันแตกต่างจากตอนที่คิดไปเองว่าเจอเลย กลับมาถึงบ้านผมผวานอนต่อไม่ได้เลยนั่งเล่นโทรศัพท์ยันเช้า
-ครั้งที่3ล่าสุดเลยไม่นานมานี้ที่บ้านผมเองต้องบอกก่อนว่าบ้านผมเป็นครึ่งปูนครึ่งไม้ ชั้นบนเป็นไม้แล้วก็จะมีดาดฟ้าต่อออกไปอีกซึ่งระหว่างตัวบ้านชั้นบนกับดาดฟ้าก็จะมีประตูปิดไม่ได้เปิดโล่งส่วนชั้นล่างเป็นปูนซึ่งพ่อกับแม่ผมนอนชั้นบน ส่วนผมกับน้องนอนห้องนึงที่ชั้นล่าง ตากับยายนอนห้องนึงที่ชั้นล่าง น้าสาวนอนห้องนึงที่ชั้นล่าง ซึ่งวันนั้นที่เกิดเหตุผมอยู่ในห้องน้ำที่ชั้นล่างซึ่งตำแหน่งมันตรงกับห้องนอนพ่อกับแม่พอดี(บ้านผมห้องนอนแต่ละห้องไม่มีก้องน้ำส่วนตัวนะเป็นห้องน้ำรวมแต่ก็อยู่ในตัวบ้าน)ผมได้ยินเสียงดังปึ้งมาจากข้างบนตอนแรกก็เข้าใจว่าเสียงประตูดาดฟ้าโดนลมพัดหรือเปล่าพ่อกับแม่อาจจะปิดไม่สนิทแต่หลังจากได้ยินเสียงปึ้งไม่นานผมได้ยินเสียงแม่เหมือนวี๊ดว๊ายขึ้นมาแล้วหลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงพ่อเหมือนเถียงแม่กลับมาแล้วก็ได้ยินเหมือนแม่เปิดประตูห้องแล้วเดินลงมาข้างล่างผมก็คิดว่าคงทะเลาะอะไรกันแล้ว
อนเลยหนีพ่อลงมานอนข้างล่างหรือเปล่าพอผมทำธุระในห้องน้ำเสร็จผมเดินออกมากะว่าคงต้องเจอแม่ในห้องแน่ๆเพราะคิดว่าเขาคงทะเลาะอะไรกับพ่อปรากฏว่าพอไปถึงห้องไม่มีวุ้ยส่วนน้องชายก็หลับไปแล้วก็เลยไม่คิดอะไรคิดว่าพ่อคงลงมาง้อแม่ขึ้นไปนอนแล้วแต่พอตอนเย็นของวันรุ่งขึ้นแม่กลับมาจากทำงานก็นั่งล้อมวงกินข้าวกันแล้วอยู่ๆแม่ก็เล่าว่าเมื่อคืนแม่ได้ยินเสียงดังปึ้งดังมากจนแม่ตกใจเลยแม่เลยรอซักพักถึงเปิดประตูออกมาดูเพราะคิดว่ามีโจรขึ้นมาบนบ้านหรืออะไรที่อยู่นอกห้องร่วงหรือเปล่าถึงมีเสียงดังปรากฎว่าข้างนอกห้องที่ชั้นบนไม่มีอะไรร่วงแม่เลยเดินไปเช็คประตูดาดฟ้าว่าล็อคแน่นหรือเปล่าเผื่อโจรมันพยายามเปิดประตูปรากฏว่าประตูก็ล็อคสินทปกติดีเลยเดินลงบันไดมาดูว่ามีใครข้างล่างเป็นอะไรหรือเปล่าพอลงบันไดมาได้ครึ่งนึงก็เห็นว่าเหตุการณ์ปกติก็เลยไม่ได้ลงมาแล้วกลับเข้าห้องไปผมก็เลยบอกแม่ไปว่าผมได้ยินเหมือนกันแล้วเล่าเหตุการณ์ในมุมผมให้แม่ฟังปรากฏว่าแม่บอกว่าเมื่อคืนแม่ไม่ได้วี๊ดว๊ายอะไรนะแม่ได้ยินเสียงแล้วแม่ก็นิ่งเพื่อดูว่าจะมีเหตุการณ์อะไรต่อมาอีกรึเปล่าพักนึงเลยถึงจะเปิดประตูออกไปดูส่วนพ่อหลับไปตั้งแต่หัวค่ำแล้วแต่เหตุการณ์ที่ผมเจอและได้ยินเนี่ยมันเกิดขึ้นและจบเร็วมากในเวลารวดเร็วและไม่ได้นานขนาดที่เหตุการณ์ในมุมของแม่เล่าแน่ๆ
ก็จบไปแล้วครับ3เหตุการณ์ที่เจอที่ผมมั่นใจว่าใช่แน่นอน100% อาจจะยาวไปหน่อยไม่ได้ลุ้นระทึกขนาดนั้นภาษาอาจจะไม่ได้สละสลวยเพราะเอาความทรงจำมาเล่าแล้วพิมพ์สดๆจากความจำ ฟีลลิ่งเลย ไม่ได้มีดราฟท์ใดๆก่อนทั้งสิ้นขอยืนยันว่าเป็นเรื่องจริงที่เจอมากับตัวเองอาจจะไม่ได้น่ากลัวหรืออภินิหารอะไรเหมือนเรื่องเล่าคนอื่นแต่ตอนเจอนี่ขนหัวลุกมาก
ประสบการณ์เจอผี
-ครั้งที่1 ตอนประถมน่าจะป.5ไม่ก็ป.6วันนั้นเป็นวันจันทร์สัปดาห์นั้นพ่อทำงานโรงงานเข้ากะดึก ส่วนผมมีเรียนพิเศษตอนเย็นในตัวเมืองแล้วเลิกมืดแม่ก็เลยเลือกจะค้างที่บ้านพักข้าราชการ(แม่เป็นพยาบาล)เพราะตัวแม่ผมเองขับรถยนต์ไม่เป็นถ้าจะกลับบ้านที่อยู่ต่างอำเภอก็ต้องขับมอเตอร์ไซค์กลับกัน2คนซึ่งระยะทางร่วม20กิโลแม่จึงเลือกที่จะไม่กลับดีกว่าเพราะกลัวอันตรายแต่ด้วยจะเป็นโชคร้ายหรืออะไรไม่รู้ช่วงซัก2ทุ่มครึ่งแม่โดนโทรตามว่ามีเคสด่วน(อธิบายก่อนว่าแม่ผมเป็นวิสัญญีพยาบาล)เวรบ่าย หรือ เวรดึก จะมีวิสัญญีพยาบาลประจำอยู่แค่2คนถ้ามีเคสเยอะเขาจะโทรตามคนที่อยู่ใกล้มาช่วยซึ่งแม่ผมก็ต้องไปไอ้เราก็ขี้กลัวอยู่แล้วอยู่คนเดียวแถมแปลกที่เพราะไม่ค่อยได้มาอยู่บ้านพักมันก็ยิ่งฟุ้งซ่านไปใหญ่แต่เหตุการณ์มันก็สงบดีจนกระทั่งประมาณเกือบๆเที่ยงคืนแม่ใกล้ลงเวร(ปกติผมจะนอนประมาณ4ทุ่มแต่วันนั้นอยู่คนเดียวกลัวไม่กล้านอนเลยคิดว่ายอมนอนดึกอีกหน่อยรอแม่กลับมาก่อนค่อยนอนพร้อมกัน)ผมก็นั่งเล่นแท็บเลตอยู่ตอนนั้นใกล้จะเที่ยงคืนแล้วล่ะผมได้ยินเสียงเคาะประตูปึ้ง!ปึ้ง!ผมก็คิดว่าแม่คงลงเวรเร็วกว่าปกติเพราะโดนโทรตามให้ไปช่วยเลยเช็คเพื่อความชัวร์จะได้ไม่เดินไปเปิดประตูเสียเที่ยวเลยตะโกนไปว่าแม่หรอปรากว่าาเงียบไม่มีเสียงตอบกลับผมก็คิดว่าหูฝาดก็เลยไม่ได้อะไรปรากฎว่ามีเสียงเคาะประตูดังอีกรอบนึงปึ้ง!ปึ้งผมก็ตะโกนไปอีกว่าแม่หรอไม่เล่นนะยิ่งกลัวอยู่ก็ไม่มีเสียงตอบกลับมาอีกผมจึงตัดสินใจรวบรวมความกล้าไปเปิดประตูบ้านปรากฎว่าว่างเปล่าใจผมตอนนั้น
-ครั้งที่2 อันนี้จำได้แม่นเลยเพราะมันคือที่สุดที่ผมเจอมาละเป็นตอนอยู่ม.6 วันนั้นน้องชายผมมันจะไปทัศนศึกษาของโรงเรียนไปสิงคโปร์(ต้องอธิบายก่อนว่าน้องชายผมมันอยู่ห้องMEPของโรงเรียนค่าเทอมมันจะแพงกว่าห้องอื่นๆเพราะเขาจะเอาเงินค่าเทอมเนี่ยพานักเรียนไปเที่ยวยะโฮร์(มาเล)กับสิงคโปร์)ซึ่งเขานัดให้ไปส่งที่โรงเรียนไม่เกินตี3.45ก็เลยต้องออกจากบ้านเพื่อไปส่งน้องตั้งแต่ประมาณตี3เพราะน้องไม่อยากไปถึงคนท้ายๆแล้วจะต้องฉุกละหุกอาจจะลืมของได้ผมก็เลยต้องไปด้วยเพื่อที่ว่าขากลับจะได้นั่งมาเป็นเพื่อนพ่อในรถซึ่งจุดเริ่มต้นของเรื่ิองมันเกิดขึ้นตอนขาไปพ่อขับผ่านศาลารอรถข้างทางแห่งหนึ่งผมหันไปมองแล้วเห็นว่ามีคนมานั่งรอรถที่ศาลาประมาณ2-3คนซึ่งผมเห็นชัดเจนว่าเป็นคนนั่งอยู่เพราะในศาลามันมีไฟเปิดอยู่ชัดเจนแล้วอะไรดลใจไม่รู้ให้ผมพูดออกไปถามพ่อกับน้องว่าเมื่อกี้เห็นที่ศาลาป่ะมีคนมานั่งรอรถด้วยเขาจะไปไหนกันตอนตี3พ่อผมเงียบไม่ได้พูดอะไรแต่น้องผมมันบอกว่าไม่มีนะผมก็งงๆแล้วก็คิดว่าเออตัวเองอาจจะตาฝาดแหละเพราะง่วงหรือไม่น้องก็อาจจะไม่ได้มองเลยพูดมาแบบนั้นก็ไม่ได้คิดอะไรแต่จุดพีคมันอยู่ที่ขากลับตอนผ่านจุดเดิมผมหันกลับไปมองอีกทีปรากฏว่าในศาลาไม่มีคน(ก็แน่หละเวลามันผ่านไปซักพักแล้วนี่เขาคงขึ้นรถไปแล้ว)แต่ดวงตาผมมันไม่ได้หยุดแค่นั้นมันดันมองไปที่ถนนตรงที่ศาลานั้นตั้งอยู่ปรากฏว่าแจ็คพอตเลยครับผมเห็นเงาดำ2-3เงายืนอยู่หน้าศาลาทั้งที่ตรงนั้นก็มีไฟถนนผมนี่ขนลุกทั้งตัว ตัวแข็งทื่อ เหงื่อออก ทำตัวไม่ถูกเลย คือมันแตกต่างจากตอนที่คิดไปเองว่าเจอเลย กลับมาถึงบ้านผมผวานอนต่อไม่ได้เลยนั่งเล่นโทรศัพท์ยันเช้า
-ครั้งที่3ล่าสุดเลยไม่นานมานี้ที่บ้านผมเองต้องบอกก่อนว่าบ้านผมเป็นครึ่งปูนครึ่งไม้ ชั้นบนเป็นไม้แล้วก็จะมีดาดฟ้าต่อออกไปอีกซึ่งระหว่างตัวบ้านชั้นบนกับดาดฟ้าก็จะมีประตูปิดไม่ได้เปิดโล่งส่วนชั้นล่างเป็นปูนซึ่งพ่อกับแม่ผมนอนชั้นบน ส่วนผมกับน้องนอนห้องนึงที่ชั้นล่าง ตากับยายนอนห้องนึงที่ชั้นล่าง น้าสาวนอนห้องนึงที่ชั้นล่าง ซึ่งวันนั้นที่เกิดเหตุผมอยู่ในห้องน้ำที่ชั้นล่างซึ่งตำแหน่งมันตรงกับห้องนอนพ่อกับแม่พอดี(บ้านผมห้องนอนแต่ละห้องไม่มีก้องน้ำส่วนตัวนะเป็นห้องน้ำรวมแต่ก็อยู่ในตัวบ้าน)ผมได้ยินเสียงดังปึ้งมาจากข้างบนตอนแรกก็เข้าใจว่าเสียงประตูดาดฟ้าโดนลมพัดหรือเปล่าพ่อกับแม่อาจจะปิดไม่สนิทแต่หลังจากได้ยินเสียงปึ้งไม่นานผมได้ยินเสียงแม่เหมือนวี๊ดว๊ายขึ้นมาแล้วหลังจากนั้นก็ได้ยินเสียงพ่อเหมือนเถียงแม่กลับมาแล้วก็ได้ยินเหมือนแม่เปิดประตูห้องแล้วเดินลงมาข้างล่างผมก็คิดว่าคงทะเลาะอะไรกันแล้ว
ก็จบไปแล้วครับ3เหตุการณ์ที่เจอที่ผมมั่นใจว่าใช่แน่นอน100% อาจจะยาวไปหน่อยไม่ได้ลุ้นระทึกขนาดนั้นภาษาอาจจะไม่ได้สละสลวยเพราะเอาความทรงจำมาเล่าแล้วพิมพ์สดๆจากความจำ ฟีลลิ่งเลย ไม่ได้มีดราฟท์ใดๆก่อนทั้งสิ้นขอยืนยันว่าเป็นเรื่องจริงที่เจอมากับตัวเองอาจจะไม่ได้น่ากลัวหรืออภินิหารอะไรเหมือนเรื่องเล่าคนอื่นแต่ตอนเจอนี่ขนหัวลุกมาก