คือตอนแรกเราเรียนจีนอยู่แล้วค่ะ แล้วพอทีหลังมานี้ เราหาโรงเรียนจีนเจอที่เชียงราย จะย้ายไปเรียนที่นั่นกับโรงเรียนไทย ตอนแรกแม่เราดีมาก เออออทุกอย่าง เราพยายามโทรคุยกับครู หารายละเอียด เวลา ค่าใช้จ่าย การรับส่ง หอพัก อาหารสามมื้อ การเดินทาง เราหามาหมดเป็นวันๆ ลุ้นว่าโรงเรียนจะรับไหมเพราะก็ผ่านเปิดเทอมมาเยอะแล้ว แต่โทรคุยกับทางโรงเรียน โรงเรียนก็พอว่ารับ ทีนี้เรารีบโทรคุยกับแม่เลย แม่บอกโอเค เราก็เริ่มเก็บของ พอตอนเย็นแม่กลับมา แม่เรียกเรามาคุยว่า ไปไม่ได้หรอก ไปไม่ไหวหรอก เราไม่ไหวหรอก เราไม่ได้เก่งขนาดนั้น บอกเป็นนัยๆ ว่าให้เลิกเรียน กลับมาเรียนแบบปกติเถอะ ทั้งๆ ที่ก่อนหน้านั้นก็ตกลงกันว่าโอเค เราก็ตื่นเต้นมาก เราตามดำเนินเรื่องทุกอย่างจริงๆ ครูก็บอกว่าสมัครได้พร้อมเข้าเรียนในวันนั้นเลย แต่แม่ก็ไม่ยอมลาออกจากโรงเรียนเก่า บอกให้สมัครเรียนให้ได้ก่อน ไม่รู้ว่าเขาจะรับไหม เรานัดดูโรงเรียน เตรียมตัวหมดแล้ว และแม่ก็คุยเป็นชั่วโมง ประมาณว่าเราทำไม่ได้ ไม่ไหว เลิกเถอะ

ตอนนั้นเรากลับห้อง เรานอนร้องไห้ เรานึกไม่ออกเลยว่าจะเรียนจีนไปทำไม ตอนนั้นนึกไม่ออกจริงๆ เราวางแผนไว้หมด ก็รู้ว่าเรายังมีที่เรียนปัจจุบันอยู่ แต่ตอนนั้นหัวเราโล่งจริงๆ ค่ะ เรารายงานแม่หมดว่าติดต่อใคร ติดต่อเรื่องอะไร แม่ก็ยืนยันว่าโอเค เราไม่รู้ว่าเราพูดอะไรผิดหรือเปล่าถึงแม่มาเปลี่ยนใจทีหลัง

จนตอนเช้า เราตัดสินใจว่าเราไม่ไปก็ได้ มันแบบ ไร้หนทางมาก เพราะเรามีปัญหาสุขภาพจิตมาอยู่แล้ว แต่ก็ใช่ว่าเราไม่เคยเดินทางคนเดียว นอนคนเดียว หาข้าวกินเอง

จู่ ๆ แม่ก็มาบอกว่า ให้เตรียมตัว (เราเอาของออกจากกระเป๋าเดินทางหมดแล้ว) และให้ลองไปสมัครดู

มันสิ้นหวังเลยอ่ะค่ะ ตอนแรกหนูอยากเรียน แม่ตัดพ้อ บอกไม่ไปก็ได้ไหม เราก็เลย เอ่อ ไม่ไปตามแม่ก็ได้ เราเอาของออก แล้วแม่ก็มาบอกตอนเช้าว่า ไปกันเถอะ เก็บของ

ตอนนั้นเราไม่รู้ว่าควรจะทำยังไงดีค่ะ เราตัดสินใจว่าจะไป แม่ไม่ให้ไป เราก็ตัดสินใจว่าจะไม่ไป คือไม่ไปเลย แล้วแม่ก็มาบอกให้ไป เราตัดสินใจไปมาจนความตั้งใจของเราเหมือนเป็นเรื่องตลกที่เปลี่ยนแปลงได้แค่ตามคำพูดของแม่

เราควรรู้สึกยังไงดีคะ ตอนนี้มันโล่งไปหมด เราคิดอะไรไม่ออก เราควรทำตามแม่เหรอคะ เราควรคิดว่าแม่อนุญาตแล้วเหรอคะ

ขอบคุณที่รับฟังนะคะ ถ้าได้คำตอบจะดีมากๆ ค่ะ เพราะเราไม่รู้ว่าควรดีใจไหม เพราะมันเลิกทำไปแล้ว มันไม่ได้เกิดขึ้นแค่ครั้งเดียว จนเราสับสนไปหมด