ฉันจำผิด นึกว่าซีรีส์ อู EP 3 ฉายสดวันนี้ สรุปว่าลืมดู มีซีรีส์อีกเรื่อง ในคิว คือ ม๋าเห่า (มอง) เครื่องบิน ต้องไปดู อู ย้อนหลังอีก 1 EP
อารมณ์เหมือนไปเดินตลาดนัด แล้วของกินเรียงรายเต็มไปหมด จนไม่รู้จะตัดสินใจซื้ออะไรมากินดี ซีรีส์เก่าก็ดองไว้ตั้งหลายเรื่อง จนนักแสดงเขาไปคู่กับคนใหม่กันแล้ว
ไปพะเยา แบบรีบไป รีบกลับ ตอนแรกแม่อยากไปเยี่ยมป้า (พี่พ่อ) ปรากฏว่าท่านเสียไปตั้งแต่ พ.ศ. 2567 แล้ว (แม่เลยว่าสักวันจะชวนฉันไปทานขันข้าว หา) และแวะหาน้าสาว (น้องแม่) ฉันได้ของฝากเป็นน้ำผึ้งขวดใหญ่มา 1 ขวด
ขากลับเจอฝนหนัก บนดอย เป็นจุด ๆ เป็นระยะ ๆ แม้แต่ตอนใกล้บ้าน แต่บ้านฉันแห้งแก๊ก เลย สงสัยเพราะฉันมูเตลู มั่วซั่ว พระพิรุณ เลยงอนนิด ๆ แบบว่าต้องให้รดน้ำเอง ลิขิตฟ้า หรือจะสู้มานะตน จริง ๆ เมื่อคืนท่านก็ตกนะ น่าจะปรอย ๆ
ฉันมีแรงฮึด จากหลายเรื่อง หนึ่งในนั้นคืออยากพาพ่อมาอยู่ มาดูแล ที่เชียงใหม่ ด้วยกัน อย่างว่าแหละ มาสัมผัสความเจริญ อย่างโรงยา คลินิค เขาก็ส่งมาหาหมอสวนดอก กัน มา GMC กัน อะไรทำนองนี้ กินอาหารอร่อย ๆ ในห้าง ดูหนัง ดูคอนเสิร์ต
หรือถ้าสุขภาพร่างกายแข็งแรงดี ก็อาจจะได้ไปต่างประเทศบ้าง
ความรู้สึกอยากกลับไปพัฒนาพะเยา ก็ยังมีอยู่ แม้คนพะเยา ที่เขาไม่ต้อนรับฉันก็มี ตามประสา คนรักเท่าผืนหนัง (มด) คนชังเท่าผืนเสื่อ (ช้าง)
ตอนไปถึงพะเยาใหม่ ๆ ฉันเกิดอาการ Culture Shock เจอแต่รถป้ายทะเบียนพะเยา เต็มไปหมด 555
แม่ก็แวะหาคนรู้จัก วัยเกษียณแล้ว ที่สนิท ๆ กันบางคน ซื้อข้าวไปฝาก คนละ 2 แพ็ค เล็ก ๆ เขาก็ให้ของแลกกลับมา ไปทำธุระ ตัดน้ำ ตัดไฟ บ้านหลังที่ประกาศขาย
ฉันก็ฝันว่า ถ้ามีตังค์ อยากได้ที่ดินแถวนั้น ทำเป็นสวนทุเรียน เพราะน้ำใต้ดินตื้น ทุเรียนน่าจะสบายใจ แต่ไม่รู้ว่าคุ้มค่าทางเศรษฐกิจหรือเปล่า
แต่ราคาประเมิน ก็ไม่ได้เยอะ แถมที่ดินแถว ๆ นั้น ประกาศขายก็มี เป็นบ้านจัดสรร หลังเล็ก ๆ ก็มี เหมือนว่าธุรกิจไปไม่รอด (อาจจะแพ้ทุนใหญ่ระดับประเทศ) หรือไม่ได้ใช้ที่ดินคราวละเยอะ ๆ แล้ว
ถ้าฉันพร้อมจะไปอยู่พะเยา ก็แค่ไปชะลอการฝ่อ ของประชากร ที่ทั้งหดตัวจากเด็กเกิดน้อย และหดตัวเพราะคนอพยพไปอยู่เมืองท่อดูด กัน ในภาคเหนือก็ เชียงใหม่ เชียงราย พิษณุโลก
อย่างที่บอก หากเธอเลือกที่จะไปอยู่พะเยา ด้วยกัน ในบั้นปลายชีวิตของฉัน เธอเบื่อ ๆ เหงา ๆ ก็สนามบินนานาชาติ แม่ฟ้าหลวง เชียงราย เลย คือใกล้สุด
สุดท้ายนี้ น่าจะไม่ลืมพูดอะไรแล้ว ขอจบรายงานของวันนี้ก่อนนะ ฝันดีทุกท่าน ทุกคน ทุกตน ทุกตัว ค่ะ (เมี้ยว ๆ โฮ่ง ๆ บ๊อก ๆ จิ๊บ ๆ จุ๊ ๆ ตั๊บแก้ ๆ ฯลฯ) 🍀🍀
รายงานความคืบอยู่กับที่ พุธ ที่ 20 พ.ค. 2569 (ไปพะเยามา ฝนฮำเป็นหย่อม ๆ พระพิรุณงอนบ้านฉันแล้ว) 🍀🤍
อารมณ์เหมือนไปเดินตลาดนัด แล้วของกินเรียงรายเต็มไปหมด จนไม่รู้จะตัดสินใจซื้ออะไรมากินดี ซีรีส์เก่าก็ดองไว้ตั้งหลายเรื่อง จนนักแสดงเขาไปคู่กับคนใหม่กันแล้ว
ไปพะเยา แบบรีบไป รีบกลับ ตอนแรกแม่อยากไปเยี่ยมป้า (พี่พ่อ) ปรากฏว่าท่านเสียไปตั้งแต่ พ.ศ. 2567 แล้ว (แม่เลยว่าสักวันจะชวนฉันไปทานขันข้าว หา) และแวะหาน้าสาว (น้องแม่) ฉันได้ของฝากเป็นน้ำผึ้งขวดใหญ่มา 1 ขวด
ขากลับเจอฝนหนัก บนดอย เป็นจุด ๆ เป็นระยะ ๆ แม้แต่ตอนใกล้บ้าน แต่บ้านฉันแห้งแก๊ก เลย สงสัยเพราะฉันมูเตลู มั่วซั่ว พระพิรุณ เลยงอนนิด ๆ แบบว่าต้องให้รดน้ำเอง ลิขิตฟ้า หรือจะสู้มานะตน จริง ๆ เมื่อคืนท่านก็ตกนะ น่าจะปรอย ๆ
ฉันมีแรงฮึด จากหลายเรื่อง หนึ่งในนั้นคืออยากพาพ่อมาอยู่ มาดูแล ที่เชียงใหม่ ด้วยกัน อย่างว่าแหละ มาสัมผัสความเจริญ อย่างโรงยา คลินิค เขาก็ส่งมาหาหมอสวนดอก กัน มา GMC กัน อะไรทำนองนี้ กินอาหารอร่อย ๆ ในห้าง ดูหนัง ดูคอนเสิร์ต
หรือถ้าสุขภาพร่างกายแข็งแรงดี ก็อาจจะได้ไปต่างประเทศบ้าง
ความรู้สึกอยากกลับไปพัฒนาพะเยา ก็ยังมีอยู่ แม้คนพะเยา ที่เขาไม่ต้อนรับฉันก็มี ตามประสา คนรักเท่าผืนหนัง (มด) คนชังเท่าผืนเสื่อ (ช้าง)
ตอนไปถึงพะเยาใหม่ ๆ ฉันเกิดอาการ Culture Shock เจอแต่รถป้ายทะเบียนพะเยา เต็มไปหมด 555
แม่ก็แวะหาคนรู้จัก วัยเกษียณแล้ว ที่สนิท ๆ กันบางคน ซื้อข้าวไปฝาก คนละ 2 แพ็ค เล็ก ๆ เขาก็ให้ของแลกกลับมา ไปทำธุระ ตัดน้ำ ตัดไฟ บ้านหลังที่ประกาศขาย
ฉันก็ฝันว่า ถ้ามีตังค์ อยากได้ที่ดินแถวนั้น ทำเป็นสวนทุเรียน เพราะน้ำใต้ดินตื้น ทุเรียนน่าจะสบายใจ แต่ไม่รู้ว่าคุ้มค่าทางเศรษฐกิจหรือเปล่า
แต่ราคาประเมิน ก็ไม่ได้เยอะ แถมที่ดินแถว ๆ นั้น ประกาศขายก็มี เป็นบ้านจัดสรร หลังเล็ก ๆ ก็มี เหมือนว่าธุรกิจไปไม่รอด (อาจจะแพ้ทุนใหญ่ระดับประเทศ) หรือไม่ได้ใช้ที่ดินคราวละเยอะ ๆ แล้ว
ถ้าฉันพร้อมจะไปอยู่พะเยา ก็แค่ไปชะลอการฝ่อ ของประชากร ที่ทั้งหดตัวจากเด็กเกิดน้อย และหดตัวเพราะคนอพยพไปอยู่เมืองท่อดูด กัน ในภาคเหนือก็ เชียงใหม่ เชียงราย พิษณุโลก
อย่างที่บอก หากเธอเลือกที่จะไปอยู่พะเยา ด้วยกัน ในบั้นปลายชีวิตของฉัน เธอเบื่อ ๆ เหงา ๆ ก็สนามบินนานาชาติ แม่ฟ้าหลวง เชียงราย เลย คือใกล้สุด
สุดท้ายนี้ น่าจะไม่ลืมพูดอะไรแล้ว ขอจบรายงานของวันนี้ก่อนนะ ฝันดีทุกท่าน ทุกคน ทุกตน ทุกตัว ค่ะ (เมี้ยว ๆ โฮ่ง ๆ บ๊อก ๆ จิ๊บ ๆ จุ๊ ๆ ตั๊บแก้ ๆ ฯลฯ) 🍀🍀