สวัสดีค่ะเพื่อนๆ ชาวพันทิปทุกคน 🏠✨
วันนี้อยากจะมาแชร์ประสบการณ์ส่วนตัว และชวนคุยในมุมที่อาจจะ "สวนทาง" กับเหล่าโค้ชการเงินหรือ KOL หลายๆ ท่านที่มักจะแนะนำว่า “เพิ่งเริ่มทำงาน อย่าเพิ่งรีบสร้างหนี้ก้อนใหญ่อย่างบ้านหรือรถ” แต่ในฐานะคนที่ผ่านจุดนั้นมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย วันนี้อยากลองมาเล่าอีกมุมหนึ่งของการสร้างตัวตั้งแต่อายุยังน้อยให้ฟังค่ะ
ย้อนกลับไปเมื่อ 8 ปีที่แล้ว ตอนนั้นเราอายุแค่ 24 ปี เป็นเด็กจบใหม่ที่เริ่มสตาร์ทเงินเดือนแค่ 18,000 บาทเองค่ะ ตอนนั้นเรามีความคิดที่อยากจะซื้อบ้านอยู่แล้ว เพื่อให้คุณพ่อคุณแม่ได้อยู่สบาย และตั้งใจจะใช้เป็นเรือนหอสำหรับสร้างครอบครัวของตัวเองในอนาคตด้วย
ประจวบเหมาะกับช่วงนั้นที่ดินเดิมโดนเวนคืนพื้นที่พอดี มันเลยกลายเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้เราต้องมองหาบ้านอย่างจริงจัง ซึ่งก็ไม่ได้ถึงกับกะทันหันจนตั้งตัวไม่ทันนะคะ แต่มันเป็นความประจวบเหมาะและบังเอิญมากๆ ที่เราไปเจอบ้านหลังหนึ่งที่ครอบครัวเห็นแล้วถูกใจกันทุกคนเลย
โชคดีที่ตอนนั้นครอบครัวเรามีเงินก้อนเตรียมไว้อยู่แล้วส่วนหนึ่ง เลยเอามาจ่ายเป็นเงินดาวน์ไปครึ่งหนึ่งของราคาบ้านเลยค่ะ แล้วเราก็ยื่นกู้คนเดียวผ่านฉลุยมาได้ที่ยอด 1.6 ล้านบาท (กู้จริงแค่ 1.5 ล้านบาท) ต้องผ่อนขั้นต่ำเดือนละประมาณ 8,000 บาท แลกกับเงินเดือนเริ่มต้น 18k บอกเลยว่าช่วงแรกๆ ตึงมือและแอบรู้สึกเหนื่อยเหมือนกันค่ะ
✈️ แผนการผ่อน 8 ปีที่ผ่านมา: ไม่ตึงเกินไปจนทิ้งความสุข
ตลอดเวลาที่ผ่อนมา เราไม่ได้ก้มหน้าก้มตาโปะจนชีวิตแห้งเหี่ยวนะคะ จขกท. เลือกบริหารจัดการเงินแบบยืดหยุ่น ช่วงไหนมีโบนัสออกก็นำมาโปะบ้านบ้าง สลับกับการจ่ายขั้นต่ำในบางเดือน เพราะเรายังอยากรู้สึกมีอิสระในชีวิต อยากไปเที่ยวต่างจังหวัด/ต่างประเทศ ซื้อของเข้าบ้าน และดูแลค่าใช้จ่ายในครอบครัวได้อย่างไม่ขัดสน เรียกว่าผ่อนบ้านไปด้วย และใช้ชีวิตวัยเริ่มทำงานไปด้วยค่ะ
🚀 จาก 18k สู่เงินเดือนเกือบ 6 หลักในวันที่หน้าที่การงานเติบโต
สำหรับเรา การซื้อบ้านมันเหมือน "แรงผลักดันเชิงบวก" บังคับให้เราต้องมีวินัย ต้องทำงานประจำที่มั่นคง และต้องพัฒนาตัวเองอยู่เสมอเพื่อสร้างชีวิตที่ดีและมีรายได้อย่างต่อเนื่อง จากเด็กเงินเดือน 18,000 ในวันนั้น ผ่านความอดทน ความตั้งใจ และความพยายามไม่น้อยเลยค่ะ จนมาถึงวันนี้เงินเดือนเราเติบโตขึ้นมาถึง 5 เท่า (เกือบแตะ 6 หลักแล้วค่ะ)
จากวันแรกที่เคยตึงมือกับการผ่อนเดือนละ 8,000 บาท มาวันนี้พอรายได้เราโตขึ้น จากที่เคยเอาโบนัสมาโปะสลับผ่อนขั้นต่ำ ปัจจุบันเราสามารถขยับมาโปะบ้านเป็นรายเดือนได้ถึงเดือนละ 35,000 บาท และเหลือเวลาอีกแค่ 1 ปี บ้านหลังนี้ก็จะ "โปะหมดร้อยเปอร์เซ็นต์" ในวัย 34 ปีพอดีค่ะ!
💖 ขอบคุณตัวเองในวันนั้น
พอหันกลับไปมอง ยิ่งในยุคเศรษฐกิจปี 2569 แบบนี้ เรากลับรู้สึกภูมิใจในตัวเองมากๆ และรู้สึกโชคดีที่เลือกสร้างตัวเร็ว เพราะอะไรน่ะเหรอคะ?
- เราเอาร่างกายช่วงที่ไฟแรงที่สุดไปแลกหนี้: วัย 20 กว่าๆ เรามีแรงลุย มีกำลังหารายได้ การแบกหนี้ตอนมีแรงมันลุยได้สุดตัวกว่าจริงๆ
- ในวันที่เริ่มหมดไฟ ภาระเราดันหมดพอดี: ยอมรับเลยค่ะว่าพออายุเข้าเลข 3 สภาพแวดล้อมในทำงาน พิษเศรษฐกิจรอบตัว และภาระครอบครัวที่ต้องแบกรับ มันทำให้พลังใจในการทำงานเริ่มถดถอยลงไปมาก อยากเที่ยว อยากพัก ไม่อยากกดดันตัวเองเรื่องตำแหน่งหน้าที่การงานมากเกินไปแล้ว แต่ความโชคดีคือ "หนี้บ้านเรากำลังจะหมดพอดี"
คำว่า "ความพร้อม" ที่หลายคนคิดว่าตัวเองยังไม่พร้อม หรือกังวลว่าเร็วเกินไป
บางทีในอนาคตอีก 10 ปีข้างหน้า มันอาจจะเป็นของขวัญชิ้นใหญ่ที่สุดที่มอบความปลอดภัยและอิสระให้ชีวิตเราก็ได้
"เริ่มไว หมดเร็ว" ชีวิตหลังจากนี้จะได้เบาตัว สบายใจ ได้ดูแลพ่อแม่แบบหมดห่วง และได้สัมผัสคำว่าอิสระที่แท้จริงสักทีค่ะ
เลยอยากมาโพสต์เพื่อเป็นกำลังใจให้มนุษย์เงินเดือนทุกคนที่กำลังผ่อนบ้าน หรือกำลังสร้างอนาคตอยู่ค่ะ
ความพร้อมบางทีไม่ต้องรอให้เพอร์เฟกต์ตามตำราการเงินเป๊ะๆ แค่เรามีเป้าหมายที่ชัดเจน วางแผนอย่างมีสติ และตั้งใจจริง วันหนึ่งความเหนื่อยจะกลายเป็นความภูมิใจที่คุ้มค่าแน่นอนค่ะ
สุดท้ายนี้ อยากฝากแนวคิดสั้นๆ ไว้ให้ทุกคนซัพพอร์ตใจตัวเองนะคะว่า... "จะโปะกี่ปีมันไม่สำคัญเลยค่ะ ความเร็วหรือจำนวนเงินโปะที่มากหรือน้อย ไม่ได้บ่งบอกความสำเร็จในชีวิตของเรา เท่ากับการที่เรามีกำลังใจและมีวินัยที่จะโปะมันไปจนสำเร็จ อย่าหักโหมหรือทำอะไรที่เกินกำลังตัวเองจนเกินไปนะคะ" ขอให้ทุกคนมีความสุขกับบ้านและเส้นทางการเติบโตของตัวเองค่ะ ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ 🥰💖
แชร์อีกมุม... ซื้อบ้านตั้งแต่อายุ 24 (หนี้ 1.5 ล้าน) ขอบคุณความกล้าในวันนั้น ที่ทำให้วัย 34 ปีได้มีอิสระ
วันนี้อยากจะมาแชร์ประสบการณ์ส่วนตัว และชวนคุยในมุมที่อาจจะ "สวนทาง" กับเหล่าโค้ชการเงินหรือ KOL หลายๆ ท่านที่มักจะแนะนำว่า “เพิ่งเริ่มทำงาน อย่าเพิ่งรีบสร้างหนี้ก้อนใหญ่อย่างบ้านหรือรถ” แต่ในฐานะคนที่ผ่านจุดนั้นมาด้วยหยาดเหงื่อแรงกาย วันนี้อยากลองมาเล่าอีกมุมหนึ่งของการสร้างตัวตั้งแต่อายุยังน้อยให้ฟังค่ะ
ย้อนกลับไปเมื่อ 8 ปีที่แล้ว ตอนนั้นเราอายุแค่ 24 ปี เป็นเด็กจบใหม่ที่เริ่มสตาร์ทเงินเดือนแค่ 18,000 บาทเองค่ะ ตอนนั้นเรามีความคิดที่อยากจะซื้อบ้านอยู่แล้ว เพื่อให้คุณพ่อคุณแม่ได้อยู่สบาย และตั้งใจจะใช้เป็นเรือนหอสำหรับสร้างครอบครัวของตัวเองในอนาคตด้วย
ประจวบเหมาะกับช่วงนั้นที่ดินเดิมโดนเวนคืนพื้นที่พอดี มันเลยกลายเป็นจุดเปลี่ยนที่ทำให้เราต้องมองหาบ้านอย่างจริงจัง ซึ่งก็ไม่ได้ถึงกับกะทันหันจนตั้งตัวไม่ทันนะคะ แต่มันเป็นความประจวบเหมาะและบังเอิญมากๆ ที่เราไปเจอบ้านหลังหนึ่งที่ครอบครัวเห็นแล้วถูกใจกันทุกคนเลย
โชคดีที่ตอนนั้นครอบครัวเรามีเงินก้อนเตรียมไว้อยู่แล้วส่วนหนึ่ง เลยเอามาจ่ายเป็นเงินดาวน์ไปครึ่งหนึ่งของราคาบ้านเลยค่ะ แล้วเราก็ยื่นกู้คนเดียวผ่านฉลุยมาได้ที่ยอด 1.6 ล้านบาท (กู้จริงแค่ 1.5 ล้านบาท) ต้องผ่อนขั้นต่ำเดือนละประมาณ 8,000 บาท แลกกับเงินเดือนเริ่มต้น 18k บอกเลยว่าช่วงแรกๆ ตึงมือและแอบรู้สึกเหนื่อยเหมือนกันค่ะ
✈️ แผนการผ่อน 8 ปีที่ผ่านมา: ไม่ตึงเกินไปจนทิ้งความสุข
ตลอดเวลาที่ผ่อนมา เราไม่ได้ก้มหน้าก้มตาโปะจนชีวิตแห้งเหี่ยวนะคะ จขกท. เลือกบริหารจัดการเงินแบบยืดหยุ่น ช่วงไหนมีโบนัสออกก็นำมาโปะบ้านบ้าง สลับกับการจ่ายขั้นต่ำในบางเดือน เพราะเรายังอยากรู้สึกมีอิสระในชีวิต อยากไปเที่ยวต่างจังหวัด/ต่างประเทศ ซื้อของเข้าบ้าน และดูแลค่าใช้จ่ายในครอบครัวได้อย่างไม่ขัดสน เรียกว่าผ่อนบ้านไปด้วย และใช้ชีวิตวัยเริ่มทำงานไปด้วยค่ะ
🚀 จาก 18k สู่เงินเดือนเกือบ 6 หลักในวันที่หน้าที่การงานเติบโต
สำหรับเรา การซื้อบ้านมันเหมือน "แรงผลักดันเชิงบวก" บังคับให้เราต้องมีวินัย ต้องทำงานประจำที่มั่นคง และต้องพัฒนาตัวเองอยู่เสมอเพื่อสร้างชีวิตที่ดีและมีรายได้อย่างต่อเนื่อง จากเด็กเงินเดือน 18,000 ในวันนั้น ผ่านความอดทน ความตั้งใจ และความพยายามไม่น้อยเลยค่ะ จนมาถึงวันนี้เงินเดือนเราเติบโตขึ้นมาถึง 5 เท่า (เกือบแตะ 6 หลักแล้วค่ะ)
จากวันแรกที่เคยตึงมือกับการผ่อนเดือนละ 8,000 บาท มาวันนี้พอรายได้เราโตขึ้น จากที่เคยเอาโบนัสมาโปะสลับผ่อนขั้นต่ำ ปัจจุบันเราสามารถขยับมาโปะบ้านเป็นรายเดือนได้ถึงเดือนละ 35,000 บาท และเหลือเวลาอีกแค่ 1 ปี บ้านหลังนี้ก็จะ "โปะหมดร้อยเปอร์เซ็นต์" ในวัย 34 ปีพอดีค่ะ!
💖 ขอบคุณตัวเองในวันนั้น
พอหันกลับไปมอง ยิ่งในยุคเศรษฐกิจปี 2569 แบบนี้ เรากลับรู้สึกภูมิใจในตัวเองมากๆ และรู้สึกโชคดีที่เลือกสร้างตัวเร็ว เพราะอะไรน่ะเหรอคะ?
- เราเอาร่างกายช่วงที่ไฟแรงที่สุดไปแลกหนี้: วัย 20 กว่าๆ เรามีแรงลุย มีกำลังหารายได้ การแบกหนี้ตอนมีแรงมันลุยได้สุดตัวกว่าจริงๆ
- ในวันที่เริ่มหมดไฟ ภาระเราดันหมดพอดี: ยอมรับเลยค่ะว่าพออายุเข้าเลข 3 สภาพแวดล้อมในทำงาน พิษเศรษฐกิจรอบตัว และภาระครอบครัวที่ต้องแบกรับ มันทำให้พลังใจในการทำงานเริ่มถดถอยลงไปมาก อยากเที่ยว อยากพัก ไม่อยากกดดันตัวเองเรื่องตำแหน่งหน้าที่การงานมากเกินไปแล้ว แต่ความโชคดีคือ "หนี้บ้านเรากำลังจะหมดพอดี"
คำว่า "ความพร้อม" ที่หลายคนคิดว่าตัวเองยังไม่พร้อม หรือกังวลว่าเร็วเกินไป
บางทีในอนาคตอีก 10 ปีข้างหน้า มันอาจจะเป็นของขวัญชิ้นใหญ่ที่สุดที่มอบความปลอดภัยและอิสระให้ชีวิตเราก็ได้
"เริ่มไว หมดเร็ว" ชีวิตหลังจากนี้จะได้เบาตัว สบายใจ ได้ดูแลพ่อแม่แบบหมดห่วง และได้สัมผัสคำว่าอิสระที่แท้จริงสักทีค่ะ
เลยอยากมาโพสต์เพื่อเป็นกำลังใจให้มนุษย์เงินเดือนทุกคนที่กำลังผ่อนบ้าน หรือกำลังสร้างอนาคตอยู่ค่ะ
ความพร้อมบางทีไม่ต้องรอให้เพอร์เฟกต์ตามตำราการเงินเป๊ะๆ แค่เรามีเป้าหมายที่ชัดเจน วางแผนอย่างมีสติ และตั้งใจจริง วันหนึ่งความเหนื่อยจะกลายเป็นความภูมิใจที่คุ้มค่าแน่นอนค่ะ
สุดท้ายนี้ อยากฝากแนวคิดสั้นๆ ไว้ให้ทุกคนซัพพอร์ตใจตัวเองนะคะว่า... "จะโปะกี่ปีมันไม่สำคัญเลยค่ะ ความเร็วหรือจำนวนเงินโปะที่มากหรือน้อย ไม่ได้บ่งบอกความสำเร็จในชีวิตของเรา เท่ากับการที่เรามีกำลังใจและมีวินัยที่จะโปะมันไปจนสำเร็จ อย่าหักโหมหรือทำอะไรที่เกินกำลังตัวเองจนเกินไปนะคะ" ขอให้ทุกคนมีความสุขกับบ้านและเส้นทางการเติบโตของตัวเองค่ะ ขอบคุณทุกคนที่อ่านจนจบนะคะ 🥰💖