บอกตรงๆผมไม่ได้สนใจมากนัก ว่าเมมจะเข้ามาพูดเข้ามาคุย ให้ความสนใจเราเต็มร้อย เพราะมันยากมาก
งานปีที่แล้ว โอชิ เข้ามาคุยด้วยสิบกว่าวินาที เดินผ่านหน้าห้าหกรอบ
คามิ อยู่ตรงหน้า เยื้อนๆไปทางซ้าย โบกมือให้ผมหนึ่งครั้ง ยิ้มน้อยๆให้หนึ่งครั้ง แต่ไม่ได้คุยกันสักคำ
เพราะตอนน้องมาที่กลุ่มผม มีฟค.คนหนึ่งชวนน้องคุย และชวนคุยนานเลย ผมดูแล้ว เค้าคงสนิทเจอหน้ากันประจำ
ผมก็ไม่อะไรมาก เพราะชั่วโมงกว่า ทั้งโอชิและคามิ เดินผ่านผมไปมา รวมๆก็หลายสิบรอบ แค่นี้ก็โอเคแลัว

ตั้งแต่ตามวงมาเกือบจะยี่สิบปี ขาดอีกแค่สิบปี
โยเกิด จำผมไม่ได้ บอกพี่มาใหม่ใช่ไหม? อันนี้ผมฮา ช่วงเจอน้อง ผมคาดผ้าปิดปากตลอด เพราะโควิดนั่นเอง
เอมม่า เรียกชื่อผมผิดสองครั้งในงานสองวัน อันนี้ก็ฮา จนผมทำเสียงเข้มว่า พี่ชื่อ...นะเจ้า น้องก็ขำไปด้วย
แชมพู ตามตั้งแต่ผมสั้นหน้ามัน ดูไลฟ์มาหกปี เชื่อไหม น้องไม่เคยอ่านข้อความผมเลย แม้แต่ครั้งเดียว โคตรจะบันเทิง อิอิ

กลับมาๆ
ในงานปีนั้น ตอนโบกมือลา จิงจิง ถามผมว่า "พี่สนุกไหม? โอเคไหม?" หน้าจิงจิง คือจริงจังมาก
ผมยิ้มบอกโอเคเลย ลูกเกดยืนอยู่ข้างๆ พูดกับผมว่า "งานโอเคนะพี่" ผมยิ้มบอกโอเคเลย ปีหน้าจัดอีกนะ
ผมรู้สึกแบบนั้นจริงๆ ผมชอบนั่งมองเมมที่ผมชอบ มากกว่าพูดคุยกันเยอะๆ เพราะบางทีคุยไปสิบวินาที ผมก็ไม่รู้จะคุยอะไรแล้ว

มาปีนี้ ตรงๆเลยนะ ผมพอมีปัจจัยในการจ่ายหมื่นสองห้าร้อย แต่ผมไม่เอา เพราะมีที่นั่งแค่สี่ที่
โห้ สายตาอีกนับร้อยจะต้องจ้องมองมาด้วยความเครียดแค้นในใจ ล้อเล่นนนน
ที่ไม่เอา เพราะอย่างที่บอก ผมขอไปนั่งดูน้องดีกว่า แล้วเอาเงินไปแท็กทู ได้ใกล้ชิดเยอะกว่าสิ่งใดเลย
(ถึงจะเอา ก็น่าจะกดไม่ทันเค้าแน่นอน)

งานปีนี้ เมมทุกคน มีความกังวลใจ ในเรื่องการเซอร์วิส ว่าจะทั่วถึงทุกคนไหม?
บอกเลย
ไม่มีทางทั่วถึงแน่นอน ขอให้ทำเต็มที่ ต่อให้เราเดินส่งยิ้มหวาน ให้ต่อหน้าทุกคน คนละสองวินาที
ก็จะมีคนบอกว่า ยิ้มให้คนนั้นเยอะกว่าฉันครึ่งวิ ยิ้มให้คนนี้แถมไปอีก ยิ้มให้ฉันทำไมถึงตาตี่ ยิ้มไม่ดีเลยฉันไม่พอใจ ตึงโป๊ะ!!!

ขอให้น้องๆที่เข้ามาอ่าน จงทำตามหน้าที่ของตัวเอง อย่างเต็มกำลังความสามารถ
และนำสิ่งต่างๆ ไปปรับปรุงแก้ไขเปลี่ยนแปลง ในงานใหญ่ สิบปี 48 Thailand ไชโย!