เราอยู่กินกับสามีมา 25 ปีตลอดระยะเวลา 23 ปีเราทำเปรียบเสมือนหัวหน้าครอบครัวหาเงินเลี้ยงดูลูกลูกค่าใช้จ่ายในบ้านและรวมไปถึงจุนเจือสามีบ้างในบางครั้งชีวิตเราดำเนินอย่างนี้มาตลอด 23 ปีการเริ่มต้นจากการก่อหนี้สินเพราะครอบครัวเราเริ่มต้นจากติดลบศูนย์จากพนักงานเงินเดือน 9000 ที่ต้องเลี้ยงถึงสี่ชีวิต กระทืบมาเงินเดือน 10,005 เลยทำให้เป็นต้นเหตุในการเริ่มสร้างหนี้เพื่อเอามาเป็นค่าใช้จ่ายในครอบครัวแต่แล้วสอปีก่อนหน้านี้เราทำธุรกิจกับเพื่อนซึ่งเป็นธุรกิจไม่ดีนักเกี่ยวกับทางด้านการเงินและโดนโกงทำให้เราต้องรับผิดชอบหนี้ก้อนนั้นทั้งหมดวันนึงสามีรู้เรื่องเข้ารับไม่ได้มีปากเสียงกันอย่างรุนแรง แต่สุดท้ายแล้วเค้าก็เอาบ้านเข้าไปจำนองอีกครั้งเพื่อนำเงินช่วยปลดเรื่องนี้บ้างบางส่วนแต่ตั้งแต่เหตุการณ์วันนั้นมาทำให้เรากลายเป็นคนไม่มีค่าไม่สามารถจุนเจือครอบครัวเลี้ยงดูลูกลูกได้ทำให้สามีต้องมารับผิดชอบในส่วนค่าใช้จ่ายครอบครัวแบบเต็มตัวและช่วยเราใช้หนี้สินในบางส่วน นี่เป็นจุดกำเนิดของการโดนบังคับให้เปลี่ยนงานท้าวความก่อนว่าก่อนหน้านี้เราทำงานร้านอาหารซึ่งร้านอาหารจะปิดช้าและเลิกดึกตามเวลาห้างสรรพสินค้าแต่เรากลับถูกมองว่าเราเป็นคนทำงานกลางคืนและคำว่าคนทำงานกลางคืนตอกย้ำเรามาตลอดวันนึงเราได้เปลี่ยนงานตามคำสั่งของเขาให้มาทำงานออฟฟิศตอนกลางวัน แต่ด้วยสภาวะครอบครัวที่ตึงเครียดและรถยนต์จะถูกยึดเพราะเรานำไปเข้าไฟแนนซ์ไว้ทำให้เราต้องหางานพาร์ทไทม์หลังเลิกจัดงานออฟฟิศคือกลับไปทำงานร้านอาหารเลิกห้าทุ่มแต่สามีก็ไม่เข้าใจและไม่พอใจคิดว่าเราอยากกลับไปทำงานกลางคืนจนวันนึงเค้าอยากให้เรา เลิกงานร้านอาหารกลางคืนแล้วให้เราหางานพาร์ทไทม์ซอสงานประจำในช่วงกลางวันทำโดยการให้เราไปสมัครงานบริษัทเป็น Messenger เพราะเขาคิดว่างาน Messenger รับงานจากออฟฟิศมาตอนเช้าสามารถเคลียร์งานได้เร็วเสร็จเร็วก็ได้พักเร็วก็มีเวลามาทำงานประจำออฟฟิศแต่เค้าไม่เคยสนใจเลยว่า งาน Messenger ที่ต้องขับขี่รถยนต์อยู่ตลอดไม่ว่าจะระยะใกล้หรือไกลสำหรับผู้หญิงไม่ใช่เรื่องง่ายและเราเป็นคนที่กลัวการขี่รถมอเตอร์ไซต์แต่ทุกวันนี้เราต้องขี่รถมอเตอร์ไซต์ไปกลับทำงานเพราะประหยัดค่าเดินทางในรายวันเกือบวันละ 200 บาท เราไม่รู้ว่าเราจะต้องทำยังไงเราใช้พื้นที่นี้เพียงแค่ระบายความในใจว่าไม่ว่าเราจะแก้ไขตัวเองพยายามทำงานหาเงินมาเพื่อชดใช้หนี้ที่ก่อและช่วยแบ่งเบาภาระเขาได้เหมือนเดิมแต่เขาก็กลับมองว่าเรายังอยากเป็นคนกลางคืนทำงานกลางคืน เราเพียงแค่รู้สึกว่าตั้งแต่เรามีปัญหาเรื่องหนี้สินเราก็กลายเป็นคนที่อยู่ใต้อำนาจเค้าตลอดเค้าอยากให้เราทำอะไรเราก็ต้องทำไม่เคยอธิบายด้วยเหตุผลอะไรให้เขาเข้าใจได้เพราะเขายังมีความเชื่อในความคิดของเขาเองว่างานร้านอาหารก็เป็นงานกลางคืนเพราะร้านอาหารชอบปิดดึกดึก แต่เราเพียงต้องการทำงานหาเงินเพิ่มซึ่งมันเป็นเวลาที่เหมาะสมเพราะกลางวันเราทำงาน 10 โมงเช้าถึง 5 โมงเย็นประจำออฟฟิศร้านอาหารเราทำ 5 โมงครึ่งจนถึงห้าทุ่มแต่เขาก็ยังอยากให้เราออกจากร้านอาหารในช่วงเย็นแล้วไปสมัครงานซ้ำซ้อนกลางวันเป็น Messenger อีกบริษัทนึงด้วยความที่เขาคิดว่างาน บริษัทเพียงแค่รับงานออกมาวิ่งงานจบก็สามารถทำงานประจำซ้อนกับที่ที่เราทำอยู่ตอนนี้ได้

เรารู้ว่าเค้าทำงานเหนื่อยเราพยายามหาเฉลี่ยค่าใช้จ่ายในครอบครัวด้วยกันทุกเดือนเพื่อลดความเครียดของเขาแต่ดูเหมือนก็ยังมีที่พอใจที่สุดของเขาถ้าตราบใดเรายังทำงานพาร์ทไทม์ในช่วงเย็นอยู่


เราเพียงแค่ระบายความในใจหรือถ้าเพื่อนเพื่อนมีความคิดเห็นอย่างไรช่วยแนะนำเราทีเราไม่สามารถจัดการความรู้สึกของตัวเองได้เรารู้สึกเสียใจมากที่เราตกอยู่ในสถานะแบบนี้เท่านั้นเอง