สวัสดีค่ะ ก่อนอื่นเลยเราเป็นเด็กจบใหม่ จบมาได้เดือนกว่าแล้ว ตั้งเป้าไว้ว่าก่อนเข้ารับปริญญาจะมีงานทำก่อนให้ได้ ซึ่งก็เป็นเวลาอีก 6 เดือนค่ะ ตอนจบใหม่ๆ สักสองสามวันแรกเราก็เริ่มหางานเลย ทะยอยๆส่งเรซูเม่ไปในโซนกทม. คุยกับเพื่อนๆว่ารีบส่งเรซูเม่สิ จะได้มีงานทำพร้อมๆกัน ไม่ต้องเดาก็รู้ว่า เมื่อเวลาผ่านมาเดือนกว่าๆแล้ว เพื่อนเรามีงานทำแล้วบ้าง มีนัดสัมภาษณ์แล้วบ้าง มีแค่เราที่ยังไม่มีวี่แววใดๆ มีโทรมาพรีแสกนแล้วเหมือนปฏิเสธเรากลายๆซะอย่างนั้น
ณ ปัจจุบัน เราแค่รู้สึกว่าเราเอาตัวเองไปเทียบกับเพื่อนๆเยอะเกินไป และบางทีก็รู้สึกต้อยต่ำเหลือเกิน เป็นคนไปบอกให้เพื่อนรีบสมัครงาน แต่เขาดันมีงานทำซะก่อน ชีวิตช่วงนี้ของเราก็เลยวนๆคิดกับเรื่องนี้ เอาหลายสิ่งมาเก็บในใจ ว่าจริงๆเรามันไม่ได้เรื่องเลยนี่นา ทั้งๆที่จบมาด้วยกัน เกรดเฉลี่ยเท่าๆกัน แต่เราดันแย่ที่สุด ตอนนี้เราก็เลยไม่ค่อยกล้าไปแนะนำใครเรื่องสมัครงานแล้ว รู้สึกอายมากๆเลยค่ะ
ช่วงนี้จึงขอลาเพื่อนๆจากกทมกลับมาพักที่บ้าน ไม่ได้หางานมาสี่ห้าวันแล้ว แต่ในใจก็กลัวตามคนอื่นเขาไม่ทัน ถ้าเราช้าไปก้าวเดียว จะไม่มีใครรับเราเข้าทำงานเลยหรือเปล่า
จริงๆกระทู้นี้ก็เพื่อมาถามทุกคนว่า การหยุดพักครั้งนี้จะมีผลเสียต่อเรามากมั้ย เราจะตามใครเขาไม่ทันจริงหรือเปล่า
(Update 21/05/2026) ขอบคุณพี่ๆทุกคนที่เข้ามาให้กำลังใจและคำแนะนำดีๆนะคะ ไม่คิดว่าจะมีคนเข้ามาตอบขนาดนี้ ขอบคุณมากๆค่ะ ต่อจากนี้สิ่งที่ควรทำคือ ควรหางานต่อไปก็ถูกต้องตามที่หลายๆคนบอกเลยค่ะ จะไปท้อทำไมเนอะ จริงๆเราไม่ได้คิดว่าจะหยุดพักนานขนาดนั้นหรอกค่ะ เดี๋ยวอาทิตย์หน้าก็กลับกทม. ไปหางานที่เรารักดังเดิมแล้ว5555555 (ตอนอยู่บ้านเราก็แอบยื่นงานไปบ้างค่ะ55555มันอดไม่ได้เหมือนกัน แถมเมื่อเช้ายังมีข้อความเด้งมาว่า “คุณสมบัติของท่านยังไม่ตรงตามที่บริษัทต้องการ” อย่างน้อยวันนี้ก็มีเครื่องเตือนใจเล็กๆว่าอย่าหยุดพยายามน่ะค่ะ ฮ่าฮ่า)
ที่มีคนถามเราว่าลองคิดทบทวนหรือยังว่าอะไรที่ทำให้บริษัทเลือกเพื่อนมากกว่าเรา จริงๆเราก็มีคำตอบในใจค่ะ และหวังว่าอนาคตเราจะหาข้อดีอื่นๆมากลบทับตรงจุดนี้ของเราได้ค่ะ
ขอบคุณอีกครั้งค่ะที่เข้ามาให้กำลังใจกันนะคะ ถ้าได้งานแล้วจะมาอัพเดทอีกครั้ง หรือหลังรับปริญญาเราจะยังไม่ได้งานกันนะ ค่อยว่ากันค่ะ สวัสดีค่า
พักหางาน เพื่อพักใจ ได้มั้ย?
ณ ปัจจุบัน เราแค่รู้สึกว่าเราเอาตัวเองไปเทียบกับเพื่อนๆเยอะเกินไป และบางทีก็รู้สึกต้อยต่ำเหลือเกิน เป็นคนไปบอกให้เพื่อนรีบสมัครงาน แต่เขาดันมีงานทำซะก่อน ชีวิตช่วงนี้ของเราก็เลยวนๆคิดกับเรื่องนี้ เอาหลายสิ่งมาเก็บในใจ ว่าจริงๆเรามันไม่ได้เรื่องเลยนี่นา ทั้งๆที่จบมาด้วยกัน เกรดเฉลี่ยเท่าๆกัน แต่เราดันแย่ที่สุด ตอนนี้เราก็เลยไม่ค่อยกล้าไปแนะนำใครเรื่องสมัครงานแล้ว รู้สึกอายมากๆเลยค่ะ
ช่วงนี้จึงขอลาเพื่อนๆจากกทมกลับมาพักที่บ้าน ไม่ได้หางานมาสี่ห้าวันแล้ว แต่ในใจก็กลัวตามคนอื่นเขาไม่ทัน ถ้าเราช้าไปก้าวเดียว จะไม่มีใครรับเราเข้าทำงานเลยหรือเปล่า
จริงๆกระทู้นี้ก็เพื่อมาถามทุกคนว่า การหยุดพักครั้งนี้จะมีผลเสียต่อเรามากมั้ย เราจะตามใครเขาไม่ทันจริงหรือเปล่า
(Update 21/05/2026) ขอบคุณพี่ๆทุกคนที่เข้ามาให้กำลังใจและคำแนะนำดีๆนะคะ ไม่คิดว่าจะมีคนเข้ามาตอบขนาดนี้ ขอบคุณมากๆค่ะ ต่อจากนี้สิ่งที่ควรทำคือ ควรหางานต่อไปก็ถูกต้องตามที่หลายๆคนบอกเลยค่ะ จะไปท้อทำไมเนอะ จริงๆเราไม่ได้คิดว่าจะหยุดพักนานขนาดนั้นหรอกค่ะ เดี๋ยวอาทิตย์หน้าก็กลับกทม. ไปหางานที่เรารักดังเดิมแล้ว5555555 (ตอนอยู่บ้านเราก็แอบยื่นงานไปบ้างค่ะ55555มันอดไม่ได้เหมือนกัน แถมเมื่อเช้ายังมีข้อความเด้งมาว่า “คุณสมบัติของท่านยังไม่ตรงตามที่บริษัทต้องการ” อย่างน้อยวันนี้ก็มีเครื่องเตือนใจเล็กๆว่าอย่าหยุดพยายามน่ะค่ะ ฮ่าฮ่า)
ที่มีคนถามเราว่าลองคิดทบทวนหรือยังว่าอะไรที่ทำให้บริษัทเลือกเพื่อนมากกว่าเรา จริงๆเราก็มีคำตอบในใจค่ะ และหวังว่าอนาคตเราจะหาข้อดีอื่นๆมากลบทับตรงจุดนี้ของเราได้ค่ะ
ขอบคุณอีกครั้งค่ะที่เข้ามาให้กำลังใจกันนะคะ ถ้าได้งานแล้วจะมาอัพเดทอีกครั้ง หรือหลังรับปริญญาเราจะยังไม่ได้งานกันนะ ค่อยว่ากันค่ะ สวัสดีค่า