คือเรามีพ่อแม่และน้องสาวแม่กับน้องสาวจะทะเลาะกันบ่อยมากซึ่งมันมักจะเริ่มจากการที่เราไม่ยอมน้องจะทะเลาะกันแล้วลามไปถึงแม่บางครั้งบางเรื่องเราก็ผิดแต่น้องเราก็มีส่วนผิดเหมือนกันและทุกครั้งพอเราอยู่ในห้องน้องก็จะพูดว่ามันเป็นความผิดของเราบางครั้งเราก็พยายามที่จะไม่ใส่ใจแล้วครั้งนี้น้องกับแม่ทะเลาะกันหนักมากสาเหตุมาจากแม่ลองให้น้องไปต่อเล็บใสๆจะได้เลิกกัดเล็บน้องบอกว่าโรงเรียนไม่อนุญาตหรอกแม่เลยพูดว่างั้นเดี๋ยวไปขอครูสิน้องก็ยืนยันที่จะไม่ต่อเล็บแล้วแม่ก็บองลองดูสิๆด้วยน้ำเสียงที่น่าจะทำให้น้องรู้สึกโมโห แล้วทะเลาะกับแม่ แม่บอกว่าน้องเถียงตลอดน้องก็บอกว่าไม่ได้เถียงๆแต่พวกเขาก็ทะเลาะกันจนพ่อต้องมาห้ามแล้วแต่แม่ก็เหมือนโกรธมากพอเราเข้าไปห้ามน้องก็โกรธเราบอกไม่ต้องมายุ่งคือสาเหตุที่เราเข้าไปห้ามเพราะเราเริ่มเครียดและไม่อยากให้พวกเขาทะเลาะกันต่อ้ล้วน้องก็ทั้งกรีดร้องทั้งว่าแม่ว่าแม่เป็นคนไม่มีที่ซุกหัวนอนพูดนั้นทำให้แม่ออกจากห้องไปทันทีเราก็แล้วหลังจากนั้นแม่ก็บอกกับเราว่าแม่จะกลับตจว.แล้ว(ก่อนหน้าที่จะทะเลาะกับน้องแม่ก็โกรธพ่ออยู่)แล้วพอแม่กลับไปเราก็อยู่กับพ่อและน้องเราก็ยังคุยกับแม่อยู่และสนทนาเรื่องน้องบ้างเราพยายามให้แม่กลับมาที่บ้าแต่แม่บอกว่าต้องรอพ่อกลับตจว.ก่อนแล้วถึงจะกลับพ่อเองก็พยายามไม่ดุน้องเราเพราะกลัวน้องกรีดร้องแบบวันที่ทะเลาะกับแม่อีกพ่อเองก็โกรธแม่ที่ทิ้งลูกไว้ที่นี้พอมาวันนี้เราก็โน้มน้าวให้แม่กลับมาบ้านอีกครั้งแต่แม่ก็ยังให้คำตอบเดิมเราบอกว่าเราช่วยดูแล้องไม่ให้เป็นแบบนั้นก็ได้นะแม่ก็ยืนยันที่จะยังไม่กลับพอเราเข้ามาในตห้องน้องก็เดินมาบอกเราว่ามันเป็นความผิดของเราที่ทำให้ทุกคนแตกแยกเธอคงรู้ตัวนะว่าเธอทำอะไรซึ้งเราไม่รู้ด้ววยซ้ำว่าเราทำอะไรผิดแต่คำพูดนั้นทำให้เราเริ่มคิดว่าหรือเราจะเป็นต้นเหตุจริงๆค่ะ(คือเผื่อสงสัยเวลาทะเลาะกันน้องมักจะคิดว่าตนเองไม่ผิดเลยเถียงเรื่องอะไรจะยอมค่ะ)