คือเราเรียนจบบัญชีปวส.มา ปัจจุบันทำงานเกี่ยวกับการเงินและบัญชี ของหน่วยงานภาครัฐ แต่ปัจจุบันเราอยากลาออกค่ะ เรารู้ตัวเองว่าอยากเรียนครูมาตั้งแต่ม.ต้นแล้ว แต่ปู่เขาไม่อยากให้เราเรียนค่ะ เขาให้เหตุผลว่าเป็นครูมันเหนื่อย สอบเข้ายาก อยากให้เรียนหมอ พยาบาล หรือ ตำรวจหญิงมากกว่า เราเลยตัดสินใจเรียนบัญชี อาชีวะ เพราะเขาให้ตัวเลือกเราแค่2อย่างค่ะ 1.สายวิทคณิต 2.บัญชีอาชีวะ เราพึ่งรู้ตัวค่ะว่าไม่ชอบเรียนบัญชี แต่ก็ต้องเรียนให้จบปวช.ก่อน ปวส.ค่อยเปลี่ยนสาย หรือไปเรียนศึกษาศาสตร์ แต่เขาก็อยากให้ต่อบัญชีต่อ เพราะเสียดายวุฒิ เราก็เข้าใจค่ะ พอเรียนจบปวส.เราก็บอกว่าอยากทำงานส่งตัวเองเรียน จะขอดรอป2ปี ค่อยเรียนป.ตรีต่อ แล้วปู่เราก็พอรู้จักกับคนในหน่วยงานราชการ พอมีเปิดสอบเขาก็ให้เราไปสอบ อุส่าว่าจะทำเป็นสอบไม่ติด แต่ดันมีเราสมัครคนเดียว เลยได้เข้าทำงาน ตอนนี้ทำได้ปีกว่าแล้วค่ะ รู้สึกเหนื่อยมาก โดนด่า จิก กัด สารพัด แต่เราต้องทน บางวันต้องอยู่ทำโอถึง5ทุ่ม แต่เงินเดือนไม่ถึง9,500 ถ้ารวมหักประกันสังคม ก็เหลือไม่ถึง 9,000 ภาระหนี้สินเยอะ เราไม่อยากได้รถ เขาก็บังคับเราออกรถมา1คัน เป็นรถมอเตอร์ไซค์นะคะ หนี้เรา โทรศัพท์ 2,000 รถ 2,500 ค่าไฟ 1,000 ยังไม่รวมของใช้กับค่ากิน เราเลยอยากออกมาทำงานเอกชนหรือโรงงานค่ะ แต่กลับทะเลาะกับทางบ้าน เขาอยากให้เราทำงานระบบราชการ มีปัญหากับคนที่ทำงานจนกลับบ้านมาร้องไห้ทุกวัน ปู่กลับบอกว่าอดทน มันไม่ได้ให้เงินเดือนเรา เราไม่ไหวจริงๆค่ะ เราแค่อยากเรียนครู สอนเด็กๆที่ไม่มีโอกาสได้เรียน เป็นแบบอย่างการใช้ชีวิตให้มีความสุข แต่ตอนนี้เรากลับทำอะไรไม่ได้เลย แค่ร้องไห้ยังโดนด่าเลยค่ะ เราอยากออกมาทำงานที่มีเงินเยอะกว่านี้ เราอยากเลี้ยงครอบครัวให้ดีกว่านี้ ที่บ้านไม่เข้าใจเราเลย และเราผิดมากเลยหรอคะที่ทำตามที่เขาหวังไม่ได้