โตขึ้นถึงรู้ว่า…“การเป็นผู้ฟังที่ดี สำคัญกว่าพูดเก่ง”

เมื่อก่อนฉันคิดว่า
คนสื่อสารเก่ง
คือต้องพูดเก่ง คุยสนุก และเป็นจุดสนใจของวง

แต่พอโตขึ้นกลับรู้สึกว่า…

คนที่น่าอยู่ใกล้จริงๆ
ไม่ใช่คนที่พูดตลอดเวลา

แต่คือคนที่ “ฟังเป็น”

ฟังแบบไม่รีบตัดสิน
ฟังแบบไม่เอาเรื่องตัวเองแทรกทุกประโยค
ฟังแบบทำให้อีกฝ่ายรู้ว่า
“สิ่งที่เขาพูด มีคนตั้งใจฟังอยู่จริงๆ”

ช่วงนี้ไปเจอคอนเทนต์เกี่ยวกับ
10 เทคนิคการเป็นผู้ฟังที่ดี

มีหลายข้อที่รู้สึกว่า
แค่เรื่องเล็กๆ ก็เปลี่ยนความรู้สึกคนได้มากเหมือนกัน

เช่น

• วางมือถือเวลาคนพูด
• พยักหน้าหรือสบตาเล็กๆ
• ไม่รีบขัดหรือสรุปแทน
• ปล่อยให้มีช่วงเงียบบ้าง

บางทีคนเราไม่ได้ต้องการคำตอบตลอดเวลา

แค่อยากรู้ว่า
“มีใครสักคนรับฟังอยู่”

พอโตขึ้นเลยเริ่มเข้าใจว่า
การฟังดีๆ สักครั้ง
อาจมีค่ากว่าพูดเก่งเป็นร้อยประโยคเลยก็ได้ 🙂

เพื่อนๆ คิดว่า
นิสัยแบบไหนของ “ผู้ฟัง”
ที่ทำให้รู้สึกอยากคุยด้วยที่สุดคะ

https://youtu.be/M4Cj7gsO1Qo?si=5fZZOskYtnEkCyl9