ไม่รู้จะตั้งว่าอะไร

สวัสดีค่ะ เราเป็นเด็กม.ต้นคนนึงผึ้งขึ้งชั้นม.2ค่ะ บเรียนก็ค่อนข้างดีสอบได้ที่1ของลับดับชั้น เเละ ห้องตลอด เเต่เราอ่ะไม่ค่อยจะเก่งคณิตสักเท่าไหร่ เราเลยคิดว่าจะไปลงเรียนกวดวิชาค่ะ คือเราว่ามันสำคัญกับเรามากเลยเราอยากเรียนมากๆ เพราะพอเลื่อนชั้นใหม่เราต้องไปอยู่กับพวกหัวกระทิ เรากลัวจะเป็นหมาหัวเน่าของห้องเลยจะลงเรียนกวดวิชา คือปกติเราเป็นคนไม่มีเพื่อนโดนเพื่อนเเกล้งมาโดยตลอดพอเลื่อนชั้นใหม่เราก็ไม่มีเพื่อนนั่งคนเดียว เเถมเราก็ดูเอ๋อเหมือนเด็กออทิสติกอีกทุกคนคิดว่าเราเป็นเเบบนั้นตลอดเลย เราเครียดมาก เราไม่ค่อยชอบไป ร.ร เลย ไม่ใช่เพราะไม่อยากเรียนนะเราอยากเรียนมากๆ เเต่ว่าเราไม่ชอบที่เพื่อนชอบเเกล้ง เราไม่มีเพื่อนเลยเเล้วตอนงานกลุ่มเราก้ไม่มีกลุ่มเลย เพราะห้องเราจำนวนคนเป็นเลขคี่ เวลาจัดกลุ่มก็ต้องมีเศษเหลืออยู่เเล้ว ซึ่งเรานี่เเหละเป็นเศษเหลือเศร้ามากเลยกลับบ้านไปต้องไปด้อยนั่งร้องไห้ทุกวัน จนเราคิดอยาก ฆตต เเต่เราก็ไม่กล้าทำ เพราะว่ามันเจ็บมาก เลย เรามาเข้าเรื่องกันดีกว่าคือว่าไอกวดวิชาที่เราเรียนมันเป็นวิชาคณิตศาสตร์ ราคาประมาณ4000บาทได้6บท คือที่เราอยากเรียนเพราะไอกวดวิชาพวกนี้มันสอนวิธีทำโจทย์เเบบลัดคือถ้าทำเเค่โจทย์ที่หนังสือสอน หรือครู สอน มันทำข้อสอบเร็วไม่ได้ อะไรประมาณนั้น เราก็ไปขอพ่อเเม่เรียน เเต่พ่อเเม่ก็ไม่ให้เราเรียนเเล้วยังว่าเรากลับมาอีก คือ เขาถามว่าทำไมไม่ไปดูในยูทูปล่ะ คือ ในยูทูปมันมีซะที่ไหน ถ้ามีก็คงไม่ต้องมี ติวเตอร์มาขายคอส นู้นนี่นั้น เเล้ว คงจะดู กันอยู่เเต่ในยูทูป เเละเขาก็ถามว่า คนเก่งเขาไม่เห็นเรียนกัน บลาๆ เราจะบ้า ก็เราไม่เก่งเลยเรียน คือ ถ้าเราไม่ได้เรียนกวดวิชานั้นเราต้องตายเเน่ๆ เราเสียใจมาก เราอิจฉาคนที่มีเงินมากเลยถ้าเรามีเเบบนั้นบ้าง เราคงจะเอาไปซื้อคอสเรียน หรือเรียนลงเรียนกวดวิชา หรือเรียนพิเศษ หรือทำอะไรก็ได้ที่เราเก่งขึ้น เเต่เราไม่มีเงินเลย  ทำไมชีวิตเราถึงเหนื่อยมากเลย