เราเห็นแก่ตัวไหม

แม่เป็นคนที่ค่อนข้างประหยัดกับของบางอย่างเช่นการซื้อโทรศัพท์ไม่เคยซื้อให้ซักเครื่องแต่เราก็มองว่าไม่จำเป็น ณ เวลานั้น แต่อากงนั่งอยู่ตรงนั้นเลยซื้อให้เราใช้นานมากน่าจะเกือบ6ปี แต่ไม่เคยขอใหม่เลย มีแต่จะเก็บตังซื้อเองรอเครื่องนี้พัง เรื่องที่2ไอแพด เพื่อใช้ในการเรียนเคยขอแม่หนึ่งครั้งแม่ไม่ให้เราก็ไม่เป็นไร ไม่เซ้าซี้เพราะด้วยความเวลาเรียนต้องใช้ในการจดครูส่งไฟล์ให้จด ทำงาน ใครไม่มีก็เสียตังปริ้น สุดท้ายก็ไม่ได้ จนเราคิดแล้วคิดอีกที่จะไปขอพ่อแต่ขอคุณพ่อครั้งเดียวได้เลยก็เลยแอบใจชื้น 3 เรื่องการเรียนต่อในห้องพิเศษเราสอบติดห้องเรียนพิเศษบอกแม่ แม่บอกไม่ให้เรียนแต่พ่อบอกแม่ว่าให้ลูกเรียนเลยจะเป็นอะไรสอบติดแล้ว ลูกพยายามกว่าจะได้ สุดท้ายก็ได้เรียน เราก็เลยคิดว่าดียังมีคนอื่นที่ยังเข้าใจ 4เรื่องมหาลัย สอบติด วิศวะ มช ซึ่งเป็นภาคเหนือก็ไกลแหละแต่เราเคยบอกแม่ไว้ว่าจะเรียนที่นี่ แต่พอถึงเวลาแม่กลับยื่นคำขาดว่าไม่ให้ไป จะเรียนทำไมไกลบ้านมาเรียนใกล้ๆ พยายามเก็บผลงานสอบ สอวน. แถมไม่อยากให้เรียนวิศวะไปอีก ซึ่งเป็นความชอบส่วนตัว แอบเหนื่อยนะแต่พอเรื่องอื่นที่เกี่ยวกับการเงินคุณแม่ก็ดูใช้จ่ายปกติ ไม่ได้ประหยัดเลยแต่พอเป็นเรื่องเราทำไมมันดูยากไปซะทุกอย่าง เช่นการเรียนเราเป็นเด็ก 4.00 แต่แม่กลับไม่เห็นจะดีใจอะไร แต่หันไปดูแม่เพื่อนเพื่อนเกรดก็ถือว่าโอเคแต่แม่เพื่อนให้ เกรด4 ตัวละห้าร้อย แต่ก็ไม่เคยพูดอะไรกับแม่ในเรื่องนี้แต่น้อยใจเล็กๆ ค่อนข้างเสียใจ เราก็คิดว่าเอาแต่เห็นแก่ตัวไปหรือเปล่า อยากรู้ในมุมมองคนอื่นว่าเราเห็นแก่ตัวไปมั้ยคะ