รักลูกเท่ากัน?

เราเกิดมาได้แค่2ขวบแม่ก็มีน้อง ความรักความสนใจที่เคยมีให้ก็ไม่เคยได้รับอีกเลยหรืออาจจะมีแต่แค่เล็กน้อยถูกแบ่งมาจากน้อง คำว่ารักลูกเท่ากันไม่มีอยู่จริงมันมักเอนเอียงไปกับใครสักคนเสมอสุดท้ายเราก็อิจฉาน้องตัวเองเป็นความรู้สึกที่ไม่ชอบตัวเองเลยรังเกียจตัวเองไม่ได้อยากอิจฉาน้องตัวเองแต่มองไปเขามีคนรักมีคนเอ็นดูเราไม่สามารถไปยืนข้างน้องได้เลยเพราะทุกครั้งจะมีแต่คนเปรียบเทียบ เราเหมือนกลายเป็นคนบ้าเป็นมีปัญหาพยายามทำให้แม่สนใจในตัวเรามากขึ้นแต่ไม่เลยยิ่งโตยิ่งห่างออกไป แม่พูดว่ารักเราแต่ทำไมการกระทำถึงไร้รัก ปมมันใหญ่กว่าที่คิดยากที่จะคลายออก ได้แต่ทำร้ายตัวเองหวังว่าความเจ็บจะทนแทนความเจ็บของแผลใจได้บ้าง อยู่ได้มาถึง15ปีก็ดีแค่ไหนแล้ว