มาแชร์เรื่องราวการเดินทางและการเติบโตของชีวิตกัน

คือเราพึ่งก้าวเข้าสู่วัยผู้ใหญ่ได้นานพอสมควร มันเป็นช่วงเวลาที่เราต้องอยู่คนเดียว เครียด สับสน โดดเดี่ยว และ เจ็บปวด
มันคือประสบการณ์ที่เราต้องออกไปเผชิญพายุมรสุมครั้งแรกของชีวิต
ตอนเราอยู่ในนั้นเราแทบไม่เห็นทางออกเลย เราแทบไม่รู้เลยว่าชีวิตเรามันจะไปจบแบบไหน สิ่งเดียวที่เรารู้คือ เราต้องเดินไปข้างหน้า

เราเชื่อว่าทุกคนต้องเคยผ่านการเดินทางในช่วงเวลาคล้ายๆกันมาไม่มากก็น้อย
เพราะมันคือสิ่งเดียวที่จะบ่มเพาะความเป็นมนุษย์ของคนๆนึงให้แข็งแกร่งและอ่อนโยน พร้อมจะตั้งตระหง่านบนโลกนี้อย่างสง่างาม

โลกบังคับให้เราต้องเป็นผู้ใหญ่ครั้งแรกเมื่อ 8ปีก่อน และ เราต้องเดินบนเส้นทางนี้คนเดียว แต่การอยู่คนเดียวมันทำให้เราสนิทกับตัวเองมากขึ้น รักตัวเองมากขึ้น เก่งมากขึ้น อ่อนโยนมากขึ้น พอผ่านมันมาได้เรารู้สึกภูมิใจกับตัวเองมากๆ และ เราเองก็ภูมิใจในมนุษย์ทุกๆคนที่ผ่านมันมาได้เช่นกัน ถึงแม้ว่าเราจะไม่รู้จักกันเลยก็ตาม

ขอให้พื้นที่เล็กๆตรงนี้เป็นพื้นที่ปลอดภัยให้คนแปลกหน้าทุกๆคนได้มาแชร์เรื่องราวการเติบโตกัน
ขอให้คนในกระทู้นี้ใจดีต่อกันนะ