ชีวิตเราที่เหมือนไม่ใช่ของเรา

ทุก ๆ คนเคยเป็นมั้ย การที่เราโตขึ้นในทุก ๆ วัน มันก็เป็นเรื่องที่ดีใช่มั้ยคะ เราเคยฝันกันว่า อนาคตเราจะได้ดี อนาคตเราต้องมีความสุขแน่ ๆ เราเรียนจบ หางานทำ มีความสุข ดูแลคนในครอบครัว ตอนแรกเราก็คิดแบบนั้นมาตลอด จนกระทั่ง เราได้รู้จักคำว่า ชีวิตที่ไม่ใช่ของเรา คำนี้ทุกคนอาจคิดว่า ทำไมถึงคิดแบบนี้ เราต้องเล่าก่อนเลย เราเป็นเด็กคนหนึ่งที่มีฝัน มีอะไรที่อยากทำ อยากทำงานในที่ใฝ่ฝันหรือเป็นแผนรองก็ดี เอาจริงนะ เราได้ทำงานที่เคยคิดว่า เห้ย มาทำแบบที่หวังได้ดีใจมาก ที่ใจจนบอกไม่ถูก จนกระทั่งทำได้ สามวัน ทุกคนอ่านไม่ผิดเรารู้สึกอยากออก เพราะระบบที่เราได้ทำทำให้เรารู้สึกแย่ทุก ๆ วัน จิตใจเริ่มไม่โอเคเลยสักนิด เราทำงานไปร้องไห้ไป เวลาที่เราอ่านหรือรับข้อความลบ ๆ มาคือเราอยากบอก ขอโทษ เราทำตามที่ได้ข้อมูลมา บางอย่างเราไม่รู้ข้อมูลมาก่อนเลย เราทำตามหน้าที่เท่านั้นแต่ตอนนี้เราก็ไปไหนไม่ได้ เพราะคำว่า เกรงใจ ทุกคนอาจแปลกใจที่เราใช้คำนี้ เราเกรงใจคนที่เลือกเรามาทำงาน คนที่เขาอยากได้ ตัวแทนคนเก่า เราเลือกจะทำงานต่อไป แบบ ไม่เป็นระบบ เราทำงาน ตั้งแต่ 9 โมง ถึง ตี1-2 ประจำ แล้วบางครั้งไม่ได้นอนเลย ซึ่งเราก็มองว่า คงเป็นเรื่อง ปกติ แต่แบบหลังๆ ระบบแปลกขึ้นทุกวันทำให้เรา ไม่ไหวและใช้เราไม่โอเคมาก ๆ แต่จะขอออก เราก็มีแต่คำว่า เกรงใจ และที่สำคัญเลย คือ แม่เรา ประเทศเราช่วงนี้หางานยากนะ คำที่เราเจอซึ่งมันก็จริง ประเทศเราหางานยากแถมยัง ไม่ค่อยรับเด็กจบใหม่ขนาดนั้น เราเลยเลือกจะทำต่อไป แต่เราก็ต้องทิ้งทุกอย่างจริง ๆ ทั้งเวลาการใช้ชีวิตประจำวัน กินข้าว น้ำอาบ ดูหนัง เล่นเกม ฟังเพลง เราคือหายไปทั้งหมดทุกอย่าง อารมณ์ ก็ควบคุมไม่ได้ แต่เราก็คงทำงานต่อไป ทั้งที่เราร้องไห้ทุก ๆ วันแท้ ๆ แต่เราก็ทำไรไม่ได้เหมือนชีวิตนี้ไม่ใช่ของเราจริง ๆ แล้วเราจะทนไปได้ถึงไหน เหมือนไม่ใช่คนแล้วจริงนะทุกวันนี้