การเลิกลา

สวัสดีครับ ตอนนี้ผม อายุ 30 ปี ทำงานรับราชการ สังกัดหนึ่ง เรา 2 คนรู้จักกันมาก็ราวๆ 12 ปี คบหาดูใจกันมา 8 ปี จดทะเบียนสมรสใช้ชีวิตร่วมกัน มาก็สัก 5 ปีแล้วครับ ตลอดเวลาที่คบกันมาผมคิกว่าผมก็ดูแลน้องดีมาตลอดเท่าที่คนธรรมดาอย่างผมจะทำให้ได้
ตอนนี้เราคุยกันแล้วว่าจะหย่าและแยกทางกันครับ  
เรื่องบางเรื่องมันก็ยากจะอธิบาย บางครั้งชีวิตก็ไม่ได้เป็นอย่างที่ฝันไว้เลย ชีวิตคู่ที่มีความสุข คนที่คอยซับพอร์ต ให้กำลังใจเรา มีบ้านหลังกำลังพออยู่ มีเจ้าตัวจิ๋วมาคอยวิ่งเล่นในบ้านของเค้าที่ พ่อ กับ แม่ ช่วยกันสร้าง พาไปโรงเรียน ไปประชุมผู้ปกครอง ไปเที่ยวด้วยกัน พ่อแม่ลูก แต่ทุกอย่างมันก็เป็นแค่ฝันของผมเองแหละครับ  เพราะแฟนของผมจะพูดอยู่ตลอดว่าเค้าพลาดคนดีๆพลาดโอกาสในชีวิตตั้งหลายครั้งเพราะผม ผมอาจเป็นตัวถ่วงในชีวิตของเค้า ถ้าเค้าไม่มีผมฉุดรั้งชีวิตของเค้าไว้ ชีวิตของเค้าของจะไปไกลกว่านี้  ผมพยายามประคับประคองความรักของเรา ชีวิตคู่ของเรา เรา 2 คน คงเกิดมาแค่ได้ใช้ชีวิตคู่ร่วมกันแค่ช่วงเวลาหนึ่งของชีวิตกันเราคงทำบุญร่วมกันมาน้อย มีบางอย่างที่อยากพูดอีกมามายเลยครับ
ขอบคุณที่มาอ่านอะไรไร้สาระของผมนะครับ