คือผมเคยชอบคนนึงตอนประถมซึ่งก็เป็นรักแบบเด็กทั่วๆไป ตอนนั้นผมชอบเขา แล้วผมก็รู้ว่าเขาก็ชอบผม
พอเวลาผ่านมาสักพักก่อนผมจะขึ้นมัธยม เขาก็มาบอกชอบผม แต่เขามาบอกพร้อมกับเพื่อนสนิทของเขาอีกคนที่ชอบผมเหมือนกัน
นะตอนนั้น ผมก็สนิทกับทั้งคู่มากๆ ผมเลยไม่ได้ตอบอะไรไป เพราะไม่อยากให้ทั้งคู่เสียใจ ตอนนั้นผมคิดได้แค่นั้น พอกลับมาย้อนมองก็รู้สึกว่าควรตอบให้ชัดเจนไปเลยจะได้ไม่มาเสียใจทีหลังแบบนี้ หลังจากนั้นผมก็ขึ้นมัธยม ผมก็ยังชอบเขาอยู่เหมือนเดิม แต่เราอยู่คนละร.ร กันผมเลยพยายามตัดใจ
ช่วงนั้นที่เข้ามัธยมต้นมาแรกๆก็มีคนมาจีบผม ผมก็พยายามเปิดใจให้ คุยแบบเต็มที่มาตลอด สุดท้ายเราก็ไม่เข้ากันเลยได้เลิกคุยกันไป หลังจากที่ผมเลิกคุยกับคนนี้ไป ผมก็กลับไปชอบคนที่ผมชอบตอนประถมเหมือนเดิม แล้วก็ปฎิเสธทุกคนที่เข้ามาจีบเพราะไม่อยากให้ใครเสียใจเพราะผมอีก หลังจากผ่านเหตุการณ์นี้มาสักพัก ตอนม.3ก็มีคนมาจีบผมอีก รอบนี้ผมคิดว่าผมคงพร้อมแล้วจิงๆ ผมก็เต็มที่กับคนนี้มากๆ แต่สุดท้ายก็เลิดคุยกันไปด้วยเหตุผลส่วนตัวของผมกับเขาที่พอมาดูแล้วเราก็ไม่มีอะไรเข้ากันเลย และมันก็เป็นเหมือนเดิมครับ ผมกลับมาชอบคนที่ผมชอบตอนประถม เหมือนผมพยายามหาคนมาแทนที่เขาตลอด ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงลืมเขาไม่ได้สักที หลังจากผมเลิกคุยกับคนล่าสุดไป ผมก็คิดว่าจะไม่คุยกับใครจนกว่าจะมูฟออนได้จริงๆ เพราะมันก็ม.ปลายแล้ว ผมคงไม่ได้เจอหน้าคนที่ผมชอบตอนประถมอีก แล้วก็คงไม่เปิดใจให้ใครอีกนาน ผมก็ได้ทักไปบอกชอบเขาตรงๆเพราะไม่อยากให้มีอะไรค้างคาใจ แล้วผมก็บอกว่าไม่ต้องให้คำตอบอะไรก็ได้ เพราะรู้อยู่แล้วว่าตอนนั้นเขาไม่ได้ชอบผมแล้ว เขาก็ส่งอิโมจิปลอบผมมา แต่พอขึ้นม.4คนที่ผมชอบตอนประถม เขากลับมาเรียนที่เดียวกับผมห้องเดียวกันตอนม.4ก็คือปัจจุบันตอนนี้นั้นแหละครับ ผมรู้สึกช้อคมากๆ แบบ ทุกคนเข้าใจไหมครับว่าผมติดอยู่กับเขาคนเดียวมา6ปีแล้ว โชคชะตาก็ยังพาเขากลับมาหาผมอีก ผมก็ทั้งเสียใจ แต่ก็ดีใจ ช่วงแรกที่เขาเข้ามาผมก็เป็นห่วงมากๆว่าจะหาเพื่อนใหม่ได้ไหม ผมก็ชวนเขาคุยตามปกติความรู้สึกเดิมๆมันก็กลับมา เราก็มีโมเม้นเล็กๆน้อยที่ทำให้ใจเต้นกันได้นิดหน่อย และผมก็ทราบมาว่าเขาพึ่งอกหักมา ผมก็รู้สึกปวดใจแทนเขามากๆเป็นห่วงมากๆ พยายามทำให้เขาไม่เหงาดูแลเขาอยู่ห่างๆ
แต่ในบางครั้งเขาก็ดูไม่ชอบผม บางครั้งเราก็นั้งขำด้วยกัน เดี่ยวก็ดีเดี่ยวก็ร้าย เล่นกับใจผมสุดๆ เหมือนผมพยายามเขาหาเขาข้างเดียว ตอนนี้เขาก็ดูเหมือนจะยังคิดถึงคุยเก่าของเขาอยู่ ผมเลยอยากซัพพอตอยู่ห่างๆ ไม่อยากทำให้เขารำคาญ เพราะเขาก็ดูไม่ได้ชอบผมแล้ว แต่มันก็ปวดใจมากๆที่ต้องเว้นระยะห่างแบบนี้ คำพูดเขาฝังอยู่ในใจได้เป็นวันๆ แล้วเวลามีเรื่องเศร้าอะไรผมเป็นคนที่ร้องไม่ออก แบบน้ำตาผมไม่เคยไหลเลย มันอัดอั้นมากๆผมบอกให้ตัวเองฮึบ ให้ตัวเองเก่งอยู่ตลอดเพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีใครมาคอยโอ๋คอยปลอบคอยให้กำลังใจ อาจจะเพราะผมเฟรนลี่ แล้วก็มีเพื่อนๆมาขอคำปรึกษาผมอยู่ตลอดจคงไม่ได้มีใครคอยห่วงผม ผมเลยไม่รู้จะทำยังไงต่อดีตอนนี้แค่อยากจะปล่อยโฮออกมาผมยังทำไม่ได้เลย
ถ้าอ่านมาถึงตรงนี้ผมขอบคุณมากๆนะครับที่รับฟังเรื่องราวของผม ผมก็อยากฟังความคิดเห็นของทุกคนเหมือนกันครับ ขอบคุณมากๆนะครับ🙏🙏
ผมควรทำไงต่อดีครับ
พอเวลาผ่านมาสักพักก่อนผมจะขึ้นมัธยม เขาก็มาบอกชอบผม แต่เขามาบอกพร้อมกับเพื่อนสนิทของเขาอีกคนที่ชอบผมเหมือนกัน
นะตอนนั้น ผมก็สนิทกับทั้งคู่มากๆ ผมเลยไม่ได้ตอบอะไรไป เพราะไม่อยากให้ทั้งคู่เสียใจ ตอนนั้นผมคิดได้แค่นั้น พอกลับมาย้อนมองก็รู้สึกว่าควรตอบให้ชัดเจนไปเลยจะได้ไม่มาเสียใจทีหลังแบบนี้ หลังจากนั้นผมก็ขึ้นมัธยม ผมก็ยังชอบเขาอยู่เหมือนเดิม แต่เราอยู่คนละร.ร กันผมเลยพยายามตัดใจ
ช่วงนั้นที่เข้ามัธยมต้นมาแรกๆก็มีคนมาจีบผม ผมก็พยายามเปิดใจให้ คุยแบบเต็มที่มาตลอด สุดท้ายเราก็ไม่เข้ากันเลยได้เลิกคุยกันไป หลังจากที่ผมเลิกคุยกับคนนี้ไป ผมก็กลับไปชอบคนที่ผมชอบตอนประถมเหมือนเดิม แล้วก็ปฎิเสธทุกคนที่เข้ามาจีบเพราะไม่อยากให้ใครเสียใจเพราะผมอีก หลังจากผ่านเหตุการณ์นี้มาสักพัก ตอนม.3ก็มีคนมาจีบผมอีก รอบนี้ผมคิดว่าผมคงพร้อมแล้วจิงๆ ผมก็เต็มที่กับคนนี้มากๆ แต่สุดท้ายก็เลิดคุยกันไปด้วยเหตุผลส่วนตัวของผมกับเขาที่พอมาดูแล้วเราก็ไม่มีอะไรเข้ากันเลย และมันก็เป็นเหมือนเดิมครับ ผมกลับมาชอบคนที่ผมชอบตอนประถม เหมือนผมพยายามหาคนมาแทนที่เขาตลอด ผมไม่เข้าใจเหมือนกันว่าทำไมถึงลืมเขาไม่ได้สักที หลังจากผมเลิกคุยกับคนล่าสุดไป ผมก็คิดว่าจะไม่คุยกับใครจนกว่าจะมูฟออนได้จริงๆ เพราะมันก็ม.ปลายแล้ว ผมคงไม่ได้เจอหน้าคนที่ผมชอบตอนประถมอีก แล้วก็คงไม่เปิดใจให้ใครอีกนาน ผมก็ได้ทักไปบอกชอบเขาตรงๆเพราะไม่อยากให้มีอะไรค้างคาใจ แล้วผมก็บอกว่าไม่ต้องให้คำตอบอะไรก็ได้ เพราะรู้อยู่แล้วว่าตอนนั้นเขาไม่ได้ชอบผมแล้ว เขาก็ส่งอิโมจิปลอบผมมา แต่พอขึ้นม.4คนที่ผมชอบตอนประถม เขากลับมาเรียนที่เดียวกับผมห้องเดียวกันตอนม.4ก็คือปัจจุบันตอนนี้นั้นแหละครับ ผมรู้สึกช้อคมากๆ แบบ ทุกคนเข้าใจไหมครับว่าผมติดอยู่กับเขาคนเดียวมา6ปีแล้ว โชคชะตาก็ยังพาเขากลับมาหาผมอีก ผมก็ทั้งเสียใจ แต่ก็ดีใจ ช่วงแรกที่เขาเข้ามาผมก็เป็นห่วงมากๆว่าจะหาเพื่อนใหม่ได้ไหม ผมก็ชวนเขาคุยตามปกติความรู้สึกเดิมๆมันก็กลับมา เราก็มีโมเม้นเล็กๆน้อยที่ทำให้ใจเต้นกันได้นิดหน่อย และผมก็ทราบมาว่าเขาพึ่งอกหักมา ผมก็รู้สึกปวดใจแทนเขามากๆเป็นห่วงมากๆ พยายามทำให้เขาไม่เหงาดูแลเขาอยู่ห่างๆ
แต่ในบางครั้งเขาก็ดูไม่ชอบผม บางครั้งเราก็นั้งขำด้วยกัน เดี่ยวก็ดีเดี่ยวก็ร้าย เล่นกับใจผมสุดๆ เหมือนผมพยายามเขาหาเขาข้างเดียว ตอนนี้เขาก็ดูเหมือนจะยังคิดถึงคุยเก่าของเขาอยู่ ผมเลยอยากซัพพอตอยู่ห่างๆ ไม่อยากทำให้เขารำคาญ เพราะเขาก็ดูไม่ได้ชอบผมแล้ว แต่มันก็ปวดใจมากๆที่ต้องเว้นระยะห่างแบบนี้ คำพูดเขาฝังอยู่ในใจได้เป็นวันๆ แล้วเวลามีเรื่องเศร้าอะไรผมเป็นคนที่ร้องไม่ออก แบบน้ำตาผมไม่เคยไหลเลย มันอัดอั้นมากๆผมบอกให้ตัวเองฮึบ ให้ตัวเองเก่งอยู่ตลอดเพราะที่ผ่านมาไม่เคยมีใครมาคอยโอ๋คอยปลอบคอยให้กำลังใจ อาจจะเพราะผมเฟรนลี่ แล้วก็มีเพื่อนๆมาขอคำปรึกษาผมอยู่ตลอดจคงไม่ได้มีใครคอยห่วงผม ผมเลยไม่รู้จะทำยังไงต่อดีตอนนี้แค่อยากจะปล่อยโฮออกมาผมยังทำไม่ได้เลย
ถ้าอ่านมาถึงตรงนี้ผมขอบคุณมากๆนะครับที่รับฟังเรื่องราวของผม ผมก็อยากฟังความคิดเห็นของทุกคนเหมือนกันครับ ขอบคุณมากๆนะครับ🙏🙏