EP.4 : แดน 3
เสียงหอบดังปะปนกับเสียงฝีเท้า
กลุ่มของกล้า
หัวหน้าห้อง 4/2
กำลังพานักโทษที่เหลือหนีออกมาจากเรือนนอน
ด้านหลังยังมีเสียงเหล็กถูกกระแทกไม่หยุด
ไม่มีใครกล้าหันกลับไปดูแล้วว่า
พวกที่ยังอยู่ข้างใน… ยังมีชีวิตอยู่ไหม
—
“เร็วเข้า!”
กล้าตะโกนลั่น
ทุกคนรีบวิ่งผ่านลานแดน 4
ที่ตอนนี้เต็มไปด้วยเลือดและรองเท้าแตะที่หล่นกระจัดกระจาย
ไฟบางดวงกระพริบติด ๆ ดับ ๆ
เสียงไซเรนเก่าของเรือนจำดังยาวเหมือนจะขาดใจ
—
วิเริ่มหอบหนัก
“… กูไม่ไหว…”
—
บอสกระชากแขนมัน
“หยุดไม่ได้!”
—
ตอนนั้นเอง
เสียงกรีดร้องก็ดังขึ้นจากด้านหลัง
ทุกคนหันไปมองพร้อมกัน
—
ชายคนหนึ่งในกลุ่ม
กำลังถูก “บางอย่าง” ลากไปตามพื้น
—
มันเร็วเกินมองทัน
เห็นแค่แขนสีดำยาว ๆ
ที่ลากร่างเขาหายเข้าไปในมุมมืด
—
เสียงกระดูกแตกดังลั่น
—
ไม่มีใครกล้าเข้าไปช่วย
ไม่มีใครแม้แต่จะเรียกชื่อเขา
—
ตอนนี้ทุกคนเลือกแล้ว
“ใครล้ม = ทิ้ง”
—
พวกเขาวิ่งมาจนถึงประตูเหล็กเชื่อมระหว่างแดน
ประตูสูงเกือบสี่เมตร
ถูกล็อกจากด้านนอกแน่นหนา
—
บาสดึงลูกกรงแรง ๆ
“เปิดไม่ออก!”
—
วิเริ่มเสียงสั่น
“แล้วจะไปยังไงวะ…”
—
กล้ามองขึ้นด้านบนทันที
“ปีนข้าม!”
—
ทุกคนเงยหน้าตาม
ด้านบนมีลวดหนามพันเต็มไปหมด
—
“ …”
“ตกลงไปตายแน่…”
—
แต่ไม่มีทางเลือก
ด้านหลังเริ่มมีเสียงเดินลากเท้าเข้ามาใกล้
—
ครืด…
ครืด…
—
บางคนเริ่มช่วยกันดัน
บางคนปีนขึ้นไหล่กัน
มือหลายคนเริ่มฉีกเพราะลวดหนาม
เลือดหยดลงพื้นทีละหยด
—
ตอนนั้นเอง
บอสเหลือบไปเห็นอะไรบางอย่าง
บนกำแพงอีกฝั่ง
—
มี “คน” เกาะอยู่
—
ไม่สิ
มันเคยเป็นคน
—
ร่างมันผอมผิดปกติ
แขนขายาวเหมือนยืดได้
ที่น่ากลัวที่สุดคือ
“หัว”
—
มันมีสองหัวติดกัน
—
หัวหนึ่งกำลังหัวเราะ
อีกหัวร้องไห้
—
แล้วทั้งสองหัว
หันมามองพร้อมกัน
—
“เชี่ย!!!”
บอสตะโกนลั่น
—
มันทิ้งตัวลงมาทันที
—
เสียงกระแทกพื้นดังสนั่น
ก่อนมันจะพุ่งใส่คนที่อยู่ท้ายกลุ่ม
—
กร๊ากกก!!
—
ชายคนนั้นยังไม่ทันร้อง
แขนของมันก็แทงทะลุท้อง
—
เลือดสาดใส่กำแพง
—
ทุกคนแตกตื่นทันที
“เร็ว!!!”
“ขึ้นไป!!”
—
คนเริ่มเหยียบกันเองเพื่อปีนข้าม
บางคนถูกถีบตกลงมา
เสียงร้องดังระงมไปหมด
—
วิเกือบตกลงไป
แต่บอสรีบดึงไว้ทัน
—
ด้านล่าง
ไอ้ตัวสองหัวกำลังกินคนทั้งเป็น
—
เสียงเคี้ยวดังชัดจนทุกคนขนลุก
—
สุดท้าย…
จากยี่สิบคน
เหลือแค่สิบสี่
—
ทุกคนตกลงมายังอีกฝั่งในสภาพเละเทะ
บางคนแขนถลอกจนเห็นเนื้อ
บางคนร้องไห้
บางคนช็อกจนพูดไม่ได้
—
แต่กล้ายังไม่หยุด
“ไปแดน 3!”
—
แดนพยาบาลอยู่ไม่ไกลแล้ว
ที่นั่นอาจยังมีผู้คุมรอดอยู่
อาจมียา
มีของกิน
หรืออย่างน้อย… ก็ปลอดภัยกว่าตรงนี้
—
ไม่นาน
พวกเขาก็มาถึงหน้าแดน 3
ตึกพยาบาลสูงสีซีดตั้งอยู่กลางความมืด
ไฟด้านในยังติดอยู่บางดวง
—
แต่วินาทีที่ทุกคนกำลังจะเข้าไป
ไฟสปอร์ตไลต์ด้านบนก็เปิดพรึ่บ
—
“หยุดอยู่ตรงนั้น!”
—
เสียงตะโกนดังลงมาจากชั้นสอง
—
นักโทษเกือบสามสิบคน
ยืนมองลงมาพร้อมอาวุธในมือ
ทั้งเหล็ก ท่อแป๊บ ไม้ และมีดเหลา
—
ตรงกลาง
มีชายร่างใหญ่ยืนอยู่
—
แมน
หัวหน้าห้องแดน 3
—
เขามองลงมาที่กล้าแล้วหัวเราะเบา ๆ
“กูนึกว่าใคร”
—
กล้าหอบหนักก่อนตะโกนกลับ
“เปิดให้กูเข้าไป”
—
แมนส่ายหน้า
“ไม่ได้”
—
“ข้างในก็จะตายกันอยู่แล้ว”
—
เสียงคนด้านบนเริ่มดังตาม
“อย่าให้เข้า!”
“อาจติดมา!”
“ปิดประตูไว้!”
—
วิเริ่มโมโห
“พวกจะปล่อยให้พวกกูตายเหรอ!”
—
แมนตอบทันที
“แล้วทำไมกูต้องเสี่ยงเพราะพวก”
—
ความเงียบกดลงมาทันที
—
กล้ากัดฟันแน่น
ก่อนเงยหน้าพูดช้า ๆ
“กูให้ของ”
—
แมนเริ่มสนใจ
“อะไร”
—
“ล็อกเกอร์แดน 2 ของกูทั้งหมด”
—
เสียงฮือดังขึ้นด้านบนทันที
—
ทุกคนรู้ดีว่า
ของในล็อกเกอร์คุกมีค่าขนาดไหน
โดยเฉพาะ
“1 กล้อง”
นมกล่อง
กับ
“1 ฟร้อย”
กาแฟห่อใหญ่
—
มันแทบใช้แทนเงินได้
—
แมนจ้องหน้ากล้านิ่ง ๆ
“มีเท่าไหร่”
—
“ฟร้อยเกือบสิบ”
“กล้องอีกเป็นลัง”
—
คนด้านบนเริ่มหันมาคุยกันทันที
บางคนถึงกับอยากเปิดประตูแล้ว
—
แต่ตอนนั้นเอง
ชายคนหนึ่งในกลุ่มกล้ากลับพูดขึ้น
—
“มันโกหก!”
—
ทุกคนหันไปมองทันที
—
“มันไม่มีของขนาดนั้นหรอก!”
“มันจะหลอกให้เปิด!”
—
สีหน้าของแมนเริ่มเปลี่ยน
—
บรรยากาศตึงขึ้นทันที
—
กล้าค่อย ๆ หันกลับมามองชายคนนั้น
สายตาเย็นจนหน้ากลัว
—
“พูดอีกที”
—
ชายคนนั้นเริ่มถอย
“กู… กูแค่—”
—
ยังไม่ทันพูดจบ
กล้าก็พุ่งเข้าไป
—
หมัดแรกกระแทกเข้าหน้าจนอีกฝ่ายล้ม
—
ปึก!!
—
ทุกคนชะงัก
—
กล้าไม่หยุด
เขาคร่อมอีกฝ่ายแล้วต่อยซ้ำทันที
ปึก!
ปึก!
ปึก!
—
เสียงกระดูกจมูกแตกดังชัด
เลือดกระเด็นเต็มพื้น
—
“อยากให้ทุกคนตายใช่ไหม!”
ปึก!!
—
“อยากเล่นเป็นคนดีใช่ไหม!”
ปึก!!
—
ชายคนนั้นพยายามยกมือกัน
แต่กล้ากระชากมือลงแล้วกระแทกศีรษะเข้าพื้น
—
โป๊ก!!
—
ฟันกระเด็นออกมาหลายซี่
—
ตอนนี้ไม่มีใครกล้าเข้าไปห้าม
แม้แต่บอส
—
เพราะทุกคนเห็นแล้วว่า
กล้า…
เริ่มไม่เหมือนเดิมแล้ว
—
เขาเหมือนคนที่พร้อมฆ่าใครก็ได้เพื่อรอด
—
สุดท้ายกล้าลุกขึ้นหอบหนัก
เสื้อเปื้อนเลือดเต็มไปหมด
ส่วนชายคนนั้นนอนแน่นิ่ง
หน้าบวมจนแทบจำไม่ได้
ยังหายใจอยู่…
แต่เหมือนใกล้ตายเต็มที
—
กล้าเงยหน้ามองแมนอีกครั้ง
ก่อนพูดเสียงเย็น
—
“พอมั้ย”
—
ด้านบนเงียบกริบ
—
แมนมองภาพตรงหน้าอยู่พักใหญ่
ก่อนยิ้มออกมาช้า ๆ
—
“ยังน่ากลัวเหมือนเดิมนะ กล้า”
—
แล้วเขาก็ตะโกน
“เปิดประตูเล็ก”
—
เสียงปลดล็อกดังขึ้นช้า ๆ
แต่…
เปิดแค่ช่องเล็กสำหรับเดินเข้า “ทีละคน”
—
บอสเริ่มรู้สึกแปลกทันที
—
เหมือนพวกแมน…
ไม่ได้คิดจะช่วยจริง ๆ ตั้งแต่แรก
—
และตอนที่ทุกคนกำลังจะเดินเข้าไปนั้นเอง
—
เสียงบางอย่าง…
ก็ดังขึ้นจากในตึกพยาบาล
—
ตึง…
ตึง…
ตึง…
—
เหมือนมีอะไรขนาดใหญ่
กำลังเดินอยู่ข้างใน
—
แมน…
ค่อย ๆ หุบยิ้ม
—
ส่วนกล้า
เริ่มรู้แล้วว่า
แดน 3
อาจไม่ใช่ที่ปลอดภัยเลย…