ลูกคนกลางที่อยู่กับพ่อ มาตลอด กำลังคิดหนักว่าจะไม่มีบ้านให้ซุกหัวนอนตอนบั้นปลายละหละ
ก็ตามหัวข้อเลยค่ะ เราว่าเราน่าจะเป็นคนเดียวนะ ที่ให้เงินพ่อรายเดือน แม้ไม่มาก แต่เราก็ทำ
และเราก็เป็นคนเดียวที่ ยังมีพาพ่อไปเที่ยว ไปกินข้าวนอกบ้านบ้าง
มันคือสิ่งที่เราอยากทำ
แต่ด้วยความที่พ่อเราป่วย และเราก็ไม่รู้ว่าเค้าจะหมดแรงวันไหน
บ้านที่เราอยู่กับพ่อทุกวันนี้
มันคือเงินของพ่อ 100%
เราคิดเองนะว่า เค้าน่าจะไม่ได้ไปง่ายๆ ขนาดนั้น
อาจจะติดเตียง หรือ...อาจจะไปแบบง่ายๆ ใครจะรู้
แต่ด้วยความที่อนาคต มันคือสิ่งไม่แน่นอน เราเลยคุยกับพ่อว่า
ตกลงพ่อยกบ้านให้ใคร พ่อได้แต่พูดลอยๆว่า ก็ยกให้เรา
(ในใจอยากให้พ่อเซ็นเป็นพินัยกรรมให้เลย แต่ก็กลัวพี่น้องว่า เลยไปแจ้งก่อน
แต่เรื่องนี้ เราถามพ่ออย่างจริงจังนะว่า เซ็นให้เราก่อนเลยได้ไม๊ แต่เค้าก็ไม่ตอบอะไร?
พูดแต่ว่า...ใครจะมาเอาบ้านเราไปตอนพ่อไม่อยู่)
เราเริ่มคิดถึงเรื่อง วิมานหนาม และอีกหลายๆ เรื่องที่เคยประสบเกี่ยวกับ มรดกที่ดิน ตอนพ่อแม่เสียชีวิต
หลายๆ ครอบครัวมักมี มรดกเลือด ครอบครัวไหนไม่มีก็ดีไป...
แต่เราค่อนข้างซีเรียสนะเรื่องนี้
คือจะว่าเราเห็นแก่ตัวก็ได้ เราลองคุยเรื่องนี้อย่างจริงจังกับพี่น้อง เกี่ยวกับการยกบ้านหลังนี้ให้เรา
พวกเค้าให้ feedback มาว่า เอาบ้านไปคนเดียวมันถูกต้องเหรอ?
ถ้าพ่อเสียก็ให้ขายทิ้ง หารสาม...อึ้ง...เราตอบน้องเราไปว่า...ตลกเนอะ แล้วให้เราไปอยู่ไหน?
(ซึ่งไม่ได้คำตอบกลับมา ได้แต่คำด่าประมาณว่าจะเอาคนเดียวได้ยังไง)
ตั้งแต่ พี่กับน้องแต่งไปมีครอบครัว
เวลาเราชวนไปไหน มักมีคำอ้างตลอดว่า ไม่ว่าง ไม่สะดวก ติดงาน มีครอบครัวต้องดูแล มีลูกต้องเลี้ยง และบลาๆๆ
แต่ถ้าเราเลี้ยง ไปได้!
รวมถึง ปัญหาการรับส่งพ่อไปหาหมอต่างๆนาๆ
สุดท้าย มรดก ต้องแบ่ง เรานี่ขำมาก ขำกับชีวิตมาก
แค่อยากรู้ว่า ถ้าพี่น้องเป็นแบบนี้ เราผู้ซึ่งไม่ค่อยต่อล้อต่อเถียง เพราะรู้สึกมาตลอดว่า พูดไรไปดูเหมือนไม่มีประโยชน์
เรานี่ควรต้องทำยังไงเหรอคะ ทุกคน... ปัญหาเยอะเกิ๊น
เวลาเล่าให้เพื่อนฟัง ทุกคนต่างบอกว่า พี่น้องเราเป็นขนาดนี้เลยเหรอ...
ก็นั่นแหละค่ะ คนภายนอกเค้าเคยเห็นแต่ภาพที่เรา สามพี่น้องรักกัน ท้ออออ
แต่ก็ไม่เคยหยุดต่อสู้กับชีวิตค่ะ
ลูกคนกลางที่อยู่กับพ่อ มาตลอด กำลังคิดหนักว่าบั้นปลายจะไม่มีที่อยู่ เราควร?
ก็ตามหัวข้อเลยค่ะ เราว่าเราน่าจะเป็นคนเดียวนะ ที่ให้เงินพ่อรายเดือน แม้ไม่มาก แต่เราก็ทำ
และเราก็เป็นคนเดียวที่ ยังมีพาพ่อไปเที่ยว ไปกินข้าวนอกบ้านบ้าง
มันคือสิ่งที่เราอยากทำ
แต่ด้วยความที่พ่อเราป่วย และเราก็ไม่รู้ว่าเค้าจะหมดแรงวันไหน
บ้านที่เราอยู่กับพ่อทุกวันนี้
มันคือเงินของพ่อ 100%
เราคิดเองนะว่า เค้าน่าจะไม่ได้ไปง่ายๆ ขนาดนั้น
อาจจะติดเตียง หรือ...อาจจะไปแบบง่ายๆ ใครจะรู้
แต่ด้วยความที่อนาคต มันคือสิ่งไม่แน่นอน เราเลยคุยกับพ่อว่า
ตกลงพ่อยกบ้านให้ใคร พ่อได้แต่พูดลอยๆว่า ก็ยกให้เรา
(ในใจอยากให้พ่อเซ็นเป็นพินัยกรรมให้เลย แต่ก็กลัวพี่น้องว่า เลยไปแจ้งก่อน
แต่เรื่องนี้ เราถามพ่ออย่างจริงจังนะว่า เซ็นให้เราก่อนเลยได้ไม๊ แต่เค้าก็ไม่ตอบอะไร?
พูดแต่ว่า...ใครจะมาเอาบ้านเราไปตอนพ่อไม่อยู่)
เราเริ่มคิดถึงเรื่อง วิมานหนาม และอีกหลายๆ เรื่องที่เคยประสบเกี่ยวกับ มรดกที่ดิน ตอนพ่อแม่เสียชีวิต
หลายๆ ครอบครัวมักมี มรดกเลือด ครอบครัวไหนไม่มีก็ดีไป...
แต่เราค่อนข้างซีเรียสนะเรื่องนี้
คือจะว่าเราเห็นแก่ตัวก็ได้ เราลองคุยเรื่องนี้อย่างจริงจังกับพี่น้อง เกี่ยวกับการยกบ้านหลังนี้ให้เรา
พวกเค้าให้ feedback มาว่า เอาบ้านไปคนเดียวมันถูกต้องเหรอ?
ถ้าพ่อเสียก็ให้ขายทิ้ง หารสาม...อึ้ง...เราตอบน้องเราไปว่า...ตลกเนอะ แล้วให้เราไปอยู่ไหน?
(ซึ่งไม่ได้คำตอบกลับมา ได้แต่คำด่าประมาณว่าจะเอาคนเดียวได้ยังไง)
ตั้งแต่ พี่กับน้องแต่งไปมีครอบครัว
เวลาเราชวนไปไหน มักมีคำอ้างตลอดว่า ไม่ว่าง ไม่สะดวก ติดงาน มีครอบครัวต้องดูแล มีลูกต้องเลี้ยง และบลาๆๆ
แต่ถ้าเราเลี้ยง ไปได้!
รวมถึง ปัญหาการรับส่งพ่อไปหาหมอต่างๆนาๆ
สุดท้าย มรดก ต้องแบ่ง เรานี่ขำมาก ขำกับชีวิตมาก
แค่อยากรู้ว่า ถ้าพี่น้องเป็นแบบนี้ เราผู้ซึ่งไม่ค่อยต่อล้อต่อเถียง เพราะรู้สึกมาตลอดว่า พูดไรไปดูเหมือนไม่มีประโยชน์
เรานี่ควรต้องทำยังไงเหรอคะ ทุกคน... ปัญหาเยอะเกิ๊น
เวลาเล่าให้เพื่อนฟัง ทุกคนต่างบอกว่า พี่น้องเราเป็นขนาดนี้เลยเหรอ...
ก็นั่นแหละค่ะ คนภายนอกเค้าเคยเห็นแต่ภาพที่เรา สามพี่น้องรักกัน ท้ออออ
แต่ก็ไม่เคยหยุดต่อสู้กับชีวิตค่ะ