แจ้งลาออก

คำพิพากษาฎีกา ที่ 1196-1218/2546
           นายจ้างจ้างลูกจ้างทำงานโดยไม่มีกำหนดระยะเวลา กำหนดจ่ายค่าจ้างทุกวัน 25 ของเดือน เมื่อลูกจ้างยื่นใบลาออกต่อนายจ้างก่อนวันที่ 25 ของเดือน จึงมีผลเป็นการลาออกเมื่อถึงกำหนดจ่ายค่าจ้างในวันที่ 25 ของเดือนถัดไป ซึ่งมีระยะเวลาเกินกว่า 30 วันนับแต่วันที่ยื่นใบลาออก
แต่นายจ้างกลับอนุมัติให้มีผลเป็นการลาออกในวันที่ลูกจ้างที่ใบลาออก ซึ่งเป็นเวลาก่อนกำหนดที่ลูกจ้างประสงค์จะให้มีผลเป็นการลาออก ทำให้ลูกจ้างได้รับความเสียหาย

          นายจ้างจึงต้องจ่ายค่าเสียหายเท่ากับค่าจ้าง  จนถึงวันที่ลูกจ้างประสงค์จะลาออก
 
พรบ.คุ้มครองแรงงาน 2541
มาตรา 17วรรค 4  การบอกเลิกสัญญาจ้างตามวรรคสอง นายจ้างอาจจ่ายค่าจ้าง ให้ตามจำนวน ที่จะต้องจ่าย จนถึงเวลา เลิกสัญญา ตามกำหนด ที่บอกกล่าวและให้ลูกจ้างออกจากงาน ทันทีได้ และให้ถือว่า การจ่ายค่าจ้าง ให้แก่ลูกจ้าง ตามวรรคนี้เป็นการจ่าย สินจ้างให้แก่ ลูกจ้างตาม มาตรา 582 แห่งประมวลกฎหมายแพ่งและพาณิชย์
 
ป.พ.พ. มาตรา 582
         วรรค 2 อนึ่ง ในเมื่อบอกกล่าวดังว่านี้ นายจ้างจะจ่ายสินจ้างแก่ลูกจ้างเสียให้ครบจำนวนที่จะต้องจ่าย จนถึงเวลาเลิกสัญญาตามกำหนดที่บอกกล่าวนั้นทีเดียว แล้วปล่อยลูกจ้างจากงานเสียในทันที ก็อาจทำได้