โตมาถึงได้รู้ว่า คนที่น่ากลัวที่สุดไม่ใช่คนพูดตรง
แต่คือคนที่ “เติมเรื่อง” เก่ง

คนประเภทที่เวลาไม่พอใจอะไรสักอย่าง
จะเล่าเรื่องแบบตัดต่ออารมณ์ตัวเองลงไปทั้งหมด
ใส่คำพูดที่อีกฝ่ายไม่ได้พูด
ใส่สถานการณ์ที่เกินจริง
เพื่อให้ตัวเองดูเป็นเหยื่อ และให้อีกฝ่ายกลายเป็นคนผิดในสายตาคนอื่น

ทั้งที่ความจริงอาจเป็นแค่เรื่องธรรมดามาก ๆ

บางคนไม่ได้ต้องการความถูกต้อง
เขาต้องการ “คนเข้าข้าง”

และสิ่งที่แย่ที่สุดคือ
คนแบบนี้มักไม่รู้สึกผิดด้วยซ้ำ ว่าคำพูดตัวเองอาจทำให้ใครบางคนเดือดร้อน เสียชื่อเสียง หรือเสียใจไปอีกนาน

การเป็นคนอารมณ์เสียไม่ได้น่ากลัวเท่า
การเป็นคนที่พร้อมบิดความจริงเพื่อระบายอารมณ์ตัวเองใส่คนอื่น

เพราะสุดท้ายแล้ว คนที่มีวุฒิภาวะจริง ๆ ต่อให้โกรธแค่ไหน ก็ยังแยกออกว่าอะไรคือ “ความจริง” และอะไรคือ “อารมณ์ตัวเอง”