สวัสดีครับ อยากมาเล่าชีวิตช่วงนี้ เผื่อมีใครอยู่ในวัยหรือจุดคล้ายๆ กันครับ
ตอนนี้ผมอายุ 50 แล้ว
ทำงานประจำ รายได้รวมโบนัสและสวัสดิการเฉลี่ยเกือบ 300K ต่อเดือน
มี passive income จากคอนโดปล่อยเช่าอีกเดือนละเกือบ 200K
มีคอนโดรวมๆ กันมูลค่าเกือบ 30 ล้าน, เงินเกษียณเกิน 10 ล้าน, แล้วถ้าวันหนึ่งออกจากงาน ก็จะได้เงินชดเชยเกือบ 3 ล้านครับ
ผมแต่งงานแล้ว ไม่มีลูก
ภรรยาก็ทำงานเก่ง รายได้ดี และซัพพอร์ตกันดีมากครับ
ถ้ามองจากข้างนอก หลายคนน่าจะบอกว่า “ชีวิตสบายแล้ว”
แต่เอาเข้าจริง ช่วงหลังผมกลับเริ่มรู้สึกเหนื่อยกับการแบกทุกอย่างมากกว่าครับ
ไม่ใช่แค่เรื่องทรัพย์สิน แต่รวมถึงงานประจำด้วย
ยิ่งอายุมากขึ้น ผมยิ่งรู้สึกว่า “การทำงาน” จริงๆ ไม่ได้เหนื่อยแค่เรื่องงานตรงหน้า แต่มันเหนื่อยกับการต้องคอยรับแรงกดดัน คอยตามทุกอย่างให้ทัน คอยแก้ปัญหา คอยรับอารมณ์คน และต้องรักษาประสิทธิภาพตัวเองไว้ตลอดเวลา
บางวันงานก็ไม่ได้หนักมากนะครับ
แต่สมองเหมือน “ไม่เคยปิด”
ตื่นมาก็เช็คมือถือ
กินข้าวก็ยังคิดเรื่องงาน
ก่อนนอนก็ยังวนกับเรื่องที่ยังไม่เสร็จ
แล้วพอกลับมาดูเรื่องห้องเช่าต่อ ก็ยังมีรายละเอียดให้ต้องจัดการเรื่อยๆ
ทั้งเรื่องผู้เช่า เรื่องเอกสาร เรื่องซ่อม หรือเรื่องจุกจิกต่างๆ
ธุรกิจห้องเช่าก็ไม่ได้ passive แบบที่หลายคนคิดครับ
มันไม่ได้หนักตลอดเวลา แต่ก็มีเรื่องให้ต้องใส่ใจอยู่เป็นระยะ บางคนก็น่ารักมาก แต่บางคนก็มี request เยอะจนผมเริ่มถามตัวเองว่า
“เรากำลังดูแลทรัพย์สิน หรือกำลังพยายามเอาใจทุกคนอยู่กันแน่”
ช่วงหลังเลยเริ่มฝึกตั้ง boundary มากขึ้นครับ ช่วยได้ก็ช่วย แต่ไม่ใช่ทุกอย่างต้องเอาตัวเองเข้าไปแบกหมด
รวมถึงกับงานประจำด้วยเหมือนกัน
เมื่อก่อนผมเป็นคนรับทุกเรื่องเองหมด
คิดว่าถ้าทำได้ ก็ทำไปเถอะ
แต่พออายุเริ่มมากขึ้น กลับเริ่มรู้ว่า
คนที่แบกทุกอย่างเก่งที่สุด ไม่ได้แปลว่าจะอยู่ได้นานที่สุดเสมอไป
ทุกวันนี้เลยพยายามทำทุกอย่างให้เป็นระบบมากขึ้น
- ทำอะไรให้มี process
- ไม่ตอบทุกเรื่องด้วยอารมณ์
- แยกเรื่องจำเป็นออกจากเรื่องเอาใจ
- ทำงานดี แต่ไม่แบกทุกอย่างคนเดียว
- พยายามรักษาพลังชีวิตตัวเองไปพร้อมกับรักษารายได้
เพราะเริ่มรู้แล้วว่า ชีวิตหลังอายุ 50
สิ่งสำคัญอาจไม่ใช่ “หาเพิ่มให้มากที่สุด” แต่อาจเป็น “รักษาพลังชีวิตตัวเองให้ไปได้ระยะยาว”
เมื่อก่อนเวลาว่างก็ยังคิดแต่งานตลอด
เดี๋ยวนี้กลับเริ่มชอบอะไรธรรมดาๆ มากขึ้นครับ
เลิกงานแล้วไปนั่งกินข้าวช้าๆ
ฟังคนคุยกันในร้าน
กลับบ้านมาเล่นกับหมา
ค่อยๆ จัดการเรื่องต่างๆ ไปเรื่อยๆ
บางทีความสุขมันก็ไม่ได้หวือหวาอะไร
แค่ชีวิตไม่วุ่นจนเกินไปก็พอแล้วครับ
ไม่รู้เหมือนกันนะครับว่า
คนวัยประมาณผมที่เริ่มมีฐานะ มี asset มีความมั่นคงระดับหนึ่งแล้ว
สุดท้ายทุกคนจะกลับมาคิดเรื่องคล้ายๆ กันไหม
คือผมไม่ได้กลัวจนแล้ว
แต่เริ่มกลัว “การใช้ชีวิตจนหมดแรง” มากกว่า
หรือจริงๆ มันเป็นเรื่องปกติของคนวัยนี้ครับ ที่วันหนึ่งจะเริ่มอยากใช้ชีวิตช้าลง และเลือกแบกเฉพาะเรื่องที่สำคัญจริงๆ 🥹
อายุ 50 รายได้ต่อเดือนเกือบ 500K แต่ช่วงนี้กลับเหนื่อยกับชีวิตมากครับ
ตอนนี้ผมอายุ 50 แล้ว
ทำงานประจำ รายได้รวมโบนัสและสวัสดิการเฉลี่ยเกือบ 300K ต่อเดือน
มี passive income จากคอนโดปล่อยเช่าอีกเดือนละเกือบ 200K
มีคอนโดรวมๆ กันมูลค่าเกือบ 30 ล้าน, เงินเกษียณเกิน 10 ล้าน, แล้วถ้าวันหนึ่งออกจากงาน ก็จะได้เงินชดเชยเกือบ 3 ล้านครับ
ผมแต่งงานแล้ว ไม่มีลูก
ภรรยาก็ทำงานเก่ง รายได้ดี และซัพพอร์ตกันดีมากครับ
ถ้ามองจากข้างนอก หลายคนน่าจะบอกว่า “ชีวิตสบายแล้ว”
แต่เอาเข้าจริง ช่วงหลังผมกลับเริ่มรู้สึกเหนื่อยกับการแบกทุกอย่างมากกว่าครับ
ไม่ใช่แค่เรื่องทรัพย์สิน แต่รวมถึงงานประจำด้วย
ยิ่งอายุมากขึ้น ผมยิ่งรู้สึกว่า “การทำงาน” จริงๆ ไม่ได้เหนื่อยแค่เรื่องงานตรงหน้า แต่มันเหนื่อยกับการต้องคอยรับแรงกดดัน คอยตามทุกอย่างให้ทัน คอยแก้ปัญหา คอยรับอารมณ์คน และต้องรักษาประสิทธิภาพตัวเองไว้ตลอดเวลา
บางวันงานก็ไม่ได้หนักมากนะครับ
แต่สมองเหมือน “ไม่เคยปิด”
ตื่นมาก็เช็คมือถือ
กินข้าวก็ยังคิดเรื่องงาน
ก่อนนอนก็ยังวนกับเรื่องที่ยังไม่เสร็จ
แล้วพอกลับมาดูเรื่องห้องเช่าต่อ ก็ยังมีรายละเอียดให้ต้องจัดการเรื่อยๆ
ทั้งเรื่องผู้เช่า เรื่องเอกสาร เรื่องซ่อม หรือเรื่องจุกจิกต่างๆ
ธุรกิจห้องเช่าก็ไม่ได้ passive แบบที่หลายคนคิดครับ
มันไม่ได้หนักตลอดเวลา แต่ก็มีเรื่องให้ต้องใส่ใจอยู่เป็นระยะ บางคนก็น่ารักมาก แต่บางคนก็มี request เยอะจนผมเริ่มถามตัวเองว่า
“เรากำลังดูแลทรัพย์สิน หรือกำลังพยายามเอาใจทุกคนอยู่กันแน่”
ช่วงหลังเลยเริ่มฝึกตั้ง boundary มากขึ้นครับ ช่วยได้ก็ช่วย แต่ไม่ใช่ทุกอย่างต้องเอาตัวเองเข้าไปแบกหมด
รวมถึงกับงานประจำด้วยเหมือนกัน
เมื่อก่อนผมเป็นคนรับทุกเรื่องเองหมด
คิดว่าถ้าทำได้ ก็ทำไปเถอะ
แต่พออายุเริ่มมากขึ้น กลับเริ่มรู้ว่า
คนที่แบกทุกอย่างเก่งที่สุด ไม่ได้แปลว่าจะอยู่ได้นานที่สุดเสมอไป
ทุกวันนี้เลยพยายามทำทุกอย่างให้เป็นระบบมากขึ้น
- ทำอะไรให้มี process
- ไม่ตอบทุกเรื่องด้วยอารมณ์
- แยกเรื่องจำเป็นออกจากเรื่องเอาใจ
- ทำงานดี แต่ไม่แบกทุกอย่างคนเดียว
- พยายามรักษาพลังชีวิตตัวเองไปพร้อมกับรักษารายได้
เพราะเริ่มรู้แล้วว่า ชีวิตหลังอายุ 50
สิ่งสำคัญอาจไม่ใช่ “หาเพิ่มให้มากที่สุด” แต่อาจเป็น “รักษาพลังชีวิตตัวเองให้ไปได้ระยะยาว”
เมื่อก่อนเวลาว่างก็ยังคิดแต่งานตลอด
เดี๋ยวนี้กลับเริ่มชอบอะไรธรรมดาๆ มากขึ้นครับ
เลิกงานแล้วไปนั่งกินข้าวช้าๆ
ฟังคนคุยกันในร้าน
กลับบ้านมาเล่นกับหมา
ค่อยๆ จัดการเรื่องต่างๆ ไปเรื่อยๆ
บางทีความสุขมันก็ไม่ได้หวือหวาอะไร
แค่ชีวิตไม่วุ่นจนเกินไปก็พอแล้วครับ
ไม่รู้เหมือนกันนะครับว่า
คนวัยประมาณผมที่เริ่มมีฐานะ มี asset มีความมั่นคงระดับหนึ่งแล้ว
สุดท้ายทุกคนจะกลับมาคิดเรื่องคล้ายๆ กันไหม
คือผมไม่ได้กลัวจนแล้ว
แต่เริ่มกลัว “การใช้ชีวิตจนหมดแรง” มากกว่า
หรือจริงๆ มันเป็นเรื่องปกติของคนวัยนี้ครับ ที่วันหนึ่งจะเริ่มอยากใช้ชีวิตช้าลง และเลือกแบกเฉพาะเรื่องที่สำคัญจริงๆ 🥹