สวัสดีค่ะวันนี้เรามีเรื่องที่โคตรแย่ที่สุดในชีวิตมาเล่าสู่กันฟัง คือเราเคยมีครอบครัวที่ผู้นำครอบครัวโคตรจะห่วยเรารับหน้าให้ทุกอย่างแม้กระทั่งเรื่องงาน เรื่องที่บ้านก็ไม่เคยได้รับการยอมรับจากครอบครัวเค้าเลยเพราะเราเด็กมากตอนนั้น กับ มผ.นี่ตัวดีเลยกัดจิกเราตลอดเราก็ปล่อยผ่านมาโดยตลอดพยายามทำงานบ้านทำทุกอย่างวันนึงเราป่วยทำไม่ไหวมา2วันนอนซมเลยพอออกจากห้องมาก็มาพูดว่าเราไม่ทำงานบ้านแบบกัดๆหน่อยแบบเหยียบไม่ถึงพื้นละบ้านมีคนอยู่ตลอดแต่ไม่มีใครเก็บกวาด จากนั้นเราไม่แตะอีกเลยตอนทำไม่มีหมาตัวไหนเห็นออกปากสักคำว่าทำมาตลอด หลังจากนั้นเป็นต้นมาเรื่องมันก็เริ่มแย่ลงมาตลอดเรามีน้อง2คนซึ่งไม่มีใครช่วยเลี้ยงเลยกับสม.น่ะหรอเหอะอย่าได้หวัง บ้านไม่กลับบ้างล่ะ กลับมานอนๆๆๆไม่เอาอะไรเลยมีแค่เราเลี้ยงลูกคนเดียวมาตลอดเงินเราก็ไม่มีเค้าทำงานมาไม่เคยให้เราสักบาท อยากกินอยากได้อะไรก็ต้องรอของเหลือๆจากคนอื่นแม้กระทั่งเสื้อผ้า และสิ่งที่แย่ไปกว่านั้นคือพ่อสม.ตัดคัตเอ้าท์ไฟในห้องเราแค่ห้องเดียวในบ้านติดหมด แล้วที่สำคัญลูกเราตอนนั้น2ขวบ1คนกับ3เดือน1คน คือแบบทำได้ไงวะจิตใจ แล้วทำแค่ตอนเราอยู่บ้านพอลูกชายเค้าจะมาก็เปิดให้เหมือนเดิม แบบทุกอย่างปกติ แล้วเคยบอกสม.ไปว่าเป็นแบบนี้ๆก็แก้ไขอะไรไม่ได้ มีปากเสียงกันมาตลอดทุบทำร้ายร่างกายเรามาตลอด เราทนอยู่แบบนั้นมา8ปีเหมือนอยู่ในคุกมาตลอดไปไหนไม่ได้ไม่เคยพาออกไปไหนไม่พบปะสังสรรไม่มีสังคมใดๆกับใครเค้าไปก็ไปคนเดียวตลอดเราได้แต่เลี้ยงลูกอยู่บ้านที่ไม่ได้น่าอยู่ชีวิตในตอนนั้นคิดไว้ว่าอยู่เพื่อลูกอยู่ไปวันต่อวันมีแค่มาม่าต้มให้ลูกทุกวันพ่อแม่พี่น้องไม่เคยได้เจอ ที่แย่ไปกว่านั้นใครจะรู้ว่ามีทส.แต่ไม่มีซิมห้ามติดต่อใครทั้งนั้น เคยสร้างเฟสเพื่อมาติดต่อกับน้องแต่ก็โดนยึดไม่ให้ใช้มีคนคุมชีวิตเรามาตลอด8ปี ครั้งสุดท้ายที่เราไม่ทนคือสม.ตบตีเราแบบไล่โยนเสื้อผ้าเราออกจากบ้านโยนของใช้ลูกๆของทุกอย่างโยนทิ้งหมดแต่ขังเราไว้ในห้อง พอเราจะออกไปกลับบอกให้เราอยู่ในนั้น คืออยู่ในห้องไม่ต้องออกมา จังหวะที่มันออกไปทำงานคือเราก้าวออกมาแบบไม่ลังเลอะไรอีกแล้วมันสุดจะทนแล้วจริงๆ เราทิ้งหมดทุกอย่างเพราะอยู่ไปไม่มีอยู่แล้วอนาคต ยอมแลกให้ลูกไม่มีพ่อ มีแค่แม่ก็พอ หลังจากวันนั้นคนเป็นพ่อก็ไม่เคยส่งเสียอะไรสักอย่าง ไม่มีใครมาชายตามองหรือมาตามหาเรา3คนแม่ลูก เรากลับมาอยู่บ้านตั้งหลักขายของโดยมีแม่กับพ่อเราเป็นนายทุนให้ก่อน เราขายได้เงินทุกบาทที่พ่อแม่ให้มาตั้งหลักเราคืนทุกบาทแต่ท่านให้หลานทั้ง2แถมช่วยเลี้ยงให้ไม่เคยบ่น คำเดียวที่ได้ยินตอนเราแบกลูกกลับมาคือไปอยู่ไหนมา ทำไมไม่กลับมาบ้านเราตั้งนานไปทนอยู่แบบนั้นทำไม น้ำตาไหลพรากเลยทุกคน จริงๆเราทนอยู่ทำไมตั้งนาน ตอนนี้ชีวิตเราดีขึ้นเยอะเลยนะมีเงินส่งลูกๆเรียน มีเงินให้พ่อกับแม่ มีเวลาได้เที่ยวกับครอบครัว ความสุขที่แท้จริงคือครอบครัวเรานี่แหละ ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านและให้กำลังใจนะคะ เราผ่านช่วงเวลาเลวร้ายนั้นมาได้5ปีแล้ว มีความสุขขึ้นเยอะเลยค่ะ😊