ผมผ่อนบ้านด้วยตัวคนเดียว ใช้เวลา 7 ปีนิดๆ บ้านราคา 3 ล้านกลางๆ โปะแหลก
ตอนผ่อนหมด ได้รับโฉนด กลับไม่ได้มีความรู้สึกโล่งใจหรืออะไร รู้ทั้งรู้นะครับว่าการไม่มีหนี้เป็นลาภอันประเสริฐ แต่ก็อดรู้สึกผิดไม่ได้

1. มีอยู่ช่วงนึงที่ขนาดกินข้าวแกงยังต้องคิด เช่น ราด 3 อย่าง 60 บาท แต่ถ้าราดอย่างเดียว 40 บาท ถูกกว่ากัน 33% เอาส่วนต่าง 20 บาทไปโปะบ้าน
2. เห็นคนอื่นไปเที่ยวกัน ตปท กัน ก็อยากไปบ้าง แต่ก็ไม่ไป เก็บตังโปะบ้าน อันนี้พอทนได้ เพราะปกติผมชอบอยู่บ้านอยู่แล้ว
3. ผมไม่ได้ซื้อทรัพย์สินใดๆอะไรเลยระหว่างทาง ยกเว้นประกันชีวิต+สุขภาพ เอามาลดหย่อนภาษี ที่เหลือคือลดหย่อนพื้นฐาน ส่วน PVD ที่บริษัทก็ไม่มี
4. ดอกเบี้ยที่จ่ายไปเฉลี่ยแล้วอยู่ที่ 3% ต่อปี ถ้าเอาเงินส่วนนึงไปลงทุนก็คงจะดี
5. ผมซิ่งคริปโตมาเยอะมากๆ ขาดทุนจนตายด้านไปแล้ว ตอนนั้นคืออยากรวยเร็ว อยากเอาตังมาโปะบ้านให้หมดไวๆ ขอแค่โปะบ้านได้หมดจะเลิก ฟังดูเหมือนการพนัน ผมก็คิดแบบนั้น แต่รู้อะไรไหมครับ ถ้าผมแค่อยู่ เฉยๆ โปะบ้านตามแผน ไม่ต้องซิ่ง ผมสามารถโปะหมดภายใน 4-5 ปี เลย
6. ยิ่งช่วงนี้เปิดโซเชียลก็เห็นคนโชว์พอร์ตเขียวกันฉ่ำ หุ้น ทองคำ Bitcoin รู้สึกเสียดายโอกาสมากๆ เข้าใจนะครับว่าปกติคนส่วนใหญ่เค้าไม่โพสกันหรอกเวลาขาดทุน แต่ก็อดเสียดายโอกาส+อิจฉาไม่ได้จริงๆ

ตอนนี้ผมมีเงินเก็บแค่แสนเดียว บ้านหนึ่งหลัง รถหนึ่งคัน พอลองมองเป้าเกษียณแล้ว มันไกลมากๆ รู้สึกเหมือนตัวเองเพิ่งเริ่มนับ 1 ใหม่
ตอนนี้ผมอายุ 30 กลางๆแล้ว ไม่รู้จะตกงานตอนไหน สมัยนี้อะไรก็ไม่แน่ไม่นอน หน้าที่การงานก็เฉยๆ ไม่ได้เป็นหัวหน้าหรือ ผจก แบบเพื่อนๆในวัยเดียวกัน

ทุกวันนี้พยายามๆมองด้านดีในชีวิตครับ เช่น สุขภาพของตัวเองและคนในครอบครัวยังแข็งแรง มีแมวที่น่ารัก มีเพื่อนที่ดี มีเพื่อนร่วมงานที่ดี มีหัวหน้าที่ดี มีงานที่ WFH ได้ 99% งานยืดหยุ่นสูง 6 โมงเช้าออกกำลังกาย สายทำงาน เย็นนั่งสมาธิ+ยืดเหยียด สามทุ่มนอน

ขอบคุณมากที่รับฟังครับ ด่าได้แต่อย่าแรงนะครับ