ไก่ย่างเขาสวนกวาง กับจุดกำเนิดแสนพิสดาร จากความกลัวตำนานปลากินคน
‘ไก่ย่าง’ นับเป็นอีกหนึ่งเมนูขวัญใจตลอดกาลของคนไทย เพราะกินได้หลากหลาย เป็นได้ทั้งอาหารว่างหรือเป็นกับข้าว กินได้ทั้งข้าวเจ้าหรือข้าวเหนียวแกล้มกับส้มตำ ที่สำคัญยังเป็นอาหารที่กินได้ทุกศาสนา และเมื่อพูดถึงไก่ย่างในไทยก็มีหลายสูตรที่โดดเด่น เช่น ไก่ย่างวิเชียรบุรี จากเพชรบูรณ์ ไก่ย่างบางตาล จากราชบุรี สามจังหวัดก็มีไก่ย่างกอและส่งเข้าประกวด แต่ถ้าเป็นภาคอีสาน ชื่อของ ‘ไก่ย่างเขาสวนกวาง’ จากตำบลเขาสวนกวาง จังหวัดขอนแก่น ย่อมเป็นชื่อแรกๆ ที่คนชอบกินไก่ย่างมักจะนึกถึงด้วยความโดดเด่นที่เวลาย่างจะย่างทั้งตัว (ไม่มีการแบ่งส่วนใดส่วนหนึ่งของตัวไก่ออกไปขาย ยกเว้นแค่เครื่องในไก่เท่านั้นที่แยกชิ้นส่วนขาย) ทำให้ได้ไก่ย่างหนังกรอบๆ เนื้อข้างในชุ่มฉ่ำ จิ้มน้ำจิ้มแจ่วแกล้มข้าวเหนียวกินเพลินดีนัก แต่รู้ไหมว่าจริงๆ แล้วไก่ย่างเขาสวนกวางไม่ใช่เมนูโบราณอะไรมากนัก มันเพิ่งมีอายุไม่ถึง 70 ปีนี้เอง และจุดเริ่มต้นของมันก็เกี่ยวข้องกับความกลัวเรื่องตำนาน ‘ปลากินคน’ ที่เกิดขึ้นในขอนแก่นเมื่อ พ.ศ. 2507
.
ก่อนหน้านั้นคนในแถบเขาสวนกวางก็ยังย่างไก่กินกันตามปกติ ยังไม่ได้นิยมเมนูนี้มากกว่าเมนูอื่นๆ และด้วยความที่พึ่งพิงปลาน้ำจืดจากเขื่อนอุบลรัตน์ (สมัยนั้นยังเรียกว่าเขื่อนพองหนีบ) คนแถวนั้นจึงนิยมกินปลาน้ำจืดเป็นหลัก แต่ในปี 2507 เกิดเหตุการณ์เรือที่บรรทุกกลุ่มสาวรำวงเกิดอุบัติเหตุล่มกลางลำน้ำเขื่อนอุบลรัตน์ คณะสาวรำวงเสียชีวิตทั้งหมดและคาดว่าน่าจะถูกปลาในเขื่อนกินเป็นอาหาร จึงเกิดเป็นข่าวลือว่าปลาในเขื่อนกินเนื้อคนเป็นอาหาร ชาวบ้านจึงไม่มีใครกล้านำปลามาปิ้งกินหรือแม้แต่นำมาขาย อาหารที่ปิ้งได้เพียงอย่างเดียวก็คือไก่ ทำให้ธุรกิจการปิ้งไก่ย่างเจริญเติบโตขึ้น จากเดิมที่ชาวบ้านบ้านทางพาด (สี่แยกไฟแดงเขาสวนกวางในปัจจุบัน) ขายไก่ย่างกันในราคาตัวละ 4-5 บาท ข้าวเหนียวห่อละ 50 สตางค์ เมื่อเกิดข่าวลือแพร่ออกไป ราคาไก่ย่างจึงเพิ่มขึ้น
.
ประกอบกับการตัดถนนมิตรภาพในภาคอีสานได้นำความเจริญและกำลังซื้อมาด้วย จากถนนลูกรังกลายเป็นถนนลาดยางมะตอย จึงเกิดการขายไก่ย่างริมถนน กลุ่มที่มาขายก่อนคือ นางให วิเศษวุฒิ (ภรรยาของกำนันสนั่น วิเศษวุฒิ กำนันตำบลเขาสวนกวางที่มีบทบาทมากในยุคนั้น) หลังจากนั้นพ่อค้าแม่ค้าเลยมาขายไก่ย่างริมถนนกันยกใหญ่ และความนิยมในไก่ย่างเขาสวนกวางยิ่งเพิ่มขึ้นอีก เมื่อไก่ย่างของ นางพิมพ์ ทิพย์สอน แม่ค้าตลาดสดเขาสวนกวางได้รับรางวัลประกวดย่างไก่ระดับประเทศเมื่อปี พ.ศ. 2517 นั่นทำให้ ‘ไก่ย่างเขาสวนกวาง’ กลายเป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศ ระยะหลังๆ จึงมีพ่อค้าแม่ค้าที่อยู่ละแวกเขาสวนกวางหันมาย่างไก่ขายกันมากขึ้น โดยยังคงเอกลักษณ์ย่างไก่ทั้งตัว มีการคีบไก่ที่โดดเด่น ห่อไก่ด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ (ภายหลังเปลี่ยนเป็นกระดาษขาว) และคราวนี้เริ่มขายไก่ย่างบนรถโดยสารประจำทางหรือรถทัวร์
.
ต่อมาพ่อค้าแม่ค้าเริ่มทำร้านเป็นของตนเอง ทั้งขายหน้าร้านและขายไก่สดๆ ส่งให้ลูกค้าที่สั่งซื้อ และวิ่งขายตามถนนมิตรภาพทุกวัน ทำให้เกิดเป็นธุรกิจภายในหมู่บ้าน ธุรกิจภายในครัวเรือนในที่สุด อาจจะกล่าวได้ว่าแบรนด์ ‘ไก่ย่างเขาสวนกวาง’ ไม่ได้เป็นของบุคคลใดบุคคลหนึ่งโดยเฉพาะแต่เป็นเพราะชาวบ้านตำบลเขาสวนกวาง จังหวัดขอนแก่น มีความขยันขันแข็ง ร่วมมือร่วมใจกัน ทำให้ไก่ย่างเขาสวนกวางเป็นที่รู้จักแพร่หลายมาจนถึงทุกวันนี้ และทั้งหมดมันก็เริ่มมาจากตำนานกลัวปลากินคนอย่างที่เล่าไปนั่นเอง
.
ที่มา : SAUCEเรื่องราวกินได้
ไก่ย่างเขาสวนกวาง กับจุดกำเนิดแสนพิสดาร จากความกลัวตำนานปลากินคน
‘ไก่ย่าง’ นับเป็นอีกหนึ่งเมนูขวัญใจตลอดกาลของคนไทย เพราะกินได้หลากหลาย เป็นได้ทั้งอาหารว่างหรือเป็นกับข้าว กินได้ทั้งข้าวเจ้าหรือข้าวเหนียวแกล้มกับส้มตำ ที่สำคัญยังเป็นอาหารที่กินได้ทุกศาสนา และเมื่อพูดถึงไก่ย่างในไทยก็มีหลายสูตรที่โดดเด่น เช่น ไก่ย่างวิเชียรบุรี จากเพชรบูรณ์ ไก่ย่างบางตาล จากราชบุรี สามจังหวัดก็มีไก่ย่างกอและส่งเข้าประกวด แต่ถ้าเป็นภาคอีสาน ชื่อของ ‘ไก่ย่างเขาสวนกวาง’ จากตำบลเขาสวนกวาง จังหวัดขอนแก่น ย่อมเป็นชื่อแรกๆ ที่คนชอบกินไก่ย่างมักจะนึกถึงด้วยความโดดเด่นที่เวลาย่างจะย่างทั้งตัว (ไม่มีการแบ่งส่วนใดส่วนหนึ่งของตัวไก่ออกไปขาย ยกเว้นแค่เครื่องในไก่เท่านั้นที่แยกชิ้นส่วนขาย) ทำให้ได้ไก่ย่างหนังกรอบๆ เนื้อข้างในชุ่มฉ่ำ จิ้มน้ำจิ้มแจ่วแกล้มข้าวเหนียวกินเพลินดีนัก แต่รู้ไหมว่าจริงๆ แล้วไก่ย่างเขาสวนกวางไม่ใช่เมนูโบราณอะไรมากนัก มันเพิ่งมีอายุไม่ถึง 70 ปีนี้เอง และจุดเริ่มต้นของมันก็เกี่ยวข้องกับความกลัวเรื่องตำนาน ‘ปลากินคน’ ที่เกิดขึ้นในขอนแก่นเมื่อ พ.ศ. 2507
.
ก่อนหน้านั้นคนในแถบเขาสวนกวางก็ยังย่างไก่กินกันตามปกติ ยังไม่ได้นิยมเมนูนี้มากกว่าเมนูอื่นๆ และด้วยความที่พึ่งพิงปลาน้ำจืดจากเขื่อนอุบลรัตน์ (สมัยนั้นยังเรียกว่าเขื่อนพองหนีบ) คนแถวนั้นจึงนิยมกินปลาน้ำจืดเป็นหลัก แต่ในปี 2507 เกิดเหตุการณ์เรือที่บรรทุกกลุ่มสาวรำวงเกิดอุบัติเหตุล่มกลางลำน้ำเขื่อนอุบลรัตน์ คณะสาวรำวงเสียชีวิตทั้งหมดและคาดว่าน่าจะถูกปลาในเขื่อนกินเป็นอาหาร จึงเกิดเป็นข่าวลือว่าปลาในเขื่อนกินเนื้อคนเป็นอาหาร ชาวบ้านจึงไม่มีใครกล้านำปลามาปิ้งกินหรือแม้แต่นำมาขาย อาหารที่ปิ้งได้เพียงอย่างเดียวก็คือไก่ ทำให้ธุรกิจการปิ้งไก่ย่างเจริญเติบโตขึ้น จากเดิมที่ชาวบ้านบ้านทางพาด (สี่แยกไฟแดงเขาสวนกวางในปัจจุบัน) ขายไก่ย่างกันในราคาตัวละ 4-5 บาท ข้าวเหนียวห่อละ 50 สตางค์ เมื่อเกิดข่าวลือแพร่ออกไป ราคาไก่ย่างจึงเพิ่มขึ้น
.
ประกอบกับการตัดถนนมิตรภาพในภาคอีสานได้นำความเจริญและกำลังซื้อมาด้วย จากถนนลูกรังกลายเป็นถนนลาดยางมะตอย จึงเกิดการขายไก่ย่างริมถนน กลุ่มที่มาขายก่อนคือ นางให วิเศษวุฒิ (ภรรยาของกำนันสนั่น วิเศษวุฒิ กำนันตำบลเขาสวนกวางที่มีบทบาทมากในยุคนั้น) หลังจากนั้นพ่อค้าแม่ค้าเลยมาขายไก่ย่างริมถนนกันยกใหญ่ และความนิยมในไก่ย่างเขาสวนกวางยิ่งเพิ่มขึ้นอีก เมื่อไก่ย่างของ นางพิมพ์ ทิพย์สอน แม่ค้าตลาดสดเขาสวนกวางได้รับรางวัลประกวดย่างไก่ระดับประเทศเมื่อปี พ.ศ. 2517 นั่นทำให้ ‘ไก่ย่างเขาสวนกวาง’ กลายเป็นที่รู้จักไปทั่วประเทศ ระยะหลังๆ จึงมีพ่อค้าแม่ค้าที่อยู่ละแวกเขาสวนกวางหันมาย่างไก่ขายกันมากขึ้น โดยยังคงเอกลักษณ์ย่างไก่ทั้งตัว มีการคีบไก่ที่โดดเด่น ห่อไก่ด้วยกระดาษหนังสือพิมพ์ (ภายหลังเปลี่ยนเป็นกระดาษขาว) และคราวนี้เริ่มขายไก่ย่างบนรถโดยสารประจำทางหรือรถทัวร์
.
ต่อมาพ่อค้าแม่ค้าเริ่มทำร้านเป็นของตนเอง ทั้งขายหน้าร้านและขายไก่สดๆ ส่งให้ลูกค้าที่สั่งซื้อ และวิ่งขายตามถนนมิตรภาพทุกวัน ทำให้เกิดเป็นธุรกิจภายในหมู่บ้าน ธุรกิจภายในครัวเรือนในที่สุด อาจจะกล่าวได้ว่าแบรนด์ ‘ไก่ย่างเขาสวนกวาง’ ไม่ได้เป็นของบุคคลใดบุคคลหนึ่งโดยเฉพาะแต่เป็นเพราะชาวบ้านตำบลเขาสวนกวาง จังหวัดขอนแก่น มีความขยันขันแข็ง ร่วมมือร่วมใจกัน ทำให้ไก่ย่างเขาสวนกวางเป็นที่รู้จักแพร่หลายมาจนถึงทุกวันนี้ และทั้งหมดมันก็เริ่มมาจากตำนานกลัวปลากินคนอย่างที่เล่าไปนั่นเอง
.
ที่มา : SAUCEเรื่องราวกินได้