สวัสดีครับ ผมเป็นนักเรียนชายอายุ 15 ปี
ผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร แต่รู้สึกเศร้าตลอดเวลา เหมือนความเศร้ามันอยู่กับผมทุกวัน ไม่ว่าจะตื่นนอน กินข้าว ไปโรงเรียน หรือก่อนนอน มันอยู่ตรงนั้นตลอด
ชีวิตผมภายนอกก็ดูปกติ มีเพื่อนมาคุยบ้าง ไม่มีใครรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ เพราะผมก็ยังยิ้ม ยังตอบ ยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม แต่ข้างในมันเงียบมาก เงียบจนบางครั้งเหมือนตัวเองหายไปจากโลกนี้แล้ว เหลือแค่ร่างที่ใช้ชีวิตไปวันๆ
ผมชอบอยู่คนเดียว ไม่อยากมีเพื่อนใหม่ ไม่อยากมีความรัก ไม่ใช่เพราะเกลียดใคร แต่เพราะรู้สึกว่าไม่มีแรงจะเปิดใจให้ใครอีกแล้ว ทั้งที่จริงๆ ก็ยังเด็ก แต่กลับรู้สึกเหมือนเหนื่อยกับทุกอย่างเร็วเกินไป
บางวันนั่งอยู่เฉยๆ ก็มองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วรู้สึกว่าตัวเองไม่มีอะไรเลย ไม่มีสิ่งที่รออยู่ ไม่มีอะไรที่อยากทำ ไม่มีใครที่อยากเล่าอะไรให้ฟัง เหมือนทุกวันแค่ผ่านไป แล้วผมก็ผ่านไปพร้อมมัน
บางครั้งผมก็ร้องไห้คนเดียว ทั้งที่ไม่มีเรื่องเศร้าเกิดขึ้น ไม่มีอะไรสะเทือนใจเป็นพิเศษ แต่เหมือนมันอยากร้องออกมาเอง อยู่ดีๆ น้ำตาก็ไหล ทั้งที่ผมเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าร้องเพราะอะไร
สิ่งที่แย่ที่สุดคือผมเริ่มชินกับความเศร้านี้แล้ว ชินจนบางทีคิดว่า ถ้าวันไหนไม่เศร้า มันคงแปลกมากกว่า เหมือนความเศร้ากลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวเองไปแล้ว
บางครั้งผมก็อยากรู้ ว่าถ้าวันหนึ่งผมหายไปจากชีวิตใครสักคน มันจะต่างจากเดิมไหม หรือจริงๆ แล้ว การมีอยู่ของผม ก็ไม่ได้สำคัญกับอะไรเลย
ผมจำไม่ได้แล้ว ว่าครั้งสุดท้ายที่มีความสุขจริงๆ คือเมื่อไหร่
ผมอยากรู้ว่ามีวิธีแก้ไหมครับ หรือมันจะเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ คนที่เคยรู้สึกแบบนี้ ผ่านมันมายังไงบ้าง ทำยังไงถึงกลับมารู้สึกปกติได้อีก
ทำไมผมถึงเศร้าตลอดเวลากันนะ มีใครเป็นบ้างครับ แล้วผ่านมันมาได้ยังไง🫠
ผมไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร แต่รู้สึกเศร้าตลอดเวลา เหมือนความเศร้ามันอยู่กับผมทุกวัน ไม่ว่าจะตื่นนอน กินข้าว ไปโรงเรียน หรือก่อนนอน มันอยู่ตรงนั้นตลอด
ชีวิตผมภายนอกก็ดูปกติ มีเพื่อนมาคุยบ้าง ไม่มีใครรู้ว่าผมคิดอะไรอยู่ เพราะผมก็ยังยิ้ม ยังตอบ ยังใช้ชีวิตเหมือนเดิม แต่ข้างในมันเงียบมาก เงียบจนบางครั้งเหมือนตัวเองหายไปจากโลกนี้แล้ว เหลือแค่ร่างที่ใช้ชีวิตไปวันๆ
ผมชอบอยู่คนเดียว ไม่อยากมีเพื่อนใหม่ ไม่อยากมีความรัก ไม่ใช่เพราะเกลียดใคร แต่เพราะรู้สึกว่าไม่มีแรงจะเปิดใจให้ใครอีกแล้ว ทั้งที่จริงๆ ก็ยังเด็ก แต่กลับรู้สึกเหมือนเหนื่อยกับทุกอย่างเร็วเกินไป
บางวันนั่งอยู่เฉยๆ ก็มองออกไปนอกหน้าต่าง แล้วรู้สึกว่าตัวเองไม่มีอะไรเลย ไม่มีสิ่งที่รออยู่ ไม่มีอะไรที่อยากทำ ไม่มีใครที่อยากเล่าอะไรให้ฟัง เหมือนทุกวันแค่ผ่านไป แล้วผมก็ผ่านไปพร้อมมัน
บางครั้งผมก็ร้องไห้คนเดียว ทั้งที่ไม่มีเรื่องเศร้าเกิดขึ้น ไม่มีอะไรสะเทือนใจเป็นพิเศษ แต่เหมือนมันอยากร้องออกมาเอง อยู่ดีๆ น้ำตาก็ไหล ทั้งที่ผมเองยังไม่รู้ด้วยซ้ำว่าร้องเพราะอะไร
สิ่งที่แย่ที่สุดคือผมเริ่มชินกับความเศร้านี้แล้ว ชินจนบางทีคิดว่า ถ้าวันไหนไม่เศร้า มันคงแปลกมากกว่า เหมือนความเศร้ากลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวเองไปแล้ว
บางครั้งผมก็อยากรู้ ว่าถ้าวันหนึ่งผมหายไปจากชีวิตใครสักคน มันจะต่างจากเดิมไหม หรือจริงๆ แล้ว การมีอยู่ของผม ก็ไม่ได้สำคัญกับอะไรเลย
ผมจำไม่ได้แล้ว ว่าครั้งสุดท้ายที่มีความสุขจริงๆ คือเมื่อไหร่
ผมอยากรู้ว่ามีวิธีแก้ไหมครับ หรือมันจะเป็นแบบนี้ไปเรื่อยๆ คนที่เคยรู้สึกแบบนี้ ผ่านมันมายังไงบ้าง ทำยังไงถึงกลับมารู้สึกปกติได้อีก