"อาตมามีภาพเล็กๆ
อยู่ภาพหนึ่งที่อาตมาชอบ เป็นภาพชายชรา
มือถือถ้วยกาแฟ นั่งเหม่อมองออกไปทางหน้าต่าง ดูสวนดอกไม้ที่กำลังมีฝนตกปรอยๆ
ภาพนี้มีชื่อว่า...คอย
ทำให้นึกถึงตัวอาตมาเองตอนเป็นคนแก่
มือถือถ้วยกาแฟ นั่งตรงหน้าต่าง คอยแล้วคอยเล่า เฝ้าดูสายฝน หรือแสงแดด เป็นภาพแห่งความสงบ...
ชีวิตนี้...เหมือนการรอคอยไม่ใช่หรือ ?
คือคอย อยู่...ตลอดเวลา
แต่สังเกตให้ดี เรานั้น...
เพียงแต่คอยเฉยๆ ไม่ประสงค์สิ่งใด แล้วเรา
ก็สนองตอบต่อสิ่งที่เป็นไปในชีวิต
เช่นกาลเวลา การงานที่ต้องทำ การเคลื่อน
ไหว เปลี่ยนแปลงของสิ่งต่างๆ สังคมที่เราอยู่ร่วมด้วย
แต่การสนองตอบที่ว่านี้...
มิใช่มาจากแรงของความโลภ โกรธ หลง หากมาจากสติ และปัญญา
มีใครกี่คนในพวกท่านที่รู้สึกว่ามีภารกิจสำคัญที่ต้องทำ ภาระที่ได้รับมอบหมายจากพระเจ้า มีหลายคนคิดเช่นนี้แล้วรู้สึกว่า ตัวเองนี้สำคัญ
มีใครบ้างไหมที่รู้จักจะอยู่...
ตามที่เป็นจริง ตามธรรมชาติ
รู้ว่าร่างกายนี้...มันเติบโต มันแก่ เจ็บ แล้วมัน
ก็ตาย มันหายใจ และรู้สึกตัวได้ ก็เท่านั้นเอง
เรานั้นสามารถจะฝึกปฏิบัติ
ให้อยู่ในศีล ในธรรม ประพฤติดีประพฤติชอบ ตอบสนองต่อความจำเป็น ของชีวิต...อย่างมีสติสัมปชัญญะ และปัญญา
ไม่มี...ภารกิจสำคัญอย่างใด
ไม่มี...ใครสำคัญเป็นพิเศษ
เราไม่มุ่งหมายที่จะเป็นนักบุญ หรืออวตารลงมาโปรดสัตว์ หรือเป็นพระศรีอารย์
แม้ท่านจะคิด และเชื่อว่าตนเป็นคนสำคัญ หรือไม่ก็ตาม ก็ยังต้องตระหนักอยู่เสมอว่าทัศนะเช่นนั้น...มันเกิดขึ้น แล้ว...จะดับไป
บางคนคิดว่าทัศนะที่ว่านี้...
เป็นปรัชญาที่แห้งแล้งจืดชืด ไม่มีผล เพราะ
ในห้วงลึกของหัวใจนั้น...มีความต้องการที่จะช่วยเพื่อนมนุษย์และสัตว์โลกให้พ้นบาป หรือพ้นทุกข์
แต่เมื่อท่านสังเกตดูแรงบันดาลใจ
อย่างนี้...ในทางธรรม
ท่านจะเห็น ข้อจำกัด และการจบสิ้นของมัน
ภาพลวงตาทั้งหมด จะสลายไป
จะเหลือ แต่...ความบริสุทธิ์แห่งจิต
ที่อาตมากำลังชี้อยู่นี้...
ก็เพื่อจะให้เห็นว่าแรงบันดาลใจ นั้น...
เป็นเพียงประสบการณ์ เท่านั้น
อุดมคติก็เช่นกัน มิใช่จะให้เมินเฉยเสีย
แต่ให้พิจารณาให้รู้ว่า มีอะไรอยู่...ในใจ
ดูว่า...เราหลงไปได้ง่ายๆ อย่างไรหรือไม่
กับอุดมคติอันสูงส่งของเราเอง
และให้ดูว่าการมีอุปทานยึดมั่น
อยู่กับทัศนะเช่นนี้แล้ว...จะมีผลร้ายอย่างไร
นี้แหละ!...
เป็นการพินิจพิจารณาอย่างแท้จริงในธรรม."
................................................................
พระสุเมธาจารย์ (สุเมโธภิกขุ)
เรานั้นสำคัญไฉน Being Nobody
แปลและเรียบเรียงโดย : นายแพทย์ วิเชียร สืบแสง
อ่านดูพระฝรั่งเทศน์เรื่องอะไร
อยู่ภาพหนึ่งที่อาตมาชอบ เป็นภาพชายชรา
มือถือถ้วยกาแฟ นั่งเหม่อมองออกไปทางหน้าต่าง ดูสวนดอกไม้ที่กำลังมีฝนตกปรอยๆ
ภาพนี้มีชื่อว่า...คอย
ทำให้นึกถึงตัวอาตมาเองตอนเป็นคนแก่
มือถือถ้วยกาแฟ นั่งตรงหน้าต่าง คอยแล้วคอยเล่า เฝ้าดูสายฝน หรือแสงแดด เป็นภาพแห่งความสงบ...
ชีวิตนี้...เหมือนการรอคอยไม่ใช่หรือ ?
คือคอย อยู่...ตลอดเวลา
แต่สังเกตให้ดี เรานั้น...
เพียงแต่คอยเฉยๆ ไม่ประสงค์สิ่งใด แล้วเรา
ก็สนองตอบต่อสิ่งที่เป็นไปในชีวิต
เช่นกาลเวลา การงานที่ต้องทำ การเคลื่อน
ไหว เปลี่ยนแปลงของสิ่งต่างๆ สังคมที่เราอยู่ร่วมด้วย
แต่การสนองตอบที่ว่านี้...
มิใช่มาจากแรงของความโลภ โกรธ หลง หากมาจากสติ และปัญญา
มีใครกี่คนในพวกท่านที่รู้สึกว่ามีภารกิจสำคัญที่ต้องทำ ภาระที่ได้รับมอบหมายจากพระเจ้า มีหลายคนคิดเช่นนี้แล้วรู้สึกว่า ตัวเองนี้สำคัญ
มีใครบ้างไหมที่รู้จักจะอยู่...
ตามที่เป็นจริง ตามธรรมชาติ
รู้ว่าร่างกายนี้...มันเติบโต มันแก่ เจ็บ แล้วมัน
ก็ตาย มันหายใจ และรู้สึกตัวได้ ก็เท่านั้นเอง
เรานั้นสามารถจะฝึกปฏิบัติ
ให้อยู่ในศีล ในธรรม ประพฤติดีประพฤติชอบ ตอบสนองต่อความจำเป็น ของชีวิต...อย่างมีสติสัมปชัญญะ และปัญญา
ไม่มี...ภารกิจสำคัญอย่างใด
ไม่มี...ใครสำคัญเป็นพิเศษ
เราไม่มุ่งหมายที่จะเป็นนักบุญ หรืออวตารลงมาโปรดสัตว์ หรือเป็นพระศรีอารย์
แม้ท่านจะคิด และเชื่อว่าตนเป็นคนสำคัญ หรือไม่ก็ตาม ก็ยังต้องตระหนักอยู่เสมอว่าทัศนะเช่นนั้น...มันเกิดขึ้น แล้ว...จะดับไป
บางคนคิดว่าทัศนะที่ว่านี้...
เป็นปรัชญาที่แห้งแล้งจืดชืด ไม่มีผล เพราะ
ในห้วงลึกของหัวใจนั้น...มีความต้องการที่จะช่วยเพื่อนมนุษย์และสัตว์โลกให้พ้นบาป หรือพ้นทุกข์
แต่เมื่อท่านสังเกตดูแรงบันดาลใจ
อย่างนี้...ในทางธรรม
ท่านจะเห็น ข้อจำกัด และการจบสิ้นของมัน
ภาพลวงตาทั้งหมด จะสลายไป
จะเหลือ แต่...ความบริสุทธิ์แห่งจิต
ที่อาตมากำลังชี้อยู่นี้...
ก็เพื่อจะให้เห็นว่าแรงบันดาลใจ นั้น...
เป็นเพียงประสบการณ์ เท่านั้น
อุดมคติก็เช่นกัน มิใช่จะให้เมินเฉยเสีย
แต่ให้พิจารณาให้รู้ว่า มีอะไรอยู่...ในใจ
ดูว่า...เราหลงไปได้ง่ายๆ อย่างไรหรือไม่
กับอุดมคติอันสูงส่งของเราเอง
และให้ดูว่าการมีอุปทานยึดมั่น
อยู่กับทัศนะเช่นนี้แล้ว...จะมีผลร้ายอย่างไร
นี้แหละ!...
เป็นการพินิจพิจารณาอย่างแท้จริงในธรรม."
................................................................
พระสุเมธาจารย์ (สุเมโธภิกขุ)
เรานั้นสำคัญไฉน Being Nobody
แปลและเรียบเรียงโดย : นายแพทย์ วิเชียร สืบแสง