คือเราทำงานซุปเปอร์มาร์เก็ตตั้งแต่เด็ก จนมาเป็นรองผู้จัดการระหว่างนั้นเราก็เรียนปริญญาตรีจนจบเรียนราม ที่บ้านไม่ได้ช่วยเหลืออะไรเลย (แม่ไม่มีเงินส่งเรียน เราเลยได้เรียนกศน) ก็สู้คนเดียวมาตลอด จนเหมือนไม่ได้เลี้ยงไม่ได้ผูกพันมาก เรามาเกิดตอนที่เขาไม่มีเงิน เคยบ่นว่าเป็นภาระบ่อยจากแม่ พอเราทำงานได้เราก็ย้ายมาอยู่ในเมือง ก็ทำงานโลตัสมาตลอดจนเป็นรองผู้จัดการแล้วเราก็ไปสอบได้บรรจุข้าราชการ กระทู้เมื่อกี้เราตั้งถาม เรื่องนึงไม่มีใครเข้าข้างเราแต่เขาก็ไม่รู้เบื้องลึกเบื้องหลัง รู้สึกเหนื่อยขึ้นอีกเมื่อไหร่เราจะจบกับการหน้าที่รับผิดชอบคนที่ไม่ได้เลี้ยงเราไม่รู้จบ บ้านเราก็ผ่อนให้แม่อยู่คนเดียว รถเราก็ซื้อให้แม่รายเดือนอีกเราให้เยอะที่สุดเลยเดี๋ยวไปหาพี่น้อง เพราะเรามีมาก ทำไมคนมีมากต้องให้มากอยากรู้คำถามนี้เหนื่อยๆอยากระบาย ก็ยอมรับว่าครอบครัวไม่ได้สนิทกัน พี่น้องก็บอกมาตั้งแต่เราเรียนจบมหาวิทยาลัยก็หัวสูงทั้งที่ไม่เคยช่วยอะไรเลย ไม่มีความสุข หรือว่าจริงๆแล้วเราอาจจะเป็นคนนิสัยเสียโดยไม่รู้ตัว