สวัสดีครับ ผมอายุ 17 ปี อยากมาขอคำแนะนำเรื่องการจัดการความรู้สึกและการเตรียมตัวรับมือเหตุการณ์ในอนาคตครับ
วันนี้มีเหตุการณ์เกิดขึ้นที่บ้าน คือพี่สาวผมมีปัญหากับแฟนแล้วหนีมาอยู่ที่บ้าน แต่ฝ่ายชายตามมาหาเรื่องและจะมาแย่งลูกกลับไป สถานการณ์ตอนนั้นตึงเครียดมากครับ มีการด่าทอและเผชิญหน้ากันรุนแรง ผู้ใหญ่ในบ้านต้องออกไปช่วยกันขวางและเจรจา
แต่ปัญหาคือตัวผมเองครับ... ผมเป็นคนที่ตัวค่อนข้างใหญ่ และปกติทำงานที่บ้านซึ่งต้องใช้พละกำลังอยู่ตลอด แต่พอถึงเวลาที่พี่สาวเดือดร้อนจริงๆ ผมกลับยืนอึ้ง ทำอะไรไม่ถูก และเลี่ยงออกมาข้างนอกปล่อยให้ปู่กับย่าที่เป็นผู้ใหญ่กว่ามากเข้าไปรับหน้าแทน
สุดท้ายเรื่องก็จบลงที่ฝ่ายชายยอมกลับไปเองและไม่ได้เอาเด็กไป แต่สิ่งที่ยังค้างอยู่ในใจผมคือความรู้สึกผิดครับ ผมรู้สึกว่าตัวเองใจเสาะ ทั้งที่คู่กรณีเขาก็ตัวเล็กกว่าและร่างกายดูไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่ แต่พอเจอสถานการณ์กดดันจริง ใจผมมันกลับไม่กล้าพอที่จะเข้าไปช่วยปกป้องพี่สาว
ที่สำคัญคือ ผมไม่รู้ว่าฝ่ายชายเขาจะย้อนกลับมาหาเรื่องอีกเมื่อไหร่ ทำให้ผมกังวลและไม่อยากให้ตัวเองเป็นเหมือนเดิมอีก
อยากถามพี่ๆ ว่า:
อายุ 17 ร่างกายพร้อม มีแรง แต่พอเจอเรื่องจริงกลับ "ตัวแข็ง" ทำอะไรไม่ถูก เป็นเรื่องที่แย่มั้ยครับ
มีวิธีฝึกจิตใจยังไงให้นิ่งและกล้าตัดสินใจขวางคนในสถานการณ์ที่คนในบ้านทะเลาะกัน?
ถ้าเขากลับมาอีกครั้ง ผมควรเตรียมตัวหรือวางบทบาทตัวเองยังไงให้ช่วยปกป้องคนในบ้านได้จริงๆ?
ผมควรจัดการความรู้สึกผิดที่ยังตำหนิตัวเองไม่หยุดยังไงดีครับ?
ผมอยากเข้มแข็งขึ้นเพื่อเป็นที่พึ่งให้ครอบครัวได้จริงๆ ไม่อยากให้วันข้างหน้าเกิดเหตุการณ์อะไรแล้วเราทำได้แค่ยืนดูเฉยๆ อีก ขอบคุณครับ
อายุ 17 อยากเลิกเป็นคน "ใจเสาะ" ขอวิธีคุมสติตอนคนในบ้านมีเรื่องกันครับ
วันนี้มีเหตุการณ์เกิดขึ้นที่บ้าน คือพี่สาวผมมีปัญหากับแฟนแล้วหนีมาอยู่ที่บ้าน แต่ฝ่ายชายตามมาหาเรื่องและจะมาแย่งลูกกลับไป สถานการณ์ตอนนั้นตึงเครียดมากครับ มีการด่าทอและเผชิญหน้ากันรุนแรง ผู้ใหญ่ในบ้านต้องออกไปช่วยกันขวางและเจรจา
แต่ปัญหาคือตัวผมเองครับ... ผมเป็นคนที่ตัวค่อนข้างใหญ่ และปกติทำงานที่บ้านซึ่งต้องใช้พละกำลังอยู่ตลอด แต่พอถึงเวลาที่พี่สาวเดือดร้อนจริงๆ ผมกลับยืนอึ้ง ทำอะไรไม่ถูก และเลี่ยงออกมาข้างนอกปล่อยให้ปู่กับย่าที่เป็นผู้ใหญ่กว่ามากเข้าไปรับหน้าแทน
สุดท้ายเรื่องก็จบลงที่ฝ่ายชายยอมกลับไปเองและไม่ได้เอาเด็กไป แต่สิ่งที่ยังค้างอยู่ในใจผมคือความรู้สึกผิดครับ ผมรู้สึกว่าตัวเองใจเสาะ ทั้งที่คู่กรณีเขาก็ตัวเล็กกว่าและร่างกายดูไม่ค่อยแข็งแรงเท่าไหร่ แต่พอเจอสถานการณ์กดดันจริง ใจผมมันกลับไม่กล้าพอที่จะเข้าไปช่วยปกป้องพี่สาว
ที่สำคัญคือ ผมไม่รู้ว่าฝ่ายชายเขาจะย้อนกลับมาหาเรื่องอีกเมื่อไหร่ ทำให้ผมกังวลและไม่อยากให้ตัวเองเป็นเหมือนเดิมอีก
อยากถามพี่ๆ ว่า:
อายุ 17 ร่างกายพร้อม มีแรง แต่พอเจอเรื่องจริงกลับ "ตัวแข็ง" ทำอะไรไม่ถูก เป็นเรื่องที่แย่มั้ยครับ
มีวิธีฝึกจิตใจยังไงให้นิ่งและกล้าตัดสินใจขวางคนในสถานการณ์ที่คนในบ้านทะเลาะกัน?
ถ้าเขากลับมาอีกครั้ง ผมควรเตรียมตัวหรือวางบทบาทตัวเองยังไงให้ช่วยปกป้องคนในบ้านได้จริงๆ?
ผมควรจัดการความรู้สึกผิดที่ยังตำหนิตัวเองไม่หยุดยังไงดีครับ?
ผมอยากเข้มแข็งขึ้นเพื่อเป็นที่พึ่งให้ครอบครัวได้จริงๆ ไม่อยากให้วันข้างหน้าเกิดเหตุการณ์อะไรแล้วเราทำได้แค่ยืนดูเฉยๆ อีก ขอบคุณครับ