มีเรื่องอยากปรึกษาทุกคนค่ะ พ่อแม่หนูมีลูก 3 คน หนูเป็นคนกลาง ที่ตอนนี้ทำงานอยู่ใกล้พ่อแม่ที่สุด พ่อแม่ทำอาชีพค้าขายเลี้ยงพวกหนู 3 คนเเบบชนิดที่ว่าไม่มีเงินเก็บเลย ไม่คิดจะเก็บด้วย(เพราะไม่พอ กู้หนี้ยืมสินหมุนเวียนตลอด) เเละหวังให้ลูกๆเลี้ยงเมื่อมีรายได้ ตอนหนูเรียนมหาลัยเขาจะพูดตลอด คาดหวังว่าเราดูเเลเขา

           จนหนูทำงานปีเเรกๆไม่เข้าใจ เงินเดือนออก ส่งให้ครอบครัว 5-6 พัน/เดือน(เงินเดือนเรา 2หมื่นค่ะ) จนกระทั่งหนูเจอวิกฤติที่ทำงานไม่จ่ายเงินเดือน ตอนนั้นรู้เลยว่า ถ้าคนเราไม่มีเงินเก็บไว้สำหรับตัวเอง เวลาเกิดปัญหา ไม่มีใครช่วยเราได้เลย เลยย้ายงานไปที่ใหม่ หนูแทบไม่ให้พวกเขาเลย เพราะเขาอายุ50กว่าทั้งคู่ คนรอบตัวที่ทำงานหนู 60-70 เขายังทำงานกันอยู่เลย

           พอหนูไม่ให้หรือให้ตามเทศกาลเท่านั้น เขาจะเริ่มพูดว่า “ขายของไม่ได้เลย อยากเป็นชาวเกาะเเล้วเนี้ย อยากเกาะลูก เศรษฐกิจแย่ ไม่เหมือนตอนเขาส่งเราเรียน” เขาพูดเกือบทุกครั้งที่โทรศัพท์คุยกัน จนหนูรู้สึกว่า......เขาเลี้ยงหนูมาเพื่อเป็นเครื่องมือหลังเกษียรหรอ พี่หนูมีครอบครัว(เขาไม่ยุ่ง) น้องสาวหนูก็ไปทำงานไกลบ้าน(เรียนจบคณะที่เงินเดือนเริ่มต้นไม่เยอะ)

           ชีวิตหนูตั้งเเต่ 8 ขวบจนถึงตอนนี้เเทบไม่เคยไปไหนไกลจากจังหวัดตัวเองเลยค่ะ (พ่อแม่หนูไปบ่อยก่อนที่หนูจะเกิดจนถึงเรา 8 ขวบ) หนูอยากใช้ชีวิตออกไปเที่ยว Reset ความคิดใหม่ๆบ้าง เกิดมาทั้งทีก็อยากออกไปเจอว่าประเทศของเราสวยงามแค่ไหน ไม่อยากอยู่เเค่จังหวัดเล็กๆนี้ตลอด

           เมื่อต้นปีตั้งใจว่าจะไปเที่ยวทะเลสวยๆสักครั้ง (เป็นทะเลสวยๆครั้งเเรกในชีวิต) เลยบอกพ่อแม่ว่า อยากไปด้วยช่วยกันเก็บนะ หนูออกคนเดียวไม่ไหว เขาก็อืมๆ พอถึงเวลาเขายังไม่เริ่มเก็บเลยค่ะ เขาบอกว่าให้เราเก็บเลย ค่ารถ ค่าที่พัก ค่าอาหาร คำนวนออกมาว่าเท่าไหร่ ให้หนูเก็บเลย (หนูก็งง คือใจหนูอยากให้พ่อแม่ไปด้วย เเต่บางอย่างควรช่วยกันออกบ้าง หนูค่าพี่พักและค่ากิน เขาค่าน้ำมันแบบนี้) พอหนูบอกว่างั้นหนูไปคนเดียวนะ หนูจ่ายของตัวเองไหว มันไม่เเพงมาก (เขาก็อี๊ด อ๊อด เหมือนรั้งให้ไปพร้อมกัน เขาอยากไปด้วย จนถึงกลางปีหนูก็ยังไม่ได้ไป)
          ชีวิตหนูตอนนี้แค่ยกหูคุยกับเขามีเเต่เรื่องเงินๆทองๆไปหมด จนหนูรู้สึกเบื่อกับชีวิตนี้ค่ะ หนูเป็นคนไม่มีหนี้สินอะไรนอกว่า กยศ. 3 แสนกว่าบาท ตอนนี้เหลือ 2 เเสน 2 ชีวิตเรามันถูกเลี้ยงมาเพื่อเป็นเครื่องมือหลังเกษียณจริงๆหรอคะ หนูอยากใช้ชีวิตเหมือนคนอื่นบ้าง โดยที่ไม่ถูกรั้งไว้ (หนูค่อนข้างเป็นเด็กเชื่อฟัง เถียงบ้างเเต่ก็ทำตามทุกอย่าง) หนูกำลังรู้สึกเหนื่อยกับการเป็นลูกที่ดีค่ะ

          ตอนนี้ภาระหลายๆอย่างของบ้าน หนูก็ขอเอามารับผิดชอบส่งเอง บ้าน อินเตอร์เน็ต ค่าดูเเลสัตว์เลี้ยง 2 ชีวิตในบ้าน ซ่อมเเซมบ้าน ของใช้อะไรพังหนูก็ซื้อใหม่เข้าบ้านให้ ค่าขนมพ่อแม่เล็กน้อย พวกนี้หนูว่าก็ค่อนข้างสมควรเเล้วเท่าที่หนูดูเเลไหว

         ตัวหนูเกิดกลางปี ซึ่งเป็นช่วยที่พ่อแม่ขายของไม่ได้มากที่สุด หนูไม่เคยมีเค้กให้เป่าจากที่บ้าน ไม่เคยมีของขวัญ พี่กับน้อยเกิดช่วงเดือนที่พ่อแม่ขายของดี จะมีเค้กเเละอาหาามื้อพิเศษทุกปี หนูก็ไม่เคยน้อยใจ เพราะได้จากเพื่อนๆที่รร.ทุกปี จนหนูทำงาน วันเกิดท่าทั้ง 2 หนูก็ส่งข้อความอวยพร แต่เขาถามหาของขวัญเเละมื้อพิเศษจากหนู หนูเลยซื้อประกันอุบัติเหตุให้ เนื่องจากต้นปีเเม่หกล้มกระดูกหัก เขาก็ทวงอาหารมื้อพิเศษเเทน

อยากให้พี่ๆน้าๆป้าๆช่วยสอนเเละเเนะนำหนูหน่อยค่ะ

1. หนูควรทำยังไงให้เราค่อยๆถอยออกมาจากภาระพวกนี้ก่อน ให้เขาช่วยเหลือและดูเเลตัวเองบ้าง ตอนนี้เขาพึ่งหนูค่อนข้างเยอะ พี่หรือน้องมีปัญหาการเงิน ก็ยกหูโทรมาขอให้บัตรเครดิตหนู( เพราะพี่ติดบูโรหลายใบเเล้วค่ะ)  บัตรหนูก็วงเงินเเค่ 3 หมื่นค่ะ หนูใช้ทั้งเดือนจ่ายสิ้นเดือนไม่ได้มีภาระผ่อนอะไรยาวๆค่ะ

2. หนูอยากออกไปเที่ยวเเละใช้ชีวิตของตัวเองโดยที่ไม่รู้สึกผิด ที่ทิ้งพวกท่านไว้ข้างหลังโดยที่ไม่พาไปด้วยค่ะ (หนูไม่พร้อมจ่ายเยอะขนาดนั้น) ไปคนเดียวหนูนั่งรถโดยทัวน์ไป แต่ถ้าพวกท่านไปด้วยเอารถไปค่าน้ำมันไปกลับ 5-6 พัน( อยู่ภาคเหนือค่ะ) ไหนจะค่าที่พักคืนละ 3-4 พันอีก (ตั้งใจจะไปทะเลที่น้ำใสค่ะ)

3. หนูอยากเป็นคนที่คิดเเละตัดสินใจเองบ้าง พวกท่านเหมือนเข็มทิศที่ชี้ทางที่คิดว่าดีที่สุด เเต่สำหรับหนูไม่ได้ดีเลยค่ะ มันมีสิ่งที่หนูทำแล้วมีความสุขมากกว่านี้ อยากตื่นมาใช้ชีวิตมากกว่านี้ หนูควรจะต้องทำยังไงให้ตัวเองค่อยๆห่างออกมาจากความเป็นห่วงนี้ดีคะ ตอนนี้ไม่ว่าจะพูดอะไรทำอะไร เขาจะบอกทุก

ปล.ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่านเเละชี้เเนะล่วงหน้านะคะ 🙏🏻