ผมกับแฟนคบกันได้2ปีผมกับแฟนนอายุเท่ากัน20ปีผมอยู่ศรีสะเกษ แฟนอยู่ชลบุรีเธอไม่เคยไปหาผมผมไปหาเธอตลอด5ครั้งโดนพ่อแม่ห้ามหลายครั้งแต่ผมก็เต็มใจที่จะไปหาเธอ ผมบอกเธอจะบวชเธอบอก

ว่าถ้ามีรถแห่เธอจะไปแต่ถ้าไม่มีเธอคงไม่ได้ไปฟิวเหมือนพูดเล่น(ช่วงที่ผมจะบวชคือเธอว่างปิดเทอม)ผมก็ถามเธอจริงจังจะมาไหมงานบวชผมมีครบทุกอย่าง

เธอบอกว่าคงไม่ไปเพราะไม่อยากไปพ่อแม่ไม่ให้ไปไม่พร้อมที่จะไปเจอครอบครัวทั้งๆที่ผมคุยกับแม่เธอแล้วหลังบวชเสร็จจะไปหาผมเลยถามแม่เธอแม่เธอบอกว่าไม่อยากให้ไปเพราะมันไกล(แต่ผมไม่รู้นะเขาพูดยังไงกับแม่)รู้สึกว่าเธอไม่ให้ความสำคัญผมเลยผมไปหาเธอตลอดโดนพ่อแม่ด่าเเรงผมไม่ว่างเเค่ไหนก็เลือกที่จะไปหาเธองานบวชมันมีแค่ครั้งเดียวในชีวิต(ผมคาดหวังมากไป)

เราสองคนทะเลาะกันเรื่องเดิมๆเกือบจะเลิกกัน(เหมือนมันเป็นปมในใจผมไปแล้วร้องไห้น้อยใจตลอดนึกถึงเรื่องนี้เวลาเห็นคนอื่นแฟนมางานบวชมันรู้สึกแทงใจไม่ชอบไปทันที ) ผมให้ความสำคัญเธอทุกอย่างทุกเรื่องแต่เธอกับไม่ให้ความสำคัญผมพิจารณาหลายรอบแล้วใจหนึ่งก็อยากอยู่ต่อแต่อีกใจอยากปล่อยเธอไปเพราะไม่อยากให้เธอเจ็บกับคำพูดของผมอยากปล่อยเธอไป

ผมควรทำยังไงต่อบอกความรู้สึกตรงๆไปเลยไหมขอความคิดเห็นหน่อยครับ