ช่วงวันที่15สิงหาคม68ตอนนั้นผมอายุ15ที่โรงเรียนของผมจัดงานวันวิทเเล้วคือวันนั้นจัดงานเสร็จผมก็กลับบ้านพอถึงบ้านก็ประมาณ6โมงเย็นเเล้วผมก็ว่าจะออกไปหาอะไรกินปกติผมเป็นคนขับรถเร็วออกไปทางเด็กเเว้นเลยละเเต่วันนั้นผมไม่ได้ขับเร็วผมขับอยู่ประมาณ60ผมขัถออกมายังไม่ถึงกิโมเมตร ​มีรถกระบะขับสวนมาเเล้วก็มีรถมอไซค์ขับมาด้วยความเร็วเเล้วก็เเซงรถกระบะขึ้นมาเเล้วมาชนผม  ผมภาพตัดจำอะไรไม่ได้คนที่อยู่ในเหตุการณ์คือรถกระบะบอกผมที่หลัง ทางผมขาข้างขวาขาดเเขนขวาเกือบขาดหามเลือดไม่ได้จนในที่สุดก็ต้องตัด ส่วนทางนั้นเส้นเอ็นที่เขาขาดอย่างเดียวซึ่งรถกระบะบอกว่ารถของทางนั้นกำลังจะชนเค้ากระโดดออกจากรถเลยไม่เป็นอะไร ผมโดนส่งตัวไปโรงบาลในเมืองถึงก็เวลาประมาณเที่ยงคืนผมนอนไม่รู้สึกตัวอยู่3วันพี่พยาบาลดูเเลผมดีมากผมรักษาตัวอยู่ประมาณ1เดือนเเฟนผมที่เรียนอยู่ที่เดียวกันถึงมึโอกาสมาเยียมกับเเม่ของเเฟนผมซึ่งตอนเเรกเเม่ไม่รู้ว่าผมเป็นเเฟนกันผมเคยไปบ้านเเฟนอยู่ไม่กี่ครั้ง เเละผมก็รักษาตัวอยู่ประมาณ2เดือนผมก็ออกโรงพยาบาลได้ผมก็กลับไปอยู่บ้านผมก็เวียนไปโรงเรียนอยู่หลายครั้งจนผมได้ขาเทียมผมก็ไปโรงเรียงตอนได้บ่อยขึ้นซึ่งเมี่อ13กุมพาที่ผ่านมาผมกับเเฟนก็เลิกกันด้วยดีนั้นเเละเเละอีกไม่กี่วันต่อมาผมก็ไปโรงเรียนเพื่อนผมก็มาบอกผมว่าตั้งเเต่ผมรถชนเค้าก็สนิดกับเพิ่อนผู้ชายคนนึงในห้องผมก็ไม่เเปลกใจเท่าไหร่เพราะเค้าสนิดกันตั้งเเต่ผมยังอยู่เเต่ผมก็ไม่ชอบไอคนนั้นอยู่ดี  เเละถึงวันที่ผมต้องไปหาตำรวจผมก็ได้เจอคนชนเป็นครั้งเเรกตำรวจถามเหตุการณ์กับผมผมก็บอกไปตรงว่าผมจำอะไรไม่ได้ เเละก็ไปถามคนชนต่อเึ้าก็บอกว่าจำไม่ได้ทั้งที่ตอนเเรกที่เค้ามาให้ปากคำเค้าเล่าได้เเล้วเเม่ของคนชนเค้าก็บอกกับผมว่าลูเค้าเส้นเอ็นขาดทำงานไม่ได้เเต่เค้าก็บอกว่าเคยเห็นผมทำงานอยู่ร้านน้ำเเข็งที่ผมเคยทำผมก็ต้องทำงานเหมือนกันไมคับ ​สรุปวันนั้นผมก็ไม่ได้อะไรเลยผมอยากได้รถผมคือผมรักรถของผมอาจจะดูเอาเเต่ใจไปหน่อย หลังจากนั้นผมก็ไม่ได้ข่าวจากตำรวจอีกเลยหลังจากนั้นผมก็ใช้ชีวิตเหมือนปกติซึ่งก็มีสิ่งที่ผมได้อยู่คือผมทำไฟเเต่งledรถมอไซค์กับทำตู้ลำโพงบลูธูรได้ซึ่งอยู่มาวันนึงผมก็มีความรู้สึงคิดถึวเเฟนเก่าผมผมก็ไม่รู้คนไทยเป็นไรกับเเฟนเก่าผมก็มีความคิดว่าจะไปขอคืนดีเเต่ก็โดนเมินตามสเตปคับจนถึงวันนี้ผมก็ยังคิดถึงเค้าไม่รู้ทำไมถึงยึดติดหรือเป็นเพราะผมเป็นคนพิการตอนเเรกก็เหมือนจะทำใจได้555คิดยังไงบ้างคับกับชีวิตของเด็กผู้ชายคนหนึ่งที่ต้องใช้ชีวิตด้วยตัวเองมาตลอดเเล้วยังต้องมาพิการอย่างงี่อีกน่าขำเนอะคับชีวิตผมเเม่ก็ไม่สนใจอยู่กับน้าเเละก็ยายกับน้องชายอีกหนึ่งคนเเต่ผมกับน้องชายคนนี้คนละพ่อกันเเต่ผมก็ยังรักจริงๆผมมีพี่น้องอยู่3คนน้อง2คนเล็กผมไม่ถูกกับพ่อของ2คนนั้นผมเลยไม่สนิดด้วยเเม่จะชอบด่าน้องชายคนรองผมเพราะน้องชายผมเป็นคนค่อนข้างขี้เกี้ยจผมก็พยายามสอนน้องผมอยู่เเต่เเม่ก็จะด่าอยู่ทุกวันเเละก็ยังลำเอียงอีกผมอยากจะพาน้องชายหนีไปจากบ้านหลังนี้เเต่ในตอนนี้ผมไม่มีทางทำได้เเต่ก็ดีที่น้าของผมซับพอร์ตผมกับน้องชายอยู่เเค่นี้ผมก็ดีใจเเล้วคับใครอ่านจบก็ขอบคุณที่รับฟังผมจนจบทั้งที่เขียนก็ไม่รู้เรื่องคิดยังไงผมขอความคิดเห็นหน่อยนะคับ