- ทุกคืนหลังเที่ยงคืน
- เมื่อเมืองทั้งเมืองหลับใหล
- จะมีเสียงหนึ่งลอยมาตามสายลม
- เบา… แผ่ว… คล้ายลมหายใจที่
- กำลังคิดถึงใครบางคน
- มันไม่ใช่เสียงร้องเพลงเต็มท่อน
- ไม่มีถ้อยคำชัดเจน
- มีเพียงเสียง “ฮัม…”
- ทอดยาวเหมือนเส้นด้ายสีเงินในความมืด
- ครั้งแรกที่ผมได้ยิน
- ผมคิดว่ามันเป็นเพียงเสียงลมลอดหน้าต่าง
- แต่คืนต่อมา เสียงนั้นกลับมาอีก
- อ่อนโยนกว่าเดิม ใกล้กว่าเดิม
- มันไม่ได้น่ากลัว
- กลับทำให้หัวใจอุ่นขึ้นอย่างประหลาด
- เหมือนมีใครบางคนกำลังนั่งอยู่ข้าง ๆ
- ฮัมเพลงกล่อมโลกที่เหนื่อยล้าให้หลับสบาย
- ผมพยายามตามหาเจ้าของเสียง
- เปิดประตู ก้าวลงบันได
- ยืนฟังอยู่กลางลานบ้านที่มีแสงจันทร์สีซีด
- เสียงนั้นลอยวนรอบตัว
- แต่ไม่มีเงาใดให้เห็น
- มีเพียงกลิ่นดอกไม้จาง ๆ
- และความรู้สึกว่ากำลังถูกเฝ้ามองอย่างอ่อนโยน
- คืนหนึ่ง ผมลองฮัมตอบกลับไป เบา ๆ สั่น ๆ
- เหมือนคนกำลังเรียนรู้ภาษาที่ไม่เคยรู้จัก
- และเสียงของเธอ… หยุดไปชั่วครู่
- ก่อนจะฮัมกลับมาอีกครั้ง
- ประสานกับเสียงของผม
- สองทำนองที่ไม่รู้จักชื่อกัน
- แต่กลับเข้ากันได้อย่างพอดี
- ตั้งแต่นั้นมาเสียงฮัม
- ของผู้หญิงปริศนาก็ไม่เคยหายไป
- มันกลายเป็นบทเพลงไร้ถ้อยคำ ที่บอกผมทุกคืนว่า
“เธอไม่ได้อยู่คนเดียว”
- แม้ผมจะยังไม่เคยเห็นใบหน้าของเธอ
- แต่บางที… บางเสียง
- ก็ไม่จำเป็นต้องมีตัวตนให้มองเห็น
- เพียงได้ยิน ก็เพียงพอแล้ว

(ขอบคุณที่อ่านจนจบนะค้าบ)