อายุ32 เพิ่งเริ่มต้น แต่ไฟในตัวเหมือนจะมอดไหม้ นี่สินะช่วงชีวิตคนเรา

เคยเห็นคนที่รู้จักเฉยๆหมดไฟ ก็งงและสงสัย มาวันนี้จึงเข้าว่า32นี่สินะ ที่ไฟในตัวเรากำลังจะดับ ยิ่งเจอเศรษฐกิจของนักท่องเที่ยวไม่เข้ามาในภูเก็ต พนักงานโรงแรมเช่นเราก็ต้องลำบาก เพราะเซอวิสลดลง ค่าครองชีฟยังเดิม ใครบ้างไม่เครียด ยิ่งมาเจอกับระบบการทำงานที่เปลี่ยนไปเปลี่ยนมาไม่หยุดหย่อย ก็ยิ่งเบื่อไม่อยากไปต่อแต่ก็ยังไม่เจอที่ๆให้เงินเดือนที่สูงพอจะออกไป บางคนบอกลองไปดู แต่สำหรับคนมีหนี้ ค่าใช้จ่ายเยอะก็ต้องอดทนเพื่อเจอที่ๆที่ให้ค่าวิชาชีพเราได้มากกว่า วันนั่นแหละคงใช่วันของเรา พยายามหางานเสริมหลังเลิกงานเพื่อให้ตัวเองได้มีเงินเข้ามากขึ้น แต่ก็ยังเบื่อและไม่สนุกละ อยากทำนุ่นทำนี่แต่ติดที่ใจกลัว กลัว ไม่ได้ทำไรเพิ่มสักที ยังเป็นลูกจ้างเขา เหอะชีวิต