เรามีปัญหาเรื่องลูกสาวตอนนี้เขาอายุ7ขวบแล้ว
คือบ้านแฟนเราอยู่กรุงเทพ ในบ้านอยู่กันหลายคน โดยในบ้านจะมีพ่อแม่แฟน น้าแฟน2คน(ไม่มีลูก) พี่แฟน แฟนและเรา รวมกัน7คน ส่วนลูกเราให้แม่เลี้ยงที่ต่างจังหวัด สาเหตุที่เราให้แม่เลี้ยงเพราะตอนเด็กๆทุกคนทำงานหมดเลยให้แม่เลี้ยงให้เพราะแม่เป็นแม่บ้านคนเดียว แต่เขาก็อยู่กันสองคน ตอนเด็กๆเวลาลูกมากรุงเทพก็คือแม่มาด้วย แต่จะเช่าห้องให้แม่อยู่ข้างนอกเพราะเขาอึดอัดไม่ชอบคนเยอะก็คือจะให้ลูกมาอยู่บ้านแฟนเวลามีคนเลี้ยงให้หรือหยุดเสาร์อาทิตย์ ลูกเราเขาเป็นเด็กคนเดียวในบ้านเลยเป็นที่รักกันหมดทุกคนตามใจแบบเต็มร้อย
พอเขาอายุเริ่มรู้เรื่องเวลามากรุงเทพก็จะไปรับเฉพาะเวลาปิดเทอม คือตอนนี้แม่แฟนและน้าแฟนเขาไม่ได้ทำงานแล้ว เกษียณก่อนกำหนด ก็จะว่างอยู่บ้านตลอด แต่เราไม่อยากเอาลูกมาเรียนที่กรุงเทพ สาเหตุเลยคือทุกคนตามใจลูกเราเกินไปแบบเกินไปจริงๆ คือเขาไม่สนใจว่าเด็กจะต้องไม่ดูโทรศัพท์จนเกินไปพาไปทำกิจกรรมบ้าง แต่เวลาที่เรามาทำงานอยู่กับกับย่าๆจะตามใจเขาทุกอย่างเปิดแอร์ให้ตลอดให้แท็บเลตเล่นเกมส์ทั้งวัน ไม่บังคับหลานอาบน้ำกินข้าวกินขนม จนเราต้องไลน์บอกแฟนให้ถามทุกวันว่าอาบน้ำรึยัง กินข้าวกับอะไร
เวลาเขานอนเขาจะไปนอนห้องน้าเพราะห้องน้ามีแอร์ห้องเราไม่มี เขาชอบห้องเย็นๆลูกเราเอาแต่ใจเพราะมีคนตามใจ เราคอยดุ แต่ก็จะมีคนให้ท้ายตลอด(แต่ไม่ได้ให้ท้ายตอนเราดุ จะหลังจากเราหยุดดุแล้ว) เราจะบังคับเขานอนไม่เกิน3-4ทุ่มเขาก็รับปากแล้วเข้าห้องไป เราแอบไปส่องดูสรุปย่าเอาโทรศัพท์ให้หลานดูคนละเครื่องแล้วไม่ยอมนอน ซึ่งเราก็ว่าอะไรไม่ได้เพราะเราไปแอบดู เขางอลคนนั้นก็จะไปหาอีกคน คือทุกคนตามใจจนลูกเราเอาแต่ใจแบบสุดๆ เราเลยไม่อยากให้เขามาอยู่ด้วยที่กรุงเทพ เพราะเราบอกคนที่บ้านแฟนไม่ได้ บอกผ่านแฟนไป2วัน วันที่3ก็เป็นอีกสรุปเราเหนื่อยมาก เราเลยให้ลูกอยู่กับยายที่ต่างจังหวัดดีกว่า อย่างน้อยเราบอกแม่เราได้ เราดุเขาได้เต็มที่ แต่ประเด็นคือตอนนี้เขาเริ่มรู้เรื่องกลัวเขาจะน้อยใจว่าทำไมพ่อกับแม่ไม่ให้เขามาอยู่ด้วย เราได้แต่ปลอบใจเขาว่าโรงเรียนเขาอยู่ที่ต่างจังหวัดปิดเทอมค่อยมาใหม่นะ
จริงๆเรารอเขาเขามัธยมในช่วงที่เราห่วงน้อยลงแล้วจึงจะให้ย้ายมาเรียนที่นี่ เราก็เสียใจที่ทำแบบนี้ ในใจคืออยากซื้อบ้านแล้วเอาลูกมาเรียนที่นี่แต่การจะซื้อบ้านมันก็คือเรื่องใหญ่มาก อีกอย่างบ้านที่อยู่ก็ไม่ต้องเช่าอะไร
เราผิดมากไหมที่ทำกับเขาแบบนี้ เรากลับบ้านทุกเทศกาล พยายามกลับไปหาลูกทุกครั้งที่มีกิจกรรมที่โรงเรียนเพื่อไม่ให้เขารู้สึกขาดเหลืออะไร
ห่วงความรู้สึกลูกสาวอายุ7ขวบ
คือบ้านแฟนเราอยู่กรุงเทพ ในบ้านอยู่กันหลายคน โดยในบ้านจะมีพ่อแม่แฟน น้าแฟน2คน(ไม่มีลูก) พี่แฟน แฟนและเรา รวมกัน7คน ส่วนลูกเราให้แม่เลี้ยงที่ต่างจังหวัด สาเหตุที่เราให้แม่เลี้ยงเพราะตอนเด็กๆทุกคนทำงานหมดเลยให้แม่เลี้ยงให้เพราะแม่เป็นแม่บ้านคนเดียว แต่เขาก็อยู่กันสองคน ตอนเด็กๆเวลาลูกมากรุงเทพก็คือแม่มาด้วย แต่จะเช่าห้องให้แม่อยู่ข้างนอกเพราะเขาอึดอัดไม่ชอบคนเยอะก็คือจะให้ลูกมาอยู่บ้านแฟนเวลามีคนเลี้ยงให้หรือหยุดเสาร์อาทิตย์ ลูกเราเขาเป็นเด็กคนเดียวในบ้านเลยเป็นที่รักกันหมดทุกคนตามใจแบบเต็มร้อย
พอเขาอายุเริ่มรู้เรื่องเวลามากรุงเทพก็จะไปรับเฉพาะเวลาปิดเทอม คือตอนนี้แม่แฟนและน้าแฟนเขาไม่ได้ทำงานแล้ว เกษียณก่อนกำหนด ก็จะว่างอยู่บ้านตลอด แต่เราไม่อยากเอาลูกมาเรียนที่กรุงเทพ สาเหตุเลยคือทุกคนตามใจลูกเราเกินไปแบบเกินไปจริงๆ คือเขาไม่สนใจว่าเด็กจะต้องไม่ดูโทรศัพท์จนเกินไปพาไปทำกิจกรรมบ้าง แต่เวลาที่เรามาทำงานอยู่กับกับย่าๆจะตามใจเขาทุกอย่างเปิดแอร์ให้ตลอดให้แท็บเลตเล่นเกมส์ทั้งวัน ไม่บังคับหลานอาบน้ำกินข้าวกินขนม จนเราต้องไลน์บอกแฟนให้ถามทุกวันว่าอาบน้ำรึยัง กินข้าวกับอะไร
เวลาเขานอนเขาจะไปนอนห้องน้าเพราะห้องน้ามีแอร์ห้องเราไม่มี เขาชอบห้องเย็นๆลูกเราเอาแต่ใจเพราะมีคนตามใจ เราคอยดุ แต่ก็จะมีคนให้ท้ายตลอด(แต่ไม่ได้ให้ท้ายตอนเราดุ จะหลังจากเราหยุดดุแล้ว) เราจะบังคับเขานอนไม่เกิน3-4ทุ่มเขาก็รับปากแล้วเข้าห้องไป เราแอบไปส่องดูสรุปย่าเอาโทรศัพท์ให้หลานดูคนละเครื่องแล้วไม่ยอมนอน ซึ่งเราก็ว่าอะไรไม่ได้เพราะเราไปแอบดู เขางอลคนนั้นก็จะไปหาอีกคน คือทุกคนตามใจจนลูกเราเอาแต่ใจแบบสุดๆ เราเลยไม่อยากให้เขามาอยู่ด้วยที่กรุงเทพ เพราะเราบอกคนที่บ้านแฟนไม่ได้ บอกผ่านแฟนไป2วัน วันที่3ก็เป็นอีกสรุปเราเหนื่อยมาก เราเลยให้ลูกอยู่กับยายที่ต่างจังหวัดดีกว่า อย่างน้อยเราบอกแม่เราได้ เราดุเขาได้เต็มที่ แต่ประเด็นคือตอนนี้เขาเริ่มรู้เรื่องกลัวเขาจะน้อยใจว่าทำไมพ่อกับแม่ไม่ให้เขามาอยู่ด้วย เราได้แต่ปลอบใจเขาว่าโรงเรียนเขาอยู่ที่ต่างจังหวัดปิดเทอมค่อยมาใหม่นะ
จริงๆเรารอเขาเขามัธยมในช่วงที่เราห่วงน้อยลงแล้วจึงจะให้ย้ายมาเรียนที่นี่ เราก็เสียใจที่ทำแบบนี้ ในใจคืออยากซื้อบ้านแล้วเอาลูกมาเรียนที่นี่แต่การจะซื้อบ้านมันก็คือเรื่องใหญ่มาก อีกอย่างบ้านที่อยู่ก็ไม่ต้องเช่าอะไร
เราผิดมากไหมที่ทำกับเขาแบบนี้ เรากลับบ้านทุกเทศกาล พยายามกลับไปหาลูกทุกครั้งที่มีกิจกรรมที่โรงเรียนเพื่อไม่ให้เขารู้สึกขาดเหลืออะไร