ทำไมความรู้สึกของกลางวันและกลางคืนมันไม่เหมือนกันเลยโดยสิ้นเชิง

ทำไมความรู้สึกของกลางวันและกลางคืนมันไม่เหมือนกันเลยโดยสิ้นเชิง เหมือนคนกลางวันจะเป็นอีกคนและกลางคืนก็เป็นอีกคน ทำไม?
เอาจริงๆเราก็ชอบกลางวันนนะได้เจอผู้คนได้คุยกับผู้คน แต่ก็ชอบกลางคืนเช่นกันได้อยู่กับตัวเองได้ทำโน่นทำนี่แบบไม่มีใครกวน แต่ก็มีบางวันที่รู้สึกว้าเหว่ในตอนกลางคืนว่าเราอยู่ถึงตอนนี้ทำไมเราจะอยู่ถึงเช้าทุกวันเลยหรอ เราทำแบบนี้ไปเพื่ออะไร แต่ในบางวันก็โครตรู้สึกดีแปลกๆ คำถามคือทำไม?