พี่ๆน้าๆพันทิป ช่วยหนูส่งเรื่องนี้ให้ถึงครูของหนูได้ไหมคะ

กระทู้สนทนา

เรื่องนี้คือเรื่องจริงทั้งหมด
10/5/26 20:50

ตอนเด็กกว่านี้หนูเคยมีปมค่ะ เป็นตอนที่หนูโดนรุ่นพี่หยิกแขนหยิกขา ในรถรับส่งโรงเรียน
      รุ่นพี่ห้ามหนูส่งเสียง ให้หนูนั่งอยู่เบาะหลังรถ
ปกติบ้านหนูใกล้กว่าบ้านคนอื่น เขาจะต้องส่งหนูก่อน แต่ทีนี้หนูโดนพี่เขาจับนั่งหลังรถ ไม่ให้ส่งเสียงไม่งั้นจะหยิก
      หนูได้กลับคนสุดท้าย เพราะคนขับไม่เห็น
พี่ที่ว่าเป็นกลุ่มใหญ่ๆเลยค่ะ ตอนนั้นเหมือนจะมีพี่ที่เขาเรียนดีมากๆ โดนเพื่อนพี่เขาสั่งให้หยิกหนูด้วย หนูกลับบ้านไปบอกใครก็แล้ว เขาก็ไม่สนใจ จนเป็นแบบนี้ทุกวัน หนูทนไม่ไหวร้องไห้ไปบอกยาย ยายก็บอกคนขับให้
      ทีนี้หนูก็ไม่โดนแกล้งเลยค่ะ

ปีหนูอายุ 14 ปีนี้ หนูจะเล่าอดีตว่าหนูอดทนมาขนาดนี้ได้ไงหนูเกิดปี ค.ศ. 2012
      เริ่มเรื่อง ตอนนั้นหนูอายุ 7 ขวบเองค่ะ
หนูอยู่ชั้น ป.2 หนูเจอครูใจร้ายตอน ป.1-ป.2
      เจอแต่ครูหน้าเดิมๆ หนูเจอครูคนนึงด้วยค่ะ
เธอย้ายมาสอนในโรงเรียนเล็กๆของหนู
      เธอเป็นคนต่างจังหวัด เธอมาสอนไกลบ้าน
หนูไม่สนใจหรอก ว่าเธอจะย้ายมาสอนห้องไหน
      สรุปก็เป็นห้องที่หนูกำลังจะขึ้นชั้น ป.3
ตอนนั้นหนูน่าจะอยู่ ป.2 เทอม 2 หนูก็เห็นครูผ่านๆบ้าง
      ครูตัวเล็กผอมผมสั้น ครูสวยมาก
เอาจริงๆหนูอยากย้ายไปเรียนกับครูไวๆ
      เพราะครูชั้น ป.2 ใจร้าย หรือเป็นเพราะตัวหนู

ชั้น ป.3 ครูคนนี้ใจดีกับเด็กทุกคนจริงๆค่ะ
      สอนเรื่องที่ได้ใช้ประโยชน์ได้จริงๆ ก็ดีนะคะ
ครูมัดผมให้หนูทุกวันด้วยแหละ หนูชอบนะ
      หนูชอบที่ครูสนใจหนูเป็นพิเศษ
ตอนนั้นครูรับสอนเรียนพิเศษด้วย ตอนนั้นมีหนูที่เรียน
      หนูไม่ชอบพูดเลยอายคนอื่น ไม่ชอบเสียงตัวเอง
ใครถามอะไรก็พูดคำตอบคำ
      ไม่ชอบเสียงดัง ครูก็ใจเย็นดีนะที่สอนหนูได้
มีหลายวันที่หนูเดินกลับบ้านค่ะ ครูอาสาไปส่งถึงบ้านตลอด ครูไม่บ่นเลย แต่จะคอยถามตลอดว่ากลับบ้านยังไง
มีคนมารับไหม
หนูได้กินขนมฝีมือครูด้วยค่ะ ครูทำขนมไทย
      หนูจำชื่อไม่ได้ แต่เป็นขนมห่อใบตอง ไม่ได้ว่าครูทำไม่อร่อยนะ หนูไม่ชอบกินแต่แรกอยู่แล้ว หนูได้ถ่ายรูปครูด้วย เราอยู่บนอาคารกันแค่ 2 คน หนูช่วยครูแปะสก็อตเทปเว้นระยะช่วงโควิดด้วย "หนูไม่ชอบออกกล้องเลย"
      ครูสอนปลูกถั่วงอกด้วยนะ หนูปลูกขึ้นด้วย ครูถ่ายรูปเพื่อนทุกคนลงเฟส โชว์ถ้วยถั่วงอก
      แล้วก็วันวาเลนไทน์ หนูจำไม่ค่อยได้เลย ว่าหนูได้แปะสติ๊กเกอร์ให้ครูรึปล่าว ฮาโลวีนก็แต่งหน้าเป็นผีกัน เพื่อนๆที่แต่งเสร็จก็ถ่ายรูปโพสท่าสวยๆกัน ถ่ายรูปรวมกลุ่มด้วย เป็นผีที่น่ารักที่สุด

      จนวันๆนึงก็มาถึง มีช่วงนึงหนูเป็นอะไรไม่รู้
หนูร้องไห้บ่อยมาก รำคาญตัวเองไม่รู้ว่าทำไม
      หนูร้องไห้บ่อยจริงๆค่ะ วันนึงหลายรอบ
หนูเครียดเรื่องอะไรไม่รู้ มันเป็นเองจริงๆค่ะ
      แต่ก่อนที่หนูจะเป็นแบบนี้
มีอยู่ตอนนึงที่เพื่อนเขียนกระดานประมาณว่า ทำไมครู....สนใจแต่หนู ครูก็ออกมาตอบว่าอะไรนี่แหละค่ะ
      หนูไม่ได้ตั้งใจฟัง เพราะได้แต่นึกถึงคำลบๆในหัว หนูเครียดจริงๆค่ะ หนูได้แต่โทษตัวเอง นับตั้งแต่นั้นหนูไม่ได้เรียนพิเศษกับครู
      หนูก้าวร้าวขึ้น หัวรุนแรงง่าย
ควบคุมตัวเองไม่ได้จริงๆ
      คำด่าในหัวมันถาโถมเข้ามาเต็มไปหมด
เก็บนิสัยแย่ๆมาจากคนรอบตัว ทั้งคำหยาบ ทั้งคำโดนดูถูก นิสัยแย่จริงๆค่ะตอนนั้น

ชั้น ป.4 หนูได้ใส่ชุดเนตรนารีครั้งแรก ชุดสวยมากเลย ป.4 เทอม 1 ปกติทุกอย่าง พอเข้า ป.4 เทอม 2 รับแรงกดดันเกินกว่าที่เด็กคนนึงจะรับได้จริงๆค่ะ
เรื่องเกิดขึ้นตอน
      หนูต้องเตรียมของมาทำกับข้าว
ตอนนั้นหนูเตรียมเสื่อปูนั่งมา เตรียมหม้อมา ทัพพีตะหลิว ของหนักมากๆ ที่พี่ๆตกลงกันในกลุ่มให้เตรียมของมา เล่นฐานเสร็จเปลี่ยนชุดเสร็จลงไป จัดที่เตรียมทำกับข้าว
      หนูเหนื่อยมาก โดนแต่พี่ๆเรียกใช้
โดนพี่ๆขึ้นเสียงใส่ โดนด่าด้วยแทนที่จะบอกดีๆ
      หนูจำไม่ได้ว่าอยู่กลุ่มเนตรนารีตอนนั้นมีเพื่อนร่วมชั้นด้วยไหมหรืออาจมีแค่หนูคนเดียวในชั้น ป.4
      หนูไม่กล้าทำอะไรเลย หนูกลัวทำผิดแล้วพี่เขาจะด่าหนู จะตะคอกหนู หนูขอโทษนะ
      หนูเก็บเสื้อผ้าแล้วเดินกลับบ้าน 2 กิโล
เดินหิ้วกระเป๋าหนักๆ เดินกลับบ้านคนเดียว
      ไม่มีใครรู้ว่าหนูเสียใจขนาดไหน
      ไม่มีใครรู้ว่าหนูเป็นอะไร
หนูทิ้งหม้อ ทิ้งเสื่อปูนั่งไว้ ให้พี่เขาทำกับข้าว
วันนั้นน่าจะเป็นวันศุกร์ หยุดวันเสาร์-อาทิตย์ ถึงวันจันทร์ไม่อยากไปสู้หน้าใครเลย หนูก็ไปโรงเรียนปกติค่ะ
ไม่มองหน้าใครทั้งนั้น

ชั้น ป.5 ชั้นนี้คือจุดเปลี่ยนที่แย่ที่สุด หนูเป็นโรค
Trichotillomania โรคนี้ทิ้งปมที่แย่ที่สุดให้หนู
      แม่บอกว่าหนูเล่นแต่โทรศัทพ์
แต่แม่ไม่รู้ค่ะ ถ้ายิ่งไม่มีโทรศัทพ์มันยิ่งหนักขึ้น
เพราะหนูไม่มีอะไรทำเลย
      แม่พาหนูไปรักษา หนูขาดเรียนอยู่บ่อยๆ ตอนเป็นแรกๆ หนูใส่เสื้อกันหนาวตลอด หนูไม่ถอดเลย ใส่หลายวันติดต่อกัน จนเพื่อนสงสัย
      เพื่อนก็คอยถามนะว่าเป็นอะไร ตอนนั้นหนูไม่รู้ค่ะ หนูยังไม่มีคำตอบ พยามหยุดมือ แต่มันชอบเผลอตัว พอเลิกทำก็กลับมาเป็น ไม่ใช่เรื่องง่ายเลย พอเพื่อนรู้ว่าเป็นอะไร เพื่อนหนูแบ่งออกเป็น 2 ฝั่งเลยค่ะ ฝั่งนึงก็ให้กำลังใจนะ อีกฝั่งนึงก็ล้อกันสนุกปาก แกล้งด้วยเราอายมาก
      มีอยู่ตอนนึงที่บังเอิญเจอครูที่สอนหนูตอน ป.3 เห็นหนูในสภาพแบบนี้ครูเขาก็ถาม
ประมาณว่าเป็นอะไร ตอนนั้นหนูไม่กล้าตอบคำถามได้แต่เดินขึ้นบรรไดไปห้องเรียน ในหัวหนูตอนนั้นหนูอ้างว้างมากๆค่ะ ไม่อยากให้ครูเห็นว่าหนูเป็นอะไร

มีอยู่หลายตอนไม่แต่ใจว่าชั้น ป.4 - ป.6 ชั้นไหน
เล่ารวมเลยนะ มีอยู่ตอนนึงหนูโดนเพื่อนแย่งโทรศัทพ์ แอบดูแชทส่วนตัว เพื่อนที่ไว้ใจที่สุดบอกรหัสผ่านให้ เพื่อนอีกคนเปิดโทรศัพท์อ่านแชทส่วนตัวหมดเลย เศร้ามากๆทั้งๆที่ไว้ใจขนาดนั้น เคยเล่นด้วยกัน หยอกล้อกันด้วยสนิทมากๆ
แล้วก็วรีกรรมเพื่อนคนเดิมค่ะ เพื่อนที่บอกรหัสผ่านนี่แหละ เอาโทรศัพท์หนูไปเล่น ตอนนั้นน่าจะตอนที่ไปนอนที่บ้านเพื่อน เพื่อนน่าจะเอาโทรศัทพ์หนูไปทักคุยกับรุ่นพี่ ใช้บัญชีเฟสบุ๊คหนู ใช้ชื่อของหนูทักขอเป็นแฟนรุ่นพี่
ทั้งที่เราไม่สนิทกัน ไม่เคยคุยกันด้วยซ้ำค่ะ
ตอนนั้นยังไม่รู้ พึ่งรู้ตอนที่เพื่อนคนนี้ย้ายออกไปแล้ว

      แล้วก็ตอนเข้าค่ายลูกเสืออีกแล้ว แต่ทีนี้หนักมากจริงๆ เป็นตอนที่เข้าค่ายหลายโรงเรียนมารวมตัวกัน ประมาณ 700 กว่าคนได้ 12 โรงเรียน
ต่อจากที่หนูเป็น Trichotillomania ครูสอนค่ายลูกเสือ สั่งเนตรนารีลูกเสือถอดหมวกทุกคน หนูไม่กล้าถอดเลยค่ะ เพื่อนคนนึงในกลุ่มเดิม กระชากหมวกหนูออก
แต่หนูขัดขืนนะคะ ตอนนั้นไม่น่าขัดขืนเลยเป็นจุดสนใจมากเลยค่ะ หนูเอามือบังก้มหน้าปิดตา สักพักมีครูผู้หญิงที่สอนในค่ายลูกเสือ เดินจูงหนูมาคุยเงียบๆในห้องไม้เล็กๆ หนูอายมากหนูเศร้าไปหมด ต่อหน้าคนนับร้อยคน หนูคือจุดเด่น ครูผู้หญิงปลอบหนูอยู่นานมาก
      แต่พอทีนี้ครูผู้หญิงก็พาหนูเดินถอดหมวก
เดินเข้ามานั่งที่เดิม หนูอายมากค่ะ จนทำกิจกรรมอะไรเสร็จกลับบ้านหนูไม่กล้าบอกเรื่องนี้กับใครเลย...เพราะรู้อยู่แล้วว่าไม่มีใครสนใจ

ชั้น ม.1 หนูดีขึ้นนิดหน่อยค่ะ เริ่มหายจากโรค
      หนูต้องทานยาแต่มันไม่มีขึ้นเลยค่ะ
หนูเลยเลิกทานแล้วทิ้งยาทั้งหมดเลย หนูหันมาตามงานเขียนงานอีกครั้งหนูทำทุกอย่างให้ดูยุ่งไปหมด ทำให้ลืมเรื่องโรค Trichotillomania มันได้ผลจริงๆค่ะ หนูหายดีเยอะ ช่วงม.1 เป็นช่วงที่น่าอายพอๆกับตอน ป.5 - ป.6 ไม่อยากเล่าเลย
ตัดไปตอนม.1 เทอม 2 หนูเรียนดีค่ะ ตัดสินใจเด็ดขาดเลย ว่าจะไม่ยุ่งกับเพื่อนแย่ๆ ก็จริงนะพอไม่ยุ่งกับพวกนั้น เกรดดีขึ้นเยอะเลย ภูมิใจมากๆ สอบได้ที่ 8 มีนักเรียน 20 คน

ชั้น ม.2 ชีวิตดีนิดนึง เพื่อนทำสมุดหาย
ติด ร. ศูนย์ เป็นครั้งแรกที่เคยติดศูนย์เสียใจค่ะ
เพื่อนยืมสมุดไปลอกแต่ทำหาย เลยไม่ได้ส่ง โกรธเพื่อนมาก แต่ทำอะไรไม่ได้หรอก คอยให้เพื่อนช่วยแก้ ตอน ม.2 เทอม 2 คาดหวังมากๆ ว่าต้องทำให้ได้นะ สรุปสอบได้ที่ 10 จาก 20 คน ไม่ค่อยภูมิใจเท่าไหร่ ถึงจุดนี้จบแล้วละ ขอบคุณตัวเราเองนะที่ทำได้ขนาดนี้อะ
ครูเมื่อตอนป.3 จำครูได้ตลอด รักครูเสมอ
ถ้าครูเห็นโพสต์นี้หนูคิดถึงครูนะ
ตอนนี้หนูจะขึ้นชั้น ม.3 แล้วนะ
ขอบคุณนะคะ ที่รับฟัง