สวัสดีทุกคนที่เข้ามาอ่านเรื่องราวของเรานะคะเราเป็นเด็ก70คนนึงที่ในปีนี้เราอยู่ม.6ครอบครัวของเรามี4คนธรรมดาฐานะทางบ้าน
ปานกลางแม่ทำงานที่อื่นพ่อทำงานรับจ้างทั่วไปดูแลเรากับน้อง​  พ่อทำกับข้าวอร่อยมาากกจนตอนม.5ได้มานั่งคุยกันกับพ่อและแม่ในม.5เทอมสุดท้ายก่อนขึ้นมา.6เรื่องที่เรียนต่อ​  (กู้กยศ)​คุยกันมาตั้งแต่ม.4ว่ากู้นะลูก​  โอเคเราก็ทำเรื่องกู้แต่ทำไม่ทันช่วงนั้นคือกิจกรรมอัดแน่นสุดๆทำให้เราไม่ได้ตามเรื่องกู้(เราอาจจะไม่มีความรับผิดชอบในส่วนนี้มากพอ)​
สุดท้ายแม่บอกว่าแม่มีงานที่มั่นคงกว่าพ่อแม่เลยรับปากว่าโอเคแม่ส่งหนูเองนะไม่ต้องห่วงเราอยู่สายวิทย์-คณิต​ อยากเข้าสายวิทย์-สุขภาพ
เรื่องที่ทำให้รู้สึกว่าหนักใจตอนนี้คือพ่อพ่อเราไม่เคยพูดแต่เรารู้สึกได้ว่า  เงิน​ สำคัญต่อช่วงเวลานี้มากถ้าฉุกเฉินจริงๆใครกันที่จะมาให้เราหยิบยืมตลอดช่วงเวลาที่ปิดเทอมเราก็ทำงานเก็บเงินตลอด
จนวันนี้10/5/69
ได้มานั่งจับเข่าคุยกันอีก5555ว่าเรื่องไปถึงไหนเราบอกว่าเราไม่ทัน​ เเต่เราเลือกที่จะบอกไปว่าเกิดหนูติดมหาลัยเราก็ไปกู้ตอนอยู่มหาลัยก็ได้ทำเรื่องผ่อนผันค่าเทอม(เรามีเงินเก็บสำรองที้เข้าเรียนได้พวกเรื่องค่าธรรมเนียม)​ไม่คิดอย่างนั้นพ่อพูดว่า... ถ้ากู้ไม่ได้ไม่ทันก็ไม่ต้องเรียนคำๆนี้ทำให้เราน้ำตาตกเราเป็นพวกขี้น้อยใจมากคำพูดเล็กๆน้อยของคนอื่นเรากเอามาเก็บเอามาคิดเราอ่อนแอเรื่องของคนในครอบครัวมากเราก็ขอโทษพ่อไปแล้วเดินกลับเข้าห้อง
ตอนนี้พยายามหาอะไรทำให้ไม่เครียดและร้องไห้5555พยายามบอกตัวเองมันมีทางออกนะแต่พ่อเราอาจจะไม่ได้คิดอย่างนั้นตอนนี้จะบอกว่าทำงานเก็บเงินเอาไว้ไปสอบอยู่5555

เราเป็นสมาชิกใหม่นะสวัสดีเพื่อนๆพี่ๆทุกคนเลยค่ะ