คือว่าผมไม่เคยอ่านงานเขียนมาก่อน แต่ผมชอบแต่งเรื่องสั้นเล่นๆ ช่วยแนะนำจุดที่ควรแก้ไขหน่อยนะคับ มันยังไม่มีชื่อเรื่องนะคับ ถ้าพบเจอคำผิดอย่าพึ่งขัดใจนะคับ
"เฮ้ คุณน่ะ"
คนที่กำลังอ่านเรื่องที่ผมขียนอยู่ คุณแน่ใจแล้วจริงๆหรอสำหรับการมาเสียเวลาในการอ่านข้อความเหล่านี้ ยังไงผมก็ขอให้คุณมีความสุขมากนะ
อย่าลืมวิธียิ้มของตัวเองด้วยล่ะ
เอาล่ะพร้อมแล้วใช่มั้ย
คุณคงไม่จำเป็นต้องรู้จักชื่อผมหรอก เพราะมันคงไม่สำคัญอะไร อย่างน้อยผมจะบอกอายุแล้วกัน ผมอายุ 27 ปีแล้ว ไม่มากจนแก่ แต่ก็ไม่ได้เด็กพอที่จะไม่เข้าใจโลกใบนี้
ผมเป็นคนที่มีแนวคิดเกี่ยวกับความตายแบบชนกลุ่มน้อยบนโลกใบนี้ ผมไม่เชื่อในสวรรค์ และไม่เชื่อในนรก ผมเชื่อว่าความตายคือจุดจบ ทุกอย่างกลับคืนสู่สูญ
แต่ลึกๆ แล้ว ผมกลับกลัวการ “ไม่จบ”
ผมป่วยเป็นโรคบางอย่าง แต่ผมไม่เคยคิดจะรักษามันเลยด้วยซ้ำ อาการของมันคือการปวดท้องอย่างรุนแรงในช่วงกลางดึก บางวันหนัก บางวันเบา ไม่มีอะไรแน่นอน สิ่งเดียวที่ผมทำคือกินยาแก้ปวด นั่งกัดฟัน ขดตัวอยู่บนเตียง แล้วรออีกสองหรือสามชั่วโมงให้มันผ่านไป
หลังจากนั้น ทุกอย่างก็จะกลับมาเงียบเหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้น
คุณคงสงสัยสินะ ว่าทำไมผมถึงเลือกปล่อยให้ตัวเองทรมานแบบนี้
ผมยอมแพ้กับทุกอย่างไปนานแล้ว
ความรัก ครอบครัว แม้แต่ตัวผมเอง
ผมไม่ได้กล้าพอจะจบชีวิตตัวเอง แต่ก็ไม่ได้มีแรงจูงใจมากพอที่จะอยากเห็นแสงของวันต่อไป
ผมแนะนำตัวมากพอแล้ว มาฟังเรื่องของผมกันเถอะ
---
ค่ำคืนแสนธรรมดาเหมือนทุกวัน
ห้องทั้งห้องมืดสนิท มีเพียงแสงจากหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงส่องสว่าง เสียงพัดลมเก่าๆ หมุนเอื่อยๆ พร้อมเสียงเพลงเบาๆ จากโทรศัพท์ที่เปิดคลอไว้เหมือนทุกคืน
ตี 1:23
ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยอาการปวดท้องอย่างรุนแรง
ผมนั่งขดตัว กัดฟันแน่น ก่อนจะค่อยๆ เอนตัวลงนอน พยายามเหยียดร่างกาย พยายามไม่คิดถึงความเจ็บปวดเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจตัวเอง
แต่สุดท้ายผมก็ลุกขึ้นมานั่งอีกครั้ง
กินยาแก้ปวดเหมือนเดิม
ผมชินกับมันแล้ว
ชินกับการตื่นกลางดึก
ชินกับความทรมานพวกนี้
มันเหมือนกลายเป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตรประจำคืนไปแล้ว
แต่ครั้งนี้มันปวดเหลือเกิน
ตี 3:45
น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากผู้ชายร่างใหญ่คนหนึ่ง คนที่ไม่เคยคิดเลยว่าสักวันตัวเองจะร้องไห้เพราะความเจ็บปวด
ตี 4:20
ไม่มีวี่แววว่าอาการจะดีขึ้น
ตี 4:32
ลมหายใจสิ้นสุดลง
---
ความมืดเริ่มปกคลุมดวงตาของผม
มืด…
มืดจนผมไม่เคยคิดว่าโลกจะมืดได้ขนาดนี้
ต่อให้เป็นห้องเก็บของใต้ดิน อย่างน้อยเมื่อเวลาผ่านไปสายตาก็ยังปรับตัวได้
แต่ที่นี่ไม่เหมือนกัน
มันไม่มีอะไรเลย
ผมไม่ได้ยินแม้แต่เสียงหายใจของตัวเอง
ไม่ได้ยินเสียงจากลำคอ ต่อให้พยายามตะโกนดังแค่ไหน ก็ไม่มีเสียงใดผ่านเข้าหูของผมเลย
มีเพียง “เสียงของความคิด” เท่านั้นที่ยังดังอยู่
ผมขยับแขนไม่ได้
ขาก็เหมือนกัน
เหมือนร่างกายของผมหายไป เหลือเพียงหัว ความคิด และสติที่ยังไม่ยอมดับ
ที่นี่หนาวเย็น
เปียกชื้นราวกับอยู่ใต้น้ำ
แต่กลับไม่รู้สึกขาดอากาศ
ผมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
ร่างกายที่เจ็บปวดถึงขนาดนั้น ไม่มีทางเผลอหลับไปได้แน่ เพราะทุกครั้งที่ผมตื่นกลางดึก ก็เป็นเพราะความเจ็บปวดนั้นเสมอ
แต่สิ่งที่ผมเสียใจที่สุด ไม่ใช่ความตาย
มันคือ “ความเชื่อ”
ผมเชื่อมาตลอดว่าความตายคือจุดจบ
ไม่มีสวรรค์
ไม่มีนรก
ไม่มีการเริ่มต้นใหม่
แค่หายไป
กลับคืนสู่สูญ
แล้วทำไม…
ทำไมผมยังคิดอยู่
ทำไมถึงยังไม่จบ
---
เมื่อดวงตาของผมเริ่มปรับตัวกับความมืดได้ ผมก็เริ่มมองเห็นบางสิ่ง
กลุ่มก้อนสีดำจำนวนมาก
มีลำตัวและหาง
แม้รอบข้างจะมืดสนิทอยู่แล้ว แต่พวกมันกลับดำยิ่งกว่า
ไร้แขนขา
มีเพียงดวงตา
แต่ไม่มีปาก และไม่มีจมูก
ในวินาทีนั้น ผมรู้ทันทีว่า
สภาพของผมเองก็คงไม่ต่างกัน
กลุ่มก้อนสีดำเหล่านั้นกำลังมุ่งตรงไปยังจุดเดียวกัน
แสงสว่างบางอย่าง
ที่อยู่ใต้ก้อนสีดำขนาดมหึมา
ผมไม่อยากไปที่นั่นเลย
แต่ผมก็ไม่สามารถอยู่เฉยได้เช่นกัน
เหมือนมีบางสิ่งกำลังดึงดูดผมอยู่
เหมือนปลาในหนองน้ำที่เห็นบางอย่างเคลื่อนไหว แม้รู้ว่ามันอาจอันตราย แต่ก็ไม่สามารถละสายตาได้
ผมไม่รู้ว่าตัวเองล่องลอยอยู่แบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว
เวลายังเดินอยู่ไหม
ผมจะดับสูญได้จริงหรือเปล่า
หรือจะต้องอยู่แบบนี้ตลอดไป
แต่สุดท้าย
ผมก็เลือกตามพวกมันไป
…
เห้อ
มันน่าตลกดีนะ คุณว่ามั้ย
เพราะสุดท้ายแล้ว
ผมก็ยังคงเป็นมนุษย์สินะ
.......
("อะแฮ่ม" ก็ไม่รู้หรอกนะว่าทำไม่คุณถึงอยู่
แต่ว่า...
ขอบคุณนะ)
ช่วยอ่าน เรื่องสั้นและให้คำแนะนำหน่อยนะคับ
"เฮ้ คุณน่ะ"
คนที่กำลังอ่านเรื่องที่ผมขียนอยู่ คุณแน่ใจแล้วจริงๆหรอสำหรับการมาเสียเวลาในการอ่านข้อความเหล่านี้ ยังไงผมก็ขอให้คุณมีความสุขมากนะ
อย่าลืมวิธียิ้มของตัวเองด้วยล่ะ
เอาล่ะพร้อมแล้วใช่มั้ย
คุณคงไม่จำเป็นต้องรู้จักชื่อผมหรอก เพราะมันคงไม่สำคัญอะไร อย่างน้อยผมจะบอกอายุแล้วกัน ผมอายุ 27 ปีแล้ว ไม่มากจนแก่ แต่ก็ไม่ได้เด็กพอที่จะไม่เข้าใจโลกใบนี้
ผมเป็นคนที่มีแนวคิดเกี่ยวกับความตายแบบชนกลุ่มน้อยบนโลกใบนี้ ผมไม่เชื่อในสวรรค์ และไม่เชื่อในนรก ผมเชื่อว่าความตายคือจุดจบ ทุกอย่างกลับคืนสู่สูญ
แต่ลึกๆ แล้ว ผมกลับกลัวการ “ไม่จบ”
ผมป่วยเป็นโรคบางอย่าง แต่ผมไม่เคยคิดจะรักษามันเลยด้วยซ้ำ อาการของมันคือการปวดท้องอย่างรุนแรงในช่วงกลางดึก บางวันหนัก บางวันเบา ไม่มีอะไรแน่นอน สิ่งเดียวที่ผมทำคือกินยาแก้ปวด นั่งกัดฟัน ขดตัวอยู่บนเตียง แล้วรออีกสองหรือสามชั่วโมงให้มันผ่านไป
หลังจากนั้น ทุกอย่างก็จะกลับมาเงียบเหมือนไม่เคยเกิดอะไรขึ้น
คุณคงสงสัยสินะ ว่าทำไมผมถึงเลือกปล่อยให้ตัวเองทรมานแบบนี้
ผมยอมแพ้กับทุกอย่างไปนานแล้ว
ความรัก ครอบครัว แม้แต่ตัวผมเอง
ผมไม่ได้กล้าพอจะจบชีวิตตัวเอง แต่ก็ไม่ได้มีแรงจูงใจมากพอที่จะอยากเห็นแสงของวันต่อไป
ผมแนะนำตัวมากพอแล้ว มาฟังเรื่องของผมกันเถอะ
---
ค่ำคืนแสนธรรมดาเหมือนทุกวัน
ห้องทั้งห้องมืดสนิท มีเพียงแสงจากหน้าจอโทรศัพท์ที่ยังคงส่องสว่าง เสียงพัดลมเก่าๆ หมุนเอื่อยๆ พร้อมเสียงเพลงเบาๆ จากโทรศัพท์ที่เปิดคลอไว้เหมือนทุกคืน
ตี 1:23
ผมสะดุ้งตื่นขึ้นมากลางดึกด้วยอาการปวดท้องอย่างรุนแรง
ผมนั่งขดตัว กัดฟันแน่น ก่อนจะค่อยๆ เอนตัวลงนอน พยายามเหยียดร่างกาย พยายามไม่คิดถึงความเจ็บปวดเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจตัวเอง
แต่สุดท้ายผมก็ลุกขึ้นมานั่งอีกครั้ง
กินยาแก้ปวดเหมือนเดิม
ผมชินกับมันแล้ว
ชินกับการตื่นกลางดึก
ชินกับความทรมานพวกนี้
มันเหมือนกลายเป็นส่วนหนึ่งของกิจวัตรประจำคืนไปแล้ว
แต่ครั้งนี้มันปวดเหลือเกิน
ตี 3:45
น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากผู้ชายร่างใหญ่คนหนึ่ง คนที่ไม่เคยคิดเลยว่าสักวันตัวเองจะร้องไห้เพราะความเจ็บปวด
ตี 4:20
ไม่มีวี่แววว่าอาการจะดีขึ้น
ตี 4:32
ลมหายใจสิ้นสุดลง
---
ความมืดเริ่มปกคลุมดวงตาของผม
มืด…
มืดจนผมไม่เคยคิดว่าโลกจะมืดได้ขนาดนี้
ต่อให้เป็นห้องเก็บของใต้ดิน อย่างน้อยเมื่อเวลาผ่านไปสายตาก็ยังปรับตัวได้
แต่ที่นี่ไม่เหมือนกัน
มันไม่มีอะไรเลย
ผมไม่ได้ยินแม้แต่เสียงหายใจของตัวเอง
ไม่ได้ยินเสียงจากลำคอ ต่อให้พยายามตะโกนดังแค่ไหน ก็ไม่มีเสียงใดผ่านเข้าหูของผมเลย
มีเพียง “เสียงของความคิด” เท่านั้นที่ยังดังอยู่
ผมขยับแขนไม่ได้
ขาก็เหมือนกัน
เหมือนร่างกายของผมหายไป เหลือเพียงหัว ความคิด และสติที่ยังไม่ยอมดับ
ที่นี่หนาวเย็น
เปียกชื้นราวกับอยู่ใต้น้ำ
แต่กลับไม่รู้สึกขาดอากาศ
ผมรู้ดีว่านี่ไม่ใช่ความฝัน
ร่างกายที่เจ็บปวดถึงขนาดนั้น ไม่มีทางเผลอหลับไปได้แน่ เพราะทุกครั้งที่ผมตื่นกลางดึก ก็เป็นเพราะความเจ็บปวดนั้นเสมอ
แต่สิ่งที่ผมเสียใจที่สุด ไม่ใช่ความตาย
มันคือ “ความเชื่อ”
ผมเชื่อมาตลอดว่าความตายคือจุดจบ
ไม่มีสวรรค์
ไม่มีนรก
ไม่มีการเริ่มต้นใหม่
แค่หายไป
กลับคืนสู่สูญ
แล้วทำไม…
ทำไมผมยังคิดอยู่
ทำไมถึงยังไม่จบ
---
เมื่อดวงตาของผมเริ่มปรับตัวกับความมืดได้ ผมก็เริ่มมองเห็นบางสิ่ง
กลุ่มก้อนสีดำจำนวนมาก
มีลำตัวและหาง
แม้รอบข้างจะมืดสนิทอยู่แล้ว แต่พวกมันกลับดำยิ่งกว่า
ไร้แขนขา
มีเพียงดวงตา
แต่ไม่มีปาก และไม่มีจมูก
ในวินาทีนั้น ผมรู้ทันทีว่า
สภาพของผมเองก็คงไม่ต่างกัน
กลุ่มก้อนสีดำเหล่านั้นกำลังมุ่งตรงไปยังจุดเดียวกัน
แสงสว่างบางอย่าง
ที่อยู่ใต้ก้อนสีดำขนาดมหึมา
ผมไม่อยากไปที่นั่นเลย
แต่ผมก็ไม่สามารถอยู่เฉยได้เช่นกัน
เหมือนมีบางสิ่งกำลังดึงดูดผมอยู่
เหมือนปลาในหนองน้ำที่เห็นบางอย่างเคลื่อนไหว แม้รู้ว่ามันอาจอันตราย แต่ก็ไม่สามารถละสายตาได้
ผมไม่รู้ว่าตัวเองล่องลอยอยู่แบบนี้มานานแค่ไหนแล้ว
เวลายังเดินอยู่ไหม
ผมจะดับสูญได้จริงหรือเปล่า
หรือจะต้องอยู่แบบนี้ตลอดไป
แต่สุดท้าย
ผมก็เลือกตามพวกมันไป
…
เห้อ
มันน่าตลกดีนะ คุณว่ามั้ย
เพราะสุดท้ายแล้ว
ผมก็ยังคงเป็นมนุษย์สินะ
.......
("อะแฮ่ม" ก็ไม่รู้หรอกนะว่าทำไม่คุณถึงอยู่
แต่ว่า...
ขอบคุณนะ)