อยากทราบว่าเพื่อนๆที่กำลังเป็นโรคซึมเศร้า ขั้นต้น ขั้นกลาง ขั้นร้ายแรง มีอาการยังไงบ้างคะ สาเหตุเกิดจากอะไร และตอนนี้เป็นยังไงบ้าง
เราพึ่งพบว่าตัวเองเป็นซึมเศร้าขั้นต้นค่ะ ทั้งที่คิดว่าเตรียมตัวไว้ดีมากแล้ว แต่ก็เป็นจนได้ค่ะ
ขอเกริ่นนิดนึงว่าปกติเราเป็นคนพบจิตแพทย์เป็นประจำอยู่แล้วค่ะ เพราะมีาการนอนไม่หลับ และความวิตกกังวลในบสงครั้ง
เมื่อปลายปีคุณแม่ตรวจพบมะเร็งระยะสุดท้ายค่ะ สิ่งแรกที่เราทำคือแจ้งคุณหมอก่อนเลย และบอกหมอว่าหนูกลัวหนูจะเป็นซึมเศร้า คุณหมอก็จัดยาให้เราค่ะ
ผ่านไปเพียงเดือนครึ่ง คุณแม่ก็เสียค่ะ มันคงไม่ต้องอธิบายความเศร้าในช่วงเวลาที่ยากลำบากตรงนั้นนะคะ ขณะนั้นเราก็ยังกินยาที่คุฯหมอจัดให้เป็นประจำ และความโศกเศร้าก็ผ่านไปแบบปกติค่ะ การร้องไห้เริ่มลดลงในเดือนที่2
แต่พอเข้าเดือนที่3 ในช่วงที่ใกล้100วัน เรารู้สึกว่าตัวเองอ่อนไหวง่ายมาก กลับมาร้องไห้เดือบทุกวันอีกแล้ว และมันค่อยๆถี่มากกว่าเดิม จากที่จะร้องให้เวลาอยู่คนเดียว เริ่มร้องให้ในขณะที่อยู่ท่ามกลางคนอื่น น้ำตาไหลตอนทำงาน ในขณะที่อยู่ในความเงียบ แล้วเรื่องแม่แว๊บเข้ามาในหัว เราร้องไห้ทันที วันนึงเคยร้องไห้ 20 ครั้ง
สิ่งอื่นๆที่เราสังเกตตัวเองอีกคือ มันเริ่มกระทบกับงาน เรานอนไม่หลับ ทั้งที่ปรับยานอนหลับเพิ่ม เราไปทำงานสาย เราทำงานผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำอีก
ในส่วนอารมณ์อื่นๆ คือเราไม่อยากทำอะไร ไม่ยากไปไหน สิ่งที่เคยชอบก็ไม่ชอบแล้ว ไม่มีเป้าหมาย รู้สึกทุกอย่างว่างเปล่า รู้สึกเฉยๆกับทุกอย่าง มีสิ่งเดียวที่เราแฮปปี้ที่จะทำคือการปลูกกุหลาบ หลังจากที่แม่เสีย เราเริ่มปลูกกุหลาบ จาก1ต้น 2ต้น จนตอนนี้ 120ต้น+ มันเป็นสิ่งเดียวที่เราอยากตื่นมาทำ อยากเลิกงานเร็วๆมาดูแลกุหลาบ
แต่เราไม่เคยรู้สคกว่าเราไร้ค่า หรืออยากตายนะคะ แต่แค่ไม่กลัวแล้วว่าจะตาย จะตายวันนี้ก็ได้ ไม่เป็นไร อยากเจอแม่ อะไรแบบนี้
ทั้งหมดนี้คุยกับคุณหมอค่ะ คุณหมอก็วินิจฉัยว่าตอนนี้เป็นขั้นต้นของโรคซึมเศร้า ก็มาเริ่มปรับยากันค่ะ
ตอนนี้เริ่มเรียนรู้อาการของตัวเองแล้วค่ะ พบว่าชีวิตปกติมาก แต่รู้สึกว่าขี้เกียจเพิ่มขึ้น 80% มันรู้สึกไม่อยากทำอะไรเลย แต่อารมณ์ปกติ ไม่ได้เศร้าตลอดเวลา จริงๆไม่มีเรื่องไหนที่ทำให้เราเศร้าได้ด้วยซ้ำค่ะ มีแต่เรื่องแม่เรื่องเดียวที่เรายังร้องไห้เรื่อยๆ แค่เห็นเบอร์โทรแม่ก็ร้อง
สักวันเราจะหายค่ะ
อาการซึมเศร้าของเพื่อนๆเป็นยังไงบ้างคะ จากน้องใหม่ค่ะ
เราพึ่งพบว่าตัวเองเป็นซึมเศร้าขั้นต้นค่ะ ทั้งที่คิดว่าเตรียมตัวไว้ดีมากแล้ว แต่ก็เป็นจนได้ค่ะ
ขอเกริ่นนิดนึงว่าปกติเราเป็นคนพบจิตแพทย์เป็นประจำอยู่แล้วค่ะ เพราะมีาการนอนไม่หลับ และความวิตกกังวลในบสงครั้ง
เมื่อปลายปีคุณแม่ตรวจพบมะเร็งระยะสุดท้ายค่ะ สิ่งแรกที่เราทำคือแจ้งคุณหมอก่อนเลย และบอกหมอว่าหนูกลัวหนูจะเป็นซึมเศร้า คุณหมอก็จัดยาให้เราค่ะ
ผ่านไปเพียงเดือนครึ่ง คุณแม่ก็เสียค่ะ มันคงไม่ต้องอธิบายความเศร้าในช่วงเวลาที่ยากลำบากตรงนั้นนะคะ ขณะนั้นเราก็ยังกินยาที่คุฯหมอจัดให้เป็นประจำ และความโศกเศร้าก็ผ่านไปแบบปกติค่ะ การร้องไห้เริ่มลดลงในเดือนที่2
แต่พอเข้าเดือนที่3 ในช่วงที่ใกล้100วัน เรารู้สึกว่าตัวเองอ่อนไหวง่ายมาก กลับมาร้องไห้เดือบทุกวันอีกแล้ว และมันค่อยๆถี่มากกว่าเดิม จากที่จะร้องให้เวลาอยู่คนเดียว เริ่มร้องให้ในขณะที่อยู่ท่ามกลางคนอื่น น้ำตาไหลตอนทำงาน ในขณะที่อยู่ในความเงียบ แล้วเรื่องแม่แว๊บเข้ามาในหัว เราร้องไห้ทันที วันนึงเคยร้องไห้ 20 ครั้ง
สิ่งอื่นๆที่เราสังเกตตัวเองอีกคือ มันเริ่มกระทบกับงาน เรานอนไม่หลับ ทั้งที่ปรับยานอนหลับเพิ่ม เราไปทำงานสาย เราทำงานผิดพลาดซ้ำแล้วซ้ำอีก
ในส่วนอารมณ์อื่นๆ คือเราไม่อยากทำอะไร ไม่ยากไปไหน สิ่งที่เคยชอบก็ไม่ชอบแล้ว ไม่มีเป้าหมาย รู้สึกทุกอย่างว่างเปล่า รู้สึกเฉยๆกับทุกอย่าง มีสิ่งเดียวที่เราแฮปปี้ที่จะทำคือการปลูกกุหลาบ หลังจากที่แม่เสีย เราเริ่มปลูกกุหลาบ จาก1ต้น 2ต้น จนตอนนี้ 120ต้น+ มันเป็นสิ่งเดียวที่เราอยากตื่นมาทำ อยากเลิกงานเร็วๆมาดูแลกุหลาบ
แต่เราไม่เคยรู้สคกว่าเราไร้ค่า หรืออยากตายนะคะ แต่แค่ไม่กลัวแล้วว่าจะตาย จะตายวันนี้ก็ได้ ไม่เป็นไร อยากเจอแม่ อะไรแบบนี้
ทั้งหมดนี้คุยกับคุณหมอค่ะ คุณหมอก็วินิจฉัยว่าตอนนี้เป็นขั้นต้นของโรคซึมเศร้า ก็มาเริ่มปรับยากันค่ะ
ตอนนี้เริ่มเรียนรู้อาการของตัวเองแล้วค่ะ พบว่าชีวิตปกติมาก แต่รู้สึกว่าขี้เกียจเพิ่มขึ้น 80% มันรู้สึกไม่อยากทำอะไรเลย แต่อารมณ์ปกติ ไม่ได้เศร้าตลอดเวลา จริงๆไม่มีเรื่องไหนที่ทำให้เราเศร้าได้ด้วยซ้ำค่ะ มีแต่เรื่องแม่เรื่องเดียวที่เรายังร้องไห้เรื่อยๆ แค่เห็นเบอร์โทรแม่ก็ร้อง
สักวันเราจะหายค่ะ