EP.3 : เลือกทาง


ความมืดในห้องขัง 4/2
ไม่ใช่แค่เพราะหลอดไฟแตก
แต่มันเป็นความมืดที่… “กดทับ”
เสียงหายใจของคนเกือบห้าสิบชีวิต
ดังสลับกันอย่างไม่เป็นจังหวะ
ไม่มีใครกล้าขยับ
ไม่มีใครกล้าพูด
จนกระทั่ง—
“เราต้องตัดสินใจแล้ว”
เสียงหัวหน้าห้องดังขึ้นในความมืด
นิ่ง
หนัก
และชัด
—
“อยู่ต่อ…ก็เหมือนรอให้มันกลับมา”
“ออกไป…ก็ไม่รู้จะเจออะไร”
ไม่มีคำตอบที่ถูก
มีแต่ “เลือกว่าจะเสี่ยงแบบไหน”
—
ความเงียบกินเวลาไปไม่กี่วินาที
แต่สำหรับทุกคน…มันนานเหมือนชั่วโมง
ก่อนที่เสียงหนึ่งจะดังขึ้น
“กูไม่ออก”
อีกเสียงตามมา
“ใช่ อยู่ตรงนี้ยังมีลูกกรง อย่างน้อยมันยังกันได้”
แต่ก็มีคนสวนทันที
“กันเหรอ? ไม่เห็นเหล็กมันงอเหรอ!”
เสียงเริ่มสูงขึ้น
—
“ออกไปแล้วเจอมันอีก ใครรับผิดชอบ!”
“แล้วจะอยู่รอให้มันพังเข้ามาเหรอ!”
—
บอสยืนอยู่ตรงกลาง
เขาไม่ได้พูด
แต่เขามอง
มองทุกคน…ทีละคน
ความกลัวมันไม่เหมือนกัน
บางคนกลัว “ข้างนอก”
บางคนกลัว “สิ่งที่กำลังจะเข้ามา”
—
วิยืนข้าง ๆ บอส
เสียงเขาเบามาก
“กูไม่อยากอยู่ตรงนี้ว่ะ…”
บอสพยักหน้าเล็ก ๆ
—
สุดท้าย… ห้อง 4/2 แยกออกเป็นสองฝั่ง
ฝั่งที่ “อยู่”
รีบหาผ้ามาปิดช่องลม
ยกเตียง ยกโต๊ะ มากองขวางประตู
พยายามทำให้มันเหมือน “ที่ปลอดภัย”
ทั้งที่ลึก ๆ… ไม่มีใครเชื่อแบบนั้น
—
อีกฝั่ง
เลือก “ออก”
หัวหน้าห้องนำ
บอส บาส วิ และอีกหลายคนตาม
—
แต่ปัญหามีแค่ข้อเดียว
ประตูยังล็อกอยู่
—
สายตาทุกคู่
หันไปที่หน้าประตู
ร่างผู้คุมยังนอนคว่ำอยู่
หัว… กระแทกติดกับลูกกรง
เลือดยังไหล
ช้า ๆ
—
ไม่มีใครกล้าเข้าไป
—
“ต้องมีคนไปเอากุญแจ”
หัวหน้าห้องพูด
แต่ไม่มีใครขยับ
—
บอสก้าวออกมา
“กูไปเอง”
—
วิคว้าแขนเขา
“แน่ใจนะ…”
บอสไม่ตอบ
เขาแค่แกะมือวิออก
แล้วเดินไป
—
ทุกย่างก้าว
เหมือนดังเกินไป
พื้นเปียก
ลื่น
กลิ่นคาวเลือดแรงขึ้นเรื่อย ๆ
—
บอสย่อตัว
มือเอื้อมลอดลูกกรงออกไป
ปลายนิ้วเกือบถึงพวงกุญแจ
—
แล้ว—
ครืด…
เสียงอะไรบางอย่าง
ดังมาจากปลายทางเดิน
—
บอสหยุด
ทั้งห้องหยุดหายใจ
—
เงาดำ
เคลื่อนไหว
ช้า ๆ
มันยังอยู่
มันไม่ไปไหน
—
บอสกัดฟัน
“เอาวะ…”
เขาคว้ากุญแจ
แล้วดึงกลับทันที
แกร๊ก!
—
เสียงนั้นดังเกินไป
—
เงาดำหยุด
แล้ว… หันมา
—
“เร็ว!” หัวหน้าห้องกระซิบ
—
มือบอสสั่น
เขาเสียบกุญแจ
แกร๊ก… แกร๊ก…
ไม่ใช่ดอกนี้
—
เสียงฝีเท้าเริ่มดัง
ตึก… ตึก… ตึก…
ช้า
หนัก
และใกล้เข้ามาเรื่อย ๆ
—
“เร็วโว้ย!” บาสกัดฟัน
—
บอสเปลี่ยนดอก
แกร๊ก…
—
เสียงฝีเท้าใกล้ขึ้น
—
แกร๊ก!
ประตูเปิด
—
“ไป!”
ทุกคนพุ่งออกทันที
—
แต่ก่อนที่คนสุดท้ายจะออก—
เสียงกรีดร้อง
ดังขึ้นจากด้านใน
—
ฝั่งที่ “อยู่”
คนหนึ่งล้มลง
ร่างกระตุก
เหมือนชัก
—
“เฮ้ย! เป็นอะไร!”
เพื่อนพยายามเข้าไปช่วย
—
เขาเงยหน้าขึ้น
ดวงตา…
ว่างเปล่า
เหมือนแจ็ค
—
ก่อนจะพุ่งใส่คนข้าง ๆ
กัด
ฉีก
—
เสียงกรีดร้องดังลั่น
—
ความ “ปลอดภัย” ที่พวกเขาเลือก
พังลงในไม่กี่วินาที
—
บอสหันไปมอง
ภาพนั้น…
ติดตา
—
วิกระชากแขนเขา
“จะช่วยทุกคนไม่ได้! ไป!”
—
บอสกัดฟัน
แล้วหันหลังให้ห้อง 4/2
—
ประตูเปิดทิ้งไว้
เสียงกรีดร้อง… ยังดังอยู่ข้างหลัง
—
พวกเขาวิ่งออกสู่ทางเดิน
—
ทั้งเรือนจำ
กำลัง “พัง”
—
เสียงปืนดังเป็นระยะ
เสียงผู้คุมตะโกน
เสียงคนร้องขอชีวิต
—
และเสียงบางอย่าง…
ที่ไม่ใช่คน
—
พื้นเปียก
ไม่รู้ว่าเป็นน้ำ… หรือเลือด
—
บาสหอบ
“นี่มันอะไรวะ… วัคซีนเหรอ…”
—
วิส่ายหน้า
“ไม่ใช่แค่แจ็คแล้ว…”
—
บอสไม่พูด
เขามองไปข้างหน้า
—
ปลายทางเดิน
มีคนยืนอยู่
หลายคน
—
นิ่ง
ไม่ขยับ
—
เหมือนกำลัง “รอ”
—
หนึ่งในนั้น
ค่อย ๆ หันมา
—
รอยยิ้ม
ค่อย ๆ ปรากฏ
—
มันรู้ว่าพวกเขามา
—
และมัน…
ไม่ได้อยู่ตัวเดียว